Προχθές συνάντησα έναν παλιό συμμαθητή στο καφενείο της γειτονιάς. Το 2015 μου έλεγε “πρώτη φορά Αριστερά, θα σκίσουμε τα μνημόνια”. Το 2019 μου έλεγε “Μητσοτάκης, επιτέλους σοβαρότητα”. Προχθές μου είπε, με το ίδιο σπινθηροβόλο βλέμμα: “Τους βαρέθηκα όλους…”.
Δείτε τους αριθμούς, γιατί οι αριθμοί δεν έχουν κομματική ταυτότητα. Το 2022 ο ΣΥΡΙΖΑ μετρούσε στις δημοσκοπήσεις πάνω 25%. Σήμερα μετράει 0,7%. Όχι 7. Μηδέν κόμμα επτά. Ένα κόμμα που κυβέρνησε τη χώρα, που διαπραγματεύτηκε με τους δανειστές, που υπέγραψε το τρίτο μνημόνιο το οποίο ορκιζόταν να σκίσει, εξαϋλώθηκε όπως οι μετοχές της Lehman.
Και πού πήγε το 25%; Μην ψάχνετε μακριά. Πήγε στην ΕΛΑΣ. Δηλαδή στον Τσίπρα. Δηλαδή στον ίδιο άνθρωπο, με άλλο λογότυπο. 17,4% στην Interview, 17,6% στην Prorata. Η αριστερά δεν άλλαξε ηγέτη, άλλαξε συσκευασία. Όπως οι εταιρείες που λόγω πληθωριστικών πιέσεων αλλάζουν συσκευασίες δήθεν για λόγους μάρκετινγκ, μειώνοντας όμως τις ποσότητες του περιεχομένου.
Στο χρηματιστήριο υπάρχει μια διαδικασία που λέγεται reverse split: μαζεύεις τις κατεστραμμένες μετοχές, τις ανακατεύεις και τις εκδίδεις συμπυκνωμένες με νέο κωδικό, όσοι έχασαν τα λεφτά τους σπεύδουν να ξαναγοράσουν μερίδιο στην ίδια εταιρεία με άλλη συσκευασία.
Στην πολιτική η διαδικασία αυτή λέγεται “νέο κόμμα”.
Η ΝΔ; Στο 30%, από το 41% του 2023. Έντεκα μονάδες φθορά, Τέμπη, ακρίβεια, υποκλοπές κ.λπ. Παραμένει όμως πρώτη με 13 μονάδες διαφορά. Όχι επειδή πείθει. Επειδή απέναντί της δεν υπάρχει αντίπαλος, υπάρχει θρυμματισμένος καθρέφτης: ΕΛΑΣ 17%, ΠΑΣΟΚ 12%, Ελπίδα 8%, Βελόπουλος 8%, και πίσω τους ένα τσούρμο κομμάτων του 3% που τσακώνονται για το ποιος θα μπει στη Βουλή για να πάρει τη χρηματοδότηση.
Διαβάστε ακόμα: Ο μεγαλύτερος αντίπαλος, η εγκατάλειψη της πολιτικής
Ο Ανδρουλάκης αξίζει ειδική μνεία. Το 2022 το ΠΑΣΟΚ είχε 11%. Το 2026 έχει 11%. Κατέρρευσε ο ΣΥΡΙΖΑ, άδειασε ολόκληρος ο χώρος της κεντροαριστεράς, πέρασε από μπροστά του η μεγαλύτερη πολιτική ευκαιρία από το 1974 και το ΠΑΣΟΚ έμεινε ακίνητο σαν καταθέτης που κρατάει τα λεφτά του σε λογαριασμό ταμιευτηρίου με 0,03%.
Στην αγορά, όποιος δεν κερδίζει μερίδιο όταν χρεοκοπεί ο ανταγωνιστής του, δεν είναι επιχείρηση. Είναι πολιτικά νεκρός που νομίζει πως περπατάει.
Και μετά η Καρυστιανού. 8-10%, χωρίς πρόγραμμα, χωρίς θέσεις για το ασφαλιστικό, το χρέος, την παραγωγικότητα. Ποτέ δεν υποσχέθηκε πως διαθέτει πρόγραμμα. Το 8% -10% που την ψηφίζει δεν ψηφίζει πολιτική. Ψηφίζει κάθαρση. Και η κάθαρση, όπως και η επανάσταση, δεν πληρώνει συντάξεις.
Και οι συντάξεις σε μια χώρα που γερνάει δημογραφικά είναι ένα από τα ζητήματα που θα κληθούν τα επόμενα χρόνια να αναδιαρθρώσουν οι ελληνικές κυβερνήσεις. Εκτός από τα ελληνοτουρκικά και ένα περιβάλλον μείωσης της αγοραστικής δύναμης λόγω μακροπρόθεσμων πληθωριστικών πιέσεων.
Το νούμερο που πρέπει να μας τρομάξει είναι 7 στους 10 που επιθυμούν εδώ και τώρα κυβερνητική αλλαγή, χωρίς να θεωρούν πως υπάρχει αντικαταστάτης. Δηλαδή η χώρα βράζει από δυσαρέσκεια.
Εύκολο να φταίει ο Μητσοτάκης για την ακρίβεια, ο Τσίπρας για την απάτη του reverse split, ο Ανδρουλάκης για την αμεριμνησία- ακινησία. Φταίνε.
Αλλά ο συμμαθητής μου στο καφενείο, που ψήφισε τρεις φορές τρεις διαφορετικούς σωτήρες ποιον θα κατηγορήσει την τέταρτη φορά;
Οι δημοσκοπήσεις δεν μετράνε τα κόμματα. Εμάς μετράνε. Και το 2026 μετράνε έναν λαό που, μετά από πτώχευση, τρία μνημόνια και 400 δισ. χρέος ψάχνει ακόμα ποιος θα του τάξει ότι δεν φταίει σε τίποτα.
Ψάχνει ποιον θα το κατηγορήσει για την επόμενη καταστροφή.
Add comment
Comments