Είχα υποσχεθεί στον εαυτό μου ότι δεν θα γράψω κάτι για την Αννα Βίσση, κυρίως επειδή βρίσκω το θέμα πάρα πολύ βαρετό. Εξίσου βαρετό με το να πας να στηθείς όρθιος σε ένα γήπεδο για να την ακούσεις. Δεν το λέω για κακό. Απλώς θεωρώ ότι τα τραγούδια της κυρίας Βίσση είναι να έχεις πάει σε κανένα πολιτιστικό κέντρο, που έλεγε ο Ευάγγελος Γιαννόπουλος, να έχεις κατεβάσει μερικά ποτήρια (ή και μπουκάλια) ουίσκι και να το γλεντήσεις με τον δέοντα τρόπο
Από τη Μαρία Δεδούση | Capital.gr
Κι έτσι όπως πίνω καφέ πρωί πρωί, περνάει κάτω από το μπαλκόνι μου μια κυρία, η οποία μιλάει πολύ στενοχωρημένη στο τηλέφωνο: "Μέχρι 300" λέει και το επαναλαμβάνει δυο-τρεις φορές. Σκέφτομαι "πω, η καημένη, θα της ήρθε καμιά εφορία". Αρχίζω να πλέκω στο κεφάλι μου τα γνωστά για τους ευάλωτους συμπολίτες μας που ένα 300άρι ευρώ τούς πέφτει κατακέφαλα. "Σιγά μη δώσω 300 ευρώ για να δω τη Βίσση", φωνάζει, ξαφνικά, έξαλλη κι απομακρύνεται.
Ξεχνάω την εφορία και σκέφτομαι την κυρία να τη σέρνουν κάποιοι με το ζόρι να πάει στη συναυλία, όπως τραβολογάνε οι Ρώσοι και οι Ουκρανοί εκείνους που δεν θέλουν να πάνε στο μέτωπο. Και εκείνη να φωνάζει "μέχρι 300! Δεν τα δίνω για τη Βίσση". Το πεπρωμένο φυγείν αδύνατο. Και το πεπρωμένο μας, αυτήν την εβδομάδα, είναι να μιλάμε για την Αννα Βίσση και τη συναυλία της στο ΟΑΚΑ. Την οποία άκουσα, να σας πω, διότι μένω περίπου ένα χιλιόμετρο από το Στάδιο, γεγονός που σημαίνει ότι γλιτώνω τα 300άρια, όπως συνέβη και με τους Metallica.
Διαβάστε ακόμα: Ιερές αγελάδες
Από αυτούς που παίζουν εκεί δεν γλιτώνω. Μετά άνοιξα το facebook κι έπεσα επάνω σε μια πολύ σοβαρή ανάλυση, η οποία συνέκρινε τη συναυλία της κυρίας Βίσση με το έτερο πολιτιστικό γεγονός του Σαββατοκύριακου, το Φεστιβάλ της ΚΝΕ-Οδηγητή. Εκεί, έγραφε ο συντάκτης, πήγαν επίσης 90.000 άνθρωποι, έναντι μόλις 6 ευρώ (προαιρετικά) έκαστος, για να παρακολουθήσουν σοβαρά κομμουνιστικά πράγματα, και αυτό δείχνει ότι "υπάρχει κι αυτή η Ελλάδα". Πιθανολογώ ότι το έγραφε για καλό. Καθώς το μυαλό μου καίγεται προσπαθώντας να καταλάβει τι σχέση μπορεί να έχει το Φεστιβάλ της ΚΝΕ με τη συναυλία στο ΟΑΚΑ, πέφτω πάνω σε άλλη σοβαρή ανάλυση, η οποία λέει ότι δεν πρέπει η Αριστερά να είναι ελιτίστικη και ότι πολλοί άνθρωποι που πάνε στο Φεστιβάλ της ΚΝΕ αγαπούν και τα τραγούδια της Αννας Βίσση.
Ευτυχώς που δεν είμαι κομμουνίστρια, σκέφτηκα, θα είχα τεράστιο δίλημμα το βράδυ του Σαββάτου. Κάτω από τις αναρτήσεις αυτές η κουβέντα ανάβει με το γνωστό σοσιαλμιντιακό τρόπο: οι μισοί βρίζουν την Αννα Βίσση και οι άλλοι μισοί την αποθεώνουν και βρίζουν εκείνους που τη βρίζουν. Αναρωτιέμαι γιατί να βρίζει κανείς την τραγουδίστρια. Τι τους έκανε; Μαθαίνω στις αμέσως πιο κάτω αναρτήσεις: "Είναι γριά, είναι σκυλού, είναι διαπλεκόμενη, τα πήρε από το σπόνσορα, είναι Κυπρία (από πότε είναι κακό αυτό;), είναι η πρώην του Καρβέλα, είναι fake, ευτελίζει το ελληνικό τραγούδι" και η λίστα δεν έχει τελειωμό. Α, ναι. Και δεν είπε τίποτε για την Παλαιστίνη και τη Γάζα, και ντροπή της. Αυτός είναι ο απόλυτος ορισμός του ντελούλου, να περιμένεις από μια λαϊκή τραγουδίστρια να βγει με κεφίγια στη σκηνή.
Με όλα αυτά που διαβάζεις, πάντως, είναι πολύ πιθανό να σου γίνει συμπαθής η Αννα Βίσση, ακόμη κι αν δεν έχεις ακούσει κανένα τραγούδι της. Βέβαια, ακριβώς τα ίδια λένε και για τη Μαντόνα. Βοηθάει ότι είναι γυναίκες και κάνουν καριέρα στον χώρο του θεάματος στα 68 τους, ενώ έπρεπε να κάτσουν σπίτι να φτιάχνουν μουσακά για τα εγγόνια. Δεν είναι στενά σεξιστικό, όμως. Και για τον Γιάννη Πάριο έλεγαν, πριν από λίγο καιρό, ότι είναι γέρος και να κάτσει σπίτι του. Ούτε στενά ηλικιακό είναι. Είναι η ανάγκη να πεις κάτι, να ξεχωρίσεις, να σταθείς "απέναντι" σε κάτι μαζικό. Να κρίνεις. Να φτιάξεις χαρακώματα και να χωθείς μέσα.
Διαβάστε ακόμα: Η προλεταριακή αντίσταση στα μελομακάρονα γιγαντώνεται
Τι πιο βολικό από το να κρίνεις κάποιον επιτυχημένο; Στο μεταξύ, ανάμεσα στην Αννα Βίσση και το Φεστιβάλ της ΚΝΕ, υπάρχει όντως μια ολόκληρη Ελλάδα που δεν ασχολείται ούτε με τη μία ούτε με το άλλο. Δεν πηγαίνει σε συναυλίες και μπουζούκια και δεν ενδιαφέρεται ιδιαίτερα για κομμουνιστικές θεωρίες, έστω και υπό τη μορφή φασαίικης αισθητικής. Είναι, βασικά, μια Ελλάδα που δεν θέλει απαραίτητα να στρατεύεται με το κάθε τι, να λειτουργεί ως πολιτιστικό λάβαρο, ως ιδεολογικό αφήγημα, ως τίποτε. Μπορεί να πάει να ακούσει μερικά τραγούδια - και ας μην είναι του έντεχνου ή της όπερας –, μπορεί να κάτσει σπίτι της να δει Νetflix, μπορεί να περάσει και από ένα πολιτικό φεστιβάλ, από περιέργεια, από ενδιαφέρον ή για τα σουβλάκια.
Μπορεί και τίποτε από τα πιο πάνω. Ολη αυτή η Ελλάδα ίσως ακούσει στο ραδιόφωνο ένα τραγούδι της Βίσση και ίσως σιγοτραγουδήσει μαζί της, επειδή το ξέρει και επειδή είναι Δευτέρα πρωί και έχει κολλήσει στην Κηφισίας. Μετά, μπορεί να αλλάξει σταθμό και να ακούσει Θεοδωράκη. Στην κίνηση όλα τα ακούς. Οπως έλεγε κι ένα παλιό σύνθημα, "αφήστε τα μίση". Θα έλεγα, αφήστε και τη Βίσση. Αφήστε, γενικά, τον κόσμο να κάνει ό,τι θέλει.
Δεν νοιάζεται ο κόσμος για κανενός τα πολιτιστικά beef. Εχω βάσιμους λόγους να πιστεύω ότι ούτε η Αννα Βίσση.
Add comment
Comments