Τις προάλλες, στις ειδήσεις της τηλεόρασης για το κτίσμα στην Πλάκα που καταστράφηκε από πιθανή έκρηξη φυσικού αερίου, άκουσα με έκπληξη έναν καθηγητή του Πολυτεχνείου να λέει ότι οι αρχές και ο εισαγγελέας "πρέπει να βιαστούν να πάρουν τα σχέδια του οικήματος από την Πολεοδομία, πριν τα εξαφανίσουν!".
Από τον Άγη Βερούτη | Capital.gr
Αυτό που δεν ξεκαθαρίστηκε από τον κ. καθηγητή ήταν ποιος θα τα εξαφανίσει, με τίνος τη συνδρομή και έναντι ποιου αντιτίμου. Όλα αυτά ειπώθηκαν με απόλυτη φυσικότητα, χωρίς καμία αντίδραση από τους υπόλοιπους πέντε που μοιράζονταν την οθόνη, μεταξύ αυτών και δύο κομματικά στελέχη της αντιπολιτεύσεως. Γαργάρα! Αν λοιπόν εξαφανιστούν, κάποιος θα έχει ωφεληθεί και κάποιος μέσα στην υπηρεσία θα έχει βοηθήσει. Για εκείνον που ζητάει την εξυπηρέτηση συνήθως η συζήτηση περισσεύει.
Το ρουσφέτι μάς εξοργίζει βέβαια, μέχρι να χρειαστούμε ένα για το παιδί μας. Τότε η συζήτηση αποκτά διευκρινιστικές λεπτομέρειες. Το παιδί έχει προσόντα, έχει κουραστεί από το διάβασμα, έχει αδικηθεί στη μετάθεση της θητείας. Θα ήταν κρίμα να μείνει πίσω επειδή εμείς επιμένουμε να πηγαίνουμε με τον σταυρό στο χέρι. Κάπου υπάρχει βέβαια και ένα άλλο παιδί με αντίστοιχα προσόντα. Γι’ αυτό όμως θα πρέπει να ενδιαφερθούν οι δικοί του γονείς. Πριν κάνει κάποιος το τηλεφώνημα, έχει συνήθως αθωώσει τον εαυτό του. Ο γνωστός προϊστάμενος της υπηρεσίας θα προσέξει την αίτηση, ο υπάλληλος θα τη διεκπεραιώσει γρηγορότερα. Ζητάμε απλώς να μη χαθεί μέσα στις υπόλοιπες, βρε παιδιά! Οι υπόλοιπες ας ακολουθήσουν την προβλεπόμενη διαδικασία.
Υπάρχει και η εξυπηρέτηση με τιμοκατάλογο. Ας πούμε ότι κάποιος πρέπει να πληρώσει €30.000 πρόστιμο για πολεοδομική παράβαση που έκανε. Δίνει €1.000 μίζα, "δώρο" το λέει, στον αρμόδιο δημόσιο υπάλληλο για να μη βεβαιωθεί το πρόστιμο. Ή για να εξαφανιστούν τα σχέδια που δείχνουν κάτι άλλο από το πραγματικό κτίσμα. Γυρίζει σπίτι ανακουφισμένος. Μπορεί να καμαρώνει κιόλας για την άκρη που βρήκε. Τον υπάλληλο όμως θα τον πει λαμόγιο στη γυναίκα του, ιδίως αν του φάνηκαν πολλά τα χίλια.
Διαβάστε ακόμα: Καλοχαιρέτες
Ο ίδιος, βέβαια, είναι "καπάτσος". Ξέρει να κάνει τη δουλειά του. Θα καταγγείλει μάλιστα τη διαφθορά με την άνεση του γνώστη. Έχει προσωπική εμπειρία, πλήρωσε. Ότι πλήρωσε για να γλιτώσει τριάντα φορές περισσότερα παραλείπεται. Στην ιστορία που διηγείται ακούγεται μόνο το χιλιάρικο που του πήραν. Τα τριάντα χιλιάρικα που γλίτωσε μένουν ιδιωτική του υπόθεση. Υπάρχουν φυσικά περιπτώσεις στις οποίες ψάχνουμε άνθρωπο από απόγνωση. Ένας γιος προσπαθεί να βρει έγκαιρα θέση για τις ακτινοθεραπείες του καρκινοπαθούς γονιού του. Η αναμονή τον τρομάζει και χρησιμοποιεί όποιον γνωρίζει. Μπορεί να φτάσει και να δώσει πενήντα ευρώ για να επισπευσθεί το ραντεβού. Θα ήμουν πολύ προσεκτικός προτού του παραστήσω τον έντιμο από την ασφάλεια της πολυθρόνας μου.
Αν όμως ο γονιός του προηγηθεί εις βάρος ενός άλλου, εξίσου επείγοντος περιστατικού, ο δεύτερος γιος έχει την ίδια υποχρέωση και την ίδια αγωνία. Του λείπει ο γνωστός. Η ανάγκη εξηγεί το τηλεφώνημα. Όμως ο άλλος που δεν ήξερε σε ποιον να δώσει το πενηντάρικο εξακολουθεί να περιμένει. Κάπως έτσι φτάνουμε να παρουσιάζουμε και κάθε βόλεμά μας ως έκτακτη ανάγκη. Θέλουμε μια μετάθεση κοντά στο σπίτι, να εξεταστεί πρώτη η άδειά μας, να σβηστεί μια κλήση επειδή λείψαμε μόλις πέντε λεπτά. Οικογένεια έχουν και οι υπόλοιποι. Η δική μας περίπτωση, ωστόσο, απαιτεί κατανόηση. Έτσι δεν είναι;
Ας μας περάσει όμως κάποιος άλλος στην αναμονή, για να δούμε πόση κατανόηση διαθέτουμε; Ένας γνωστός και φίλος μου μετέφερε στιχομυθία σε ανάλογη περίπτωση:
- "Ξέρεις ποιος είμαι γω, ρε;”
- "Ποιος μπορεί να είσαι ρε χλιμίτζουρα; Στο Μπραχάμι μένεις, και δεν έχεις και θέση πάρκινγκ στην αυλή σου!”
Θα απαιτήσουμε εξηγήσεις, μπορεί να βάλουμε τις φωνές ή να κάνουμε καταγγελία στον διευθυντή. Σ’ αυτή τη χώρα επιτέλους δεν υπάρχουν κανόνες; Τη δική μας παράκαμψη την περιγράφουμε με το όνομα του ανθρώπου που μας βοήθησε. Των άλλων με το όνομα της παθογένειας που καταστρέφει την Ελλάδα. Αν μας ενοχλεί ακόμη κάτι, υπάρχει το "έτσι κάνουν όλοι". Εκείνος που περίμενε τη σειρά του, πλήρωσε την κλήση ή δέχτηκε μια δυσμενή μετάθεση δεν προσφέρεται ως παράδειγμα. Θα μας ανάγκαζε να παραδεχτούμε ότι υπήρχε και άλλη επιλογή. Προτιμάμε όμως να τον θεωρούμε αφελή.
Διαβάστε ακόμα: Είναι το ρουσφέτι αδίκημα; Είναι...
Ας αλλάξει τώρα ο προϊστάμενος και ας μας πει ότι η αίτησή μας θα περιμένει τη σειρά της. Θα αισθανθούμε ότι μας υποβάθμισε. Μέχρι χθες εξυπηρετούμασταν αμέσως, σήμερα μας αντιμετωπίζει σαν τον οποιονδήποτε. Θα ψάξουμε ποιος μπορεί να του μιλήσει. Μπορεί να τον χαρακτηρίσουμε και δύστροπο, επειδή εφαρμόζει ακριβώς όσα απαιτούσαμε να εφαρμόζονται στους άλλους. Η εξαίρεση που απολαμβάναμε έχει γίνει κεκτημένο. Στο μεταξύ, έχουμε δώσει τον αριθμό του συνεργάσιμου υπαλλήλου σε συγγενείς και φίλους. "Πες του ότι σε στέλνω γώ". Θα μας ενημερώσουν αν τους εξυπηρέτησε, θα μας ευχαριστήσουν. Η μεσολάβηση που μας εξόργιζε όταν τη χρειαζόμασταν μάς κάνει τώρα χρήσιμους στον κύκλο μας. Θα ήταν κρίμα να χαθεί τέτοια γνωριμία.
Αν λειτουργήσει κάποτε σωστά η διαδικασία, θα εξυπηρετείται και ο άγνωστος εξίσου καλά. Θα χάσουμε κι εμείς την ικανοποίηση ότι τελειώνουμε μια δουλειά που τους άλλους τους παιδεύει. Η ισότητα ακούγεται λιγότερο ελκυστική όταν απαιτεί να παραιτηθούμε από εύνοια που ήδη έχουμε. Ο δημόσιος υπάλληλος που παίρνει τη μίζα έχει ακέραια την ευθύνη του. Μαζί του συναλλάσσεται και κάποιος που υπολόγισε ότι τον συμφέρει να πληρώσει. Διαφορετική περίπτωση ο εκβιαζόμενος που πληρώνει για να πάρει κάτι που δικαιούται. Ο δικός μας πλήρωσε για να απαλλαγεί από κάτι που όφειλε. Η διαφορά είναι €29.000.
Θα συνεχίσουμε να ζητάμε αξιοκρατία. Κυρίως "για το μέλλον των παιδιών μας ρε γαμώτο!". Προς το παρόν, ας πάρουμε εκείνο το τηλέφωνο για τον δικόνε μας. Δεν θα διορθώσουμε εμείς την Ελλάδα...
Add comment
Comments