Ενός κακού μύρια έπονται. Η Κίμπερλι Γκίλφοϊλ μπορεί να μη μιλάει ελληνικά, αντιλαμβάνεται, όμως, τη σημασία του συγκεκριμένου ρητού.
Από τη Μαρία Δεδούση | Protagon.gr
Αυτός που αποφάσισε να την παραδώσει στα έμπειρα χέρια των δημοσιογράφων της Wall Street Journal, άνοιξε έναν εντυπωσιακού μεγέθους ασκό, από τον οποίο βγαίνουν διάφορα. Και μάλλον υπάρχουν πολλά ακόμη που περιμένουν τη σειρά τους. Οι αποκαλύψεις έρχονται κατά ριπάς: μετά από τα 100.000 δολάρια που φέρεται να ζήτησε για την πιστωτική της, σειρά έχει η πρόσκληση στο Νταβός για το γεύμα με τον Ερικ Τραμπ, η συμπεριφορά της στο προσωπικό της πρεσβείας, τα παγάκια στη Μύκονο και οι οδηγοί που πήραν τη λάθος αριστερή στροφή.
Από την WSJ, πήρε τη σκυτάλη η Washington Post και μετά η βρετανική Daily Mail, που ειδικεύεται στα κουτσομπολιά. Το πρόβλημα της κυρίας Γκίλφοϊλ είναι ότι προσφέρεται για κάθε είδους "κριτική", κοινωνική, πολιτική, η άλλη: Λόγω της περσόνας της, λόγω του τρόπου με τον οποίο διάγει τον βίο της, λόγω των επιλογών της και λόγω, φυσικά, της σχέσης της με την οικογένεια Τραμπ, η οποία την οδήγησε και στη Λεωφόρο Βασιλίσσης Σοφίας. Με λίγα λόγια, αν δεν κουτσομπολέψεις την Κίμπερλι Γκίλφοϊλ, τότε ποιον; Από όλα αυτά, στο ευρύ κοινό κάνουν μεγαλύτερο γκελ οι πικάντικες λεπτομέρειες. Αυτό με τον άνθρωπο που τον ξύπνησε στις 4 το πρωί για να της φέρει παγάκια, ενώ έκανε διακοπές στη Μύκονο, ας πούμε, ή οι έξοδοί της στον Κωνσταντίνο Αργυρό.
Διαβάστε ακόμα: Ο μελλοντικός ρόλος του Ρούμπιο
Αν μάθουμε και πόσα ξοδεύει για νύχια, μαλλιά και μακιγιάζ, θα έχουμε να κουβεντιάζουμε για μήνες. Μόνο που όλα αυτά έχουν τη μικρότερη σημασία. Και μέσα σε όλα αυτά κινδυνεύει να χαθεί το μείζον: Από τη μία πλευρά, όσα έρχονται στη δημοσιότητα για την πρέσβειρα των ΗΠΑ στην Αθήνα καταδεικνύουν ένα προφίλ ανθρώπου που συναλλάσσεται απροκάλυπτα για το προσωπικό του όφελος, ενώ αποσπά χάρες και χρήματα έναντι υποσχέσεων, τις οποίες δεν τηρεί κιόλας. Στο Netflix, τους λένε scammers. Στην Αμερική του Τραμπ, τους λένε κυβέρνηση. Από την άλλη πλευρά, οι συναλλαγές αυτές δεν περιορίζονταν στον προσωπικό κύκλο της κυρίας Γκίλφοϊλ, αλλά ακουμπούν συμφέροντα εκατοντάδων εκατομμυρίων.
Η Γκίλφοϊλ είναι πρέσβειρα μιας υπερδύναμης στην οποία η Ελλάδα πρόσκειται και από την οποία εξαρτάται. Κάθε κίνησή της, συνεπώς, και ιδιαίτερα οι παρασκηνιακές, έχουν πολύ μεγάλες συνέπειες. Οι πρέσβεις είναι και εμπορικοί αντιπρόσωποι. Κλείνουν deals, εκπροσωπούν και τα οικονομικά συμφέροντα των χωρών τους και κοιτάνε πώς μπορούν να κερδίσουν τα μέγιστα από μια διακρατική σχέση. Η διαφορά είναι ότι αυτό δεν το κάνουν για τον εαυτό τους, αλλά για τις χώρες τους. Και σε συνεννόηση με το κράτος στο οποίο βρίσκονται. Η κυρία Γκίλφοϊλ έχει κάθε δικαίωμα να πηγαίνει τσάμπα στον Αργυρό, εάν κάποιοι θέλουν να της πληρώνουν το τραπέζι. Δεν έχει δικαίωμα να τάζει πράγματα που αφορούν τη σχέση Ελλάδας – ΗΠΑ, όμως, έναντι μιας φιάλης ουίσκι και των παρελκομένων.
Το ίδιο και πολύ περισσότερο ισχύει σε ενεργειακές συμφωνίες, όπου το διακύβευμα είναι της τάξης των δισεκατομμυρίων. Η κυβέρνηση Τραμπ δεν είναι πολύ ξένη προς αυτού του είδους τον συναλλακτισμό· μάλλον τον προωθεί κιόλας. Εκεί που τα βρίσκει λίγο σκούρα είναι όταν χάνονται τα προσχήματα. Διότι οι εθνικές κυβερνήσεις λογοδοτούν στον λαό τους. Δεν μπορούν να λογοδοτήσουν για τον διορισμό ενός ξένου πρέσβη, η αγανάκτηση που προκαλείται από τα πεπραγμένα του, όμως, τις αγγίζει. Η Κίμπερλι Γκίλφοϊλ έχασε τον έλεγχο. Πιθανώς κάποιους ενόχλησε παραπάνω από όσο έπρεπε.
Διαβάστε ακόμα: Η νέου τύπου ιδεολογία Τραμπ και Πούτιν
Και δεν τους ενόχλησε για τα 100 χιλιάρικα της πιστωτικής της, αλλά για πολύ μεγαλύτερα ποσά, τα οποία προκύπτουν από την εμπλοκή της στη μεταφορά αμερικανικού LNG στην Ελλάδα και τον Κάθετο Διάδρομο. Η στενή σχέση της με τον ελληνοαμερικανό λομπίστα Χρήστο Μαραφάτσο και τον επικεφαλής της AKTOR, Αλέξανδρο Εξάρχου, ήταν η αφορμή που έβαλε σε κίνηση την ατμομηχανή των δημοσιευμάτων. Η πραγματική υπόθεση, όμως, πηγαίνει πολύ πέρα από μια πρέσβειρα, έναν λομπίστα και μια ελληνική εταιρεία. Είναι ένα επεισόδιο της κρυφής σύγκρουσης για το ποιος θα ελέγχει τις ενεργειακές εξαρτήσεις και ροές των Βαλκανίων μετά την απομάκρυνση της Ρωσίας.
Και, κατά συνέπεια, για τον έλεγχο όλης της περιοχής. Σε τέτοιες συγκρούσεις κάποιοι ωφελούνται, κάποιοι χάνουν και κάποιοι βρίσκονται στη μέση. Δεν είναι ακόμη σαφές εάν αυτός που θέλει να απομακρύνει την Κίμπερλι Γκίλφοϊλ από την Αθήνα βρίσκεται στην από εδώ ή στην από εκεί πλευρά του Ατλαντικού. Μπορεί και στις δύο. Το βέβαιο είναι ότι οι αντίπαλοί της δείχνουν εξαιρετικά αποφασισμένοι και θα εκμεταλλευθούν κάθε ένα από τα στραβοπατήματά της.
Το γαϊτανάκι των αποκαλύψεων δεν πρόκειται να σταματήσει. Θα μάθουμε πολλά για αυτήν μέχρι να φύγει και θα είναι όλα δυσάρεστα για την ίδια. Καθώς εικάζεται ότι εξετάζεται ήδη η απομάκρυνσή της, ίσως η ίδια να εύχεται, κατά βάθος, να συμβεί αυτό μια ώρα νωρίτερα. Σε άλλους προκαλούν γέλια όλα αυτά και σε άλλους αμηχανία. Για την Ελλάδα, όμως, είναι θέμα εθνικού συμφέροντος. Ως τέτοιο πρέπει να αντιμετωπίζεται.
Add comment
Comments