Μια καθηγήτρια σε ένα δημόσιο σχολείο υπέστη εγκεφαλικό και έφυγε από τη ζωή. Πληροφορίες κάνουν λόγο πως το πρόβλημα υγείας της ενδέχεται να συνδέεται με ένα συνεχές bullying που δεχόταν από μαθητές της. Η υπόθεση μοιάζει περίπλοκη, οπότε ας μη βιαστούμε να αποδώσουμε ευθύνες, όμως αν τελικά αποδειχθεί ότι έφταιγε το bullying και μάλιστα από 16χρονα, δεν νομίζω ότι θα μας κάνει και εντύπωση.
Κάποια 16χρονα επιδίδονται ολημερίς (και πλέον και ολονυχτίς) σε Bullying κατά συμμαθητών τους, νεαρές κοπέλες γρονθοκοπούνται στη μέση πλατειών, καθηγητές φοβούνται να μπουν στην τάξη και τρέμουν να αποβάλλουν με (ωριαία κιόλας) απουσία τους ταραξίες. Παρακμή.
Πολλοί αναζητούν κοινωνιολογικές ερμηνείες για τα φαινόμενα αυτά της παρακμής. Και ορθά πράττουν. Όλες όμως οι ερμηνείες συγκλίνουν συχνά στην δικαιολόγηση των "κανακάρηδων". Παιδιά της κρίσης, που είδαν τους γονείς να χάνουν εισοδήματα, που κλείστηκαν στο σπίτι λόγω πανδημίας κτλ κτλ.
Όλα αυτά δεν έπαιξαν κανέναν ρόλο; Όλα παίζουν τον ρόλο τους. Το πως βγαίνεις όμως από μία δυσκολία είναι συνάρτηση το γενικότερου πνεύματος που διέπει μια κοινωνία. Αυτό που συνήθως αποκαλούμε κοινωνική ηθική. Και με την έννοια της ηθικής, μην θεωρήσει κάποιος ότι παραπέμπω το εν λόγω ζήτημα σε χριστοπιστίες. Άλλο πράγμα είναι η "ηθική".
Μα δεν θα επηρέαζε τα νέα παιδιά η οικονομική δυσανεξία που έφερε η χρεοκοπία; Καλό ερώτημα. Είχα την τύχη, στην τρυφερή μου ηλικία, να γνωρίσω και να αξιολογήσω με τα νεανικά μου μάτια, ανθρώπους που βγήκαν από την κόλαση της κατοχής. Εκεί που το πρόβλημα δεν ήταν το κόψιμο του δώρου Χριστουγέννων στο δημόσιο, το πρόβλημα ήταν ότι έβλεπαν συγγενείς τους να τους κουβαλάει νεκρούς από την πείνα το κάρο της δημαρχίας.
Διαβάστε ακόμα: Η σαβούρα του διαδικτύου
Αυτό τους έκανε να κουβαλάνε "οργή"; Οφείλω να αναφέρω ότι αυτή η γενιά ήταν από σημαντικότερες που έβγαλε η χώρα σε επίπεδο κοινωνικό, οικονομικό και πρωτίστως πνευματικό. Άνθρωποι που στοιβάζονταν 5-5 σε ένα σχολικό θρανίο, με την κοιλιά να βαράει ταμπούρλο από την πείνα, δεν μετέτρεψαν την "οργή" σε παιδιάστικο τραμπουκισμό, αλλά σε ελατήριο εκτίναξης. Σφίξανε τα δόντια, αντέξανε, αγωνίστηκαν, διακρίθηκαν, πέτυχαν και παρέδωσαν μια χώρα στους επόμενους εντελώς αγνώριστη. Φτιάξανε σπίτια, μεγάλωσαν και σπούδασαν παιδιά, διέθεταν πνευματικό υπόβαθρο που σήμερα κανείς δεν βρίσκει ούτε σε κάτοχο 4 διδακτορικών τίτλων.
Τι δεν υπήρξαν ποτέ; Κανακάρηδες. Ουδείς τους κανάκεψε, ουδείς είχε και τον χρόνο να τους κανακέψει.
Κουβάλησαν την ατομική τους ευθύνη να χτίσουν το μέλλον τους, πιάσανε την πέτρα και της έβγαλαν το λάδι.
Αυτό λείπει σήμερα. Η ατομική ευθύνη. "Το παιδί είναι παιδί, δεν ξέρει, δεν κατανοεί, δεν καταλαβαίνει, αντιδρά γιατί οργίζεται".
Μητέρες που από τα 90's πήγαιναν κολατσιό στους καταληψίες μαθητές - κανακάρηδές τους, γιατί ήθελαν να αγωνιστούν κατά του Αρσένη (κάτσε καλά Γεράσιμε). Και αν έκαναν και καμία ζημιά, ε παιδιά είναι.
Ο υιός μου, μαθητής πρώτης Γυμνασίου, επέστρεψε άπραγος πριν κάποιες μέρες από το σχολείο, γιατί είχε κατάληψη. Ο λόγος; Τα Τέμπη. Και αν κάνουν κατάληψη οι Γυμνασιόπαιδες της Ηλιούπολης για τα Τέμπη, ε δεν μπορεί, κάποια δεξαμενή με ξυλόλιο κάπου θα βρεθεί.
Ποια η αντίδραση της κοινωνίας και των γονέων απέναντι σε αυτή την προφανή αφορμή για κοπάνα και αραλίκι. "Τα παιδιά αγωνίζονται". Π@π@ρια μάντολες. Αγωνίστηκαν οι πιτσιρικάδες που ορμούσαν στα Γερμανικά καμιόνια για να κλέψουν ελαστικά που θα γίνονταν σόλες παπουτσιών. Με κίνδυνο να δεχθούν ριπή πολυβόλου. Όχι ο κανακάρης που τραβάει ένα ανορθόγραφο πανό και μια κλειδαριά στην πόρτα και την κάνει προς εξοχάς με το γκομενάκι.
Αυτός ο πιτσιρικάς όχι μόνο κανακεύεται αλλά βλέπει και τους άλλους, τους ενήλικες να αποφεύγουν πάσα ευθύνη. Τον καθηγητή του πχ να αρνείται να αξιολογηθεί. Αν ο 45άρης είναι υπεράνω κριτικής, ε κάπως έτσι λειτουργεί το σύστημα. Σωστά; Σωστά. Όχι μάγκες, λάθος.
Δεν λειτουργεί έτσι. Και θα το μάθετε the hard way. Δεν σας το μαθαίνουν οι γονείς σας, δεν σας το μαθαίνουν οι δάσκάλοί σας, θα σας το μάθει η κοινωνία και λίαν συντόμως. Οι "καλές εποχές" της καθολικής ανευθυνότητας πέρασαν. Τώρα μόνο όποιος ξέρει τι σημαίνει ατομική ευθύνη και ξέρει πως να την αναλάβει παντελονάτα έχει ελπίδα να τραβήξει μπρος.
Και τότε θα είναι αργά για να πείτε "α, ρε πατέρα, γιατί με κανάκευες;"
Add comment
Comments