Βάστα Γερούν!

Το "βάστα Γερούν", ήταν ένα post νομίζω κάποιου στελέχους του κόμματος "Το ποτάμι". Από τότε θεωρήθηκε από τον "προοδευτικό κόσμο" ότι άπαντες οι προσκυνημένοι, Γερμανοτσολιάδες, Τσολάκογλου, το ίδιο φώναζαν, ως επίδειξη της αντιπατριωτικής και υπόδουλης αντίληψής τους, ως γνήσιων απογόνων των λαδεμπόρων της κατοχής.

Η αλήθεια είναι ότι τότε δεν είχαμε αντιληφθεί απόλυτα το τι συζητείτο πίσω από τις κλειστές πόρτες, και δεν είχαμε κατά νου να στηρίξουμε την όποια θεωρητικώς άκαμπτη στάση του τότε προέδρου του Eurogroup Ντάισενμπλουμ.

Αν γνωρίζαμε ότι ο Γιάνης μας, δήλωνε στον υφυπουργό οικονομικών των ΗΠΑ, πως είναι ριζοσπάστης Μαρξιστής και θα χόρευε στους δρόμους  αν η Ελλάδα πτώχευε και έβγαινε από το ευρώ, θα είχαμε κρεμάσει στην Ακρόπολη πανώ που θα έγραφε "Βάστα Γερούν".

Αν το 2009 γνωρίζαμε σε όλες τις λεπτομέρειες ότι η Ελληνική κυβέρνηση του Καραμανλή του Τουρκοφάγου κορόιδευε την Ε.Ε. δηλώνοντας έλλειμα 3% ενώ το έλλειμμα ήταν 15%.

Αν ξέραμε ότι το 2010 το Ελληνικό κράτος δεν είχε ιδέα πόσα χρώσταγε στους ιδιώτες προμηθευτές του.

Αν κάποιος μας έλεγε ότι 5 χρόνια αργότερα, κάτι τσιφτετελόμαγκες πήγαν στον Γιούνκερ με στυλ "show me the money", το "Βάστα Γερούν" θα γινόταν σύνθημα ιστορικά ανάλογο του "Ελευθερία ή θάνατος".

Αυτή η χώρα συνεχίζει να υπάρχει, παρέχοντας ένα στοιχειώδες επίπεδο διαβίωσης στους πολίτες της, γιατί κάποτε κατάφερε - κόντρα στα δεδομένα - να ενταχθεί στην ΕΟΚ, και 20 χρόνια αργότερα να γίνει και κομμάτι του κοινού νομίσματος.

Δίχως αυτές τις 2 κατακτήσεις, το πολιτικό προσωπικό ήταν παντελώς ανίκανο να εγγυηθεί τα απολύτως αυτονόητα για τον τόπο. Ανίκανο να διαχειριστεί στοιχειωδώς σοβαρά τα δημόσια οικονομικά, να στήσει μια υποτυπώδη οργάνωση, να δύναται να αντλήσει και την παραμικρή πληροφορία.

Ήξερε μόνο να εισπράττει επιδοτήσεις, να δανείζεται και να κάνει ρουσφέτια.

Ο ΣΥΡΙΖΑ το 2015 ήταν ο τσιμεντένιος πάτος στον οποίο κάποτε επιτέλους προσγειωθήκαμε. Πιο κάτω δεν πήγαινε. Πιο κάτω είναι τα σύνορα της κόλασης.

Βάσταξε ο Γερούν, ο Γιούνκερ, ο Μοσκοβισί, ο Βίζερ και τόσοι άλλοι, δεν μας διαολόστειλαν και εξακολουθούμε να υπάρχουμε. Δυσαρεστημένοι κιόλας που δεν έχουμε μισθούς Ελβετίας.

Οι γενιές του μέλλοντος, το όποιο "Βάστα Γερούν", θα το συνδυάσουν με τον τελευταίο ανάχωμα στη μαζοχιστική μας επιθυμία να αντικρίσουμε, τετ α τετ, τη μοίρα που δικαίως μας επιφύλαττε η ιστορία.

Ε.Μ.