Η αριστερά, με τον Τσίπρα στην Ελλάδα να είναι η πιο αντιπροσωπευτική έκφρασή της, έχει ένα αποκλειστικό πλέον αφήγημα. Ούτε ΛΟΑΤΚΙ+ δικαιώματα, ούτε ανοιχτά σύνορα για τους μετανάστες, ούτε τις διάφορες άλλες ιδεοληψίες με τις οποίες διαχρονικά μας τάιζε.
Πλέον, βρήκε τι ακριβώς πρέπει να γίνει: Θα αυξήσουμε τους φόρους και θα μας λυθούν μεμιάς όλα τα προβλήματα. Και η ακρίβεια θα εξαλειφθεί, και οι μισθοί θα ανέβουν, και οι συντάξεις θα πολλαπλασιαστούν και τα νοσοκομεία θα θυμίζουν σουίτες στο Four Seasons.
Ένα μήνα ζωής έχει το καινούργιο αυτό κόμμα και έχει εξαγγείλει καμιά 300αριά νέους φόρους. Έχετε ακούσει καμία πρόταση για το πως το ΑΕΠ μας από €250 δις θα πάει €350 δις; Πως θα μεγεθυνθεί η οικονομία μας; Πως θα κυκλοφορεί περισσότερο χρήμα στην πιάτσα; Ούτε λέξη. Η μόνη συνταγή, το μόνο γιατρικό, είναι οι φόροι.
Στα πλαίσια αυτά, πρότεινε να πληρώσουν φόρους (πόσους; - Άγνωστο) και οι εταιρείες που έχουν υψηλή κερδοφορία και οι οποίες (Ω θεοί!!!) είναι μόλις το 1% των Ελληνικών Επιχειρήσεων.
Κάποιος πρέπει να πει στον κο Τσίπρα ότι το 94% των Ελληνικών επιχειρήσεων έχει μέχρι 4 εργαζόμενους. Προφανώς λίγες εταιρείες θα έχουν υψηλά κέρδη, αφού λίγες είναι μεγάλες ή έστω σχετικά μεγάλες. Ποιος θα έχει υψηλή κερδοφορία; Η Φρόσω με το νυχάδικο που γκρινιάζει και επειδή της βάλανε POS;
Αυτές οι λίγες μεγάλες εταιρείες που έχουμε, είναι αυτές που κάνουν αξιοπρεπή τζίρο (άρα έχουν συνήθως και αντίστοιχα κέρδη), είναι αυτές που κάνουν επενδύσεις, είναι αυτές που απασχολούν εκατοντάδες ή/και χιλιάδες εργαζόμενους, είναι αυτές που δίνουν πάντα υψηλότερους μισθούς από τον βασικό, που δεν πληρώνουν τους εργαζόμενούς τους μαύρα, ούτε τους ζητάνε πίσω το δώρο Πάσχα.
Είναι αυτές που συχνά έχουν διεθνές αποτύπωμα, που βρίσκουμε τα προϊόντα τους στο εξωτερικό, που δεν πουλάνε "μαύρα", που πάντα κόβουν τιμολόγιο, που δεν λένε στους πελάτες ότι με μετρητά θα πληρώσουν λιγότερα.
Αυτές τις εταιρείες πρέπει να τις τιμωρήσουμε. Ας τις τιμωρήσουμε. Το ζήτημα είναι, αυτές θα τιμωρήσουμε ή μήπως τους πολίτες/καταναλωτές;
Διαβάστε ακόμα: Ξύπνα Βασίλη!
Ας εξετάσουμε ένα παράδειγμα:
Μια εταιρεία (μεγαλούτσικη ας θεωρήσουμε), παράγει στρώματα ύπνου. Πουλάει 50.000 κομμάτια τον χρόνο. Πόσο πουλάει το στρώμα; Πρώτα υπολογίζει τα κόστη της. Μισθοί, πρώτες ύλες, ενέργεια, μεταφορικά, Marketing, κοκ.
Βγάζει ότι κάθε στρώμα της στοιχίζει Χ ευρώ. Η τιμή που θα βάλει σε κάθε στρώμα θα πρέπει να της εξασφαλίζει μια συγκεκριμένη κερδοφορία, έτσι ώστε να μπορεί να εξυπηρετεί τα δάνειά της, να έχει λεφτά για επενδύσεις, και χρήματα για μέρισμα που θα προσφέρουν αξιοπρεπή απόδοση στα κεφάλαια που επένδυσαν οι μέτοχοί της.
Βεβαίως στον καθορισμό της τιμής υπάρχουν και περιορισμοί (πχ ανταγωνισμός) όμως ας κρατήσουμε απλουστευμένο το υπόδειγμά μας και ας θεωρήσουμε ότι η επίτευξη ενός επιπέδου κερδοφορίας είναι το αποκλειστικό κριτήριο διαμόρφωσης της τιμής.
Στα έξοδα της, υπολογίζει και τους φόρους που θα πληρώσει. Έξοδο είναι και αυτό. Και κέρδος για την εταιρεία είναι ό,τι της μείνει αφού πληρώσει τους φόρους της.
Ως έξοδο μπαίνει στη σούμα όλων των εξόδων και επηρεάζει την τιμή που θα επιλέξει να πουλήσει τα στρώματά της.
Εν ολίγοις, όταν ο καταναλωτής βγάλει από το πορτοφόλι του Χ ευρώ για να αγοράσει ένα στρώμα, πληρώνει και για τους φόρους της εταιρείας.
Όσο υψηλότεροι είναι αυτοί οι φόροι, τόσο υψηλότερη θα είναι και η τιμή που θα πληρώσει ο πολίτης/καταναλωτής.
Βεβαίως, η αύξηση αυτή του συνολικού κόστους, ενδέχεται να επηρεάσει τις πωλήσεις της εταιρείας, τα χρήματα που θα έχει για να επενδύσει και να αναπτυχθεί, τα χρήματα που θα της διασφάλιζαν την πρόσληψη νέων εργαζομένων, την ανταγωνιστικότητα του προϊόντος της στις ξένες αγορές.
Σε κάθε περίπτωση, θεωρητικώς, στο τέλος μιας χρήσης, η εταιρεία θα βγάλει από τα ταμεία της χρήματα για να ξοφλήσει την εφορία. Μόνο που τα χρήματα αυτά, της τα έχουν πληρώσει οι πελάτες της που αγόρασαν τα στρώματα.
Ο λογαριασμός των προτάσεων του κου Τσίπρα, δεν φτάνει στο γραμματοκιβώτιο των εταιρειών.
Στο δικό σας γραμματοκιβώτιο να τον περιμένετε.
Add comment
Comments