Ο Έλληνας είναι οργισμένος, αγανακτισμένος, απογοητευμένος. Έτσι λένε οι δημοσκοπήσεις. Η αλήθεια είναι πως μπαίνω στα παπούτσια του. Με στενεύουν λίγο, όμως μπαίνω. Οφείλω να τον καταλάβω. Στην ίδια "γειτονιά" αν μην τι άλλο μένουμε. Στην ίδια βάρκα πλέουμε καταμεσής στο φουρτουνιασμένο πέλαγος.
Όλα αυτά τα αρνητικά συναισθήματα δεν πηγάζουν μόνο από τις κακοτυχίες του, προκύπτουν και από το ότι τα δοκίμασε όλα για να τις θεραπεύσει.
Ψήφισε τους πάντες, έβαλε στη βουλή τον κάθε πικραμένο, στήριξε ένα κάρο καινούργια κόμματα που στην πορεία κιόλας εξαφανίστηκαν. Έβαλε να τον κυβερνήσουν από ακροδεξιοί που θα τα κάνανε "κούγκι", μέχρι αριστεροί που θα βαράγανε ζουρνάδες και θα χόρευαν οι αγορές. Δεν άφησε επιλογή που να μην τη δοκιμάσει.
Τζίφος. Τίποτα δεν έπιασε. Και σήμερα πάνω κάτω οι ίδιοι ζητάνε την ψήφο του. Γιατί θα τα κάνουν καλύτερα; Μόνο η Καρυστιανού είναι καινούργια, αλλά δεν πρόλαβε να στήσει κόμμα και ξέφτισε σαν φθηνό τσίτι.
Το πρόβλημα του Έλληνα είναι πρόβλημα προσδοκιών. Το μεγαλύτερο πρόβλημα στον κάθε άνθρωπο είναι οι προσδοκίες. Όταν έχεις μεγάλες προσδοκίες, είναι μαθηματικώς βέβαιον ότι θα απογοητευτείς. Ειδικά όταν οι προσδοκίες δεν ανταποκρίνονται ούτε στο χιλιοστό στην πραγματικότητα.
Γιατί έχει λάθος προσδοκίες; Γιατί δεν υπήρξε ποτέ στην πολιτική ζωή το αγγλοσαξωνικό "consensus", μια συμφωνία των λεγομένων πολιτικών "ταγών" της κοινωνίας, για το πως πρέπει να εξηγήσουν στον λαό και τους λόγους των παθημάτων του και τις διαχρονικές συνέπειες που θα ακολουθήσουν.
Διαβάστε ακόμα: Η αβάσταχτη κατάθλιψη των «προοδευτικών»
Μέσες - άκρες, ο Έλληνας κατάλαβε το εξής: Εντάξει, το παραξήλωσαμε και εμείς, όμως βρήκαν ευκαιρία οι "κακοί ξένοι" που προφανώς μας ζηλεύουν γιατί είμαστε ωραίοι τύποι, και επίσης λιμπίζονται τα πολύτιμα τζουβαέρια μας και πάντα θέλανε να τους βάλουν χέρι, βρήκαν λοιπόν ευκαιρία να μας "τιμωρήσουν".
Πέσανε και σε "προδότες" και "προσκυνημένους" πολιτικούς, και εν ολίγοις βρήκανε και τα κάνανε.
Μας τιμώρησαν λοιπόν για σχεδόν μια δεκαετία. Μας βάλανε μνημόνια, μας μείωσαν τα εισοδήματα, μας ταλαιπώρησαν, μας εξουθένωσαν, αλλά σε κάθε περίπτωση αυτή η δεκαετία της τιμωρίας τελείωσε. Γιατί εμείς είμαστε ακόμα στη γωνία της σχολικής αίθουσας με την πλάτη γυρισμένη και το με το ένα πόδι ψηλά σαν τον πελαργό;
Γιατί αφού τελείωσε η άδικη τιμωρία μας εδώ και 7 χρόνια δεν έχουμε επιστρέψει στα καλά προμνημονιακά χρόνια, όπου - κατά το κοινώς λεγόμενο - δέναμε τα σκυλιά με τα λουκάνικα;
Δεν τελείωσαν τα μνημόνια; Γιατί δεν επέστρεψαν οι μισθοί και συντάξεις στο επίπεδο του 2008 και προφανώς αυξημένοι κατά τον πληθωρισμό; Αφού φύγανε οι κακοί ξένοι, ποιος εξακολουθεί να μας τιμωρεί; Που είναι τα λουκάνικα να δέσουμε τα σκυλιά;
Πάνω σε αυτή την απορία που είναι απότοκος μιας στρεβλής ερμηνείας της πραγματικότητας, χτίζονται μύθοι και πολιτικά αφηγήματα.
Ναι φύγανε οι κακοί ξένοι, τελείωσε η τιμωρία, ξαναγέμισε η χώρα λεφτά, αλλά τα τρώνε οι "γαλάζιες ακρίδες", τα τρώνε τα "καρτέλ", τα τρώνε οι επιτήδειοι και δεν φτάνουν σε μας. Αν δεν υπήρχαν όλοι αυτοί, η μέση σύνταξη θα ήταν στα €3.000 που λέει και ο μέγας Βελόπουλος.
Κολυμπάμε δηλαδή σε μια αδιέξοδη θάλασσα, στην οποία αναζητούμε αυτόν που θα μας βγάλει επιτέλους από την "τιμωρία", απλά όλοι όσοι κυκλοφορούν στην πολιτική πιάτσα, έχει αποδειχτεί ότι όλο τάζουν αλλά δεν δίνουν.
Θέλει πχ να κάνει κόμμα ο Σαμαράς. Θα μας σώσει; Αυτός έλεγε ότι σκίζει τα μνημόνια σελίδα - σελίδα και στο τέλος τα εφάρμοσε μέχρι κεραίας. Τι νόημα έχει να τον ψηφίσουμε;
Λείπει λοιπόν η αισιόδοξη προοπτική και αυτό δημιουργεί και οργή και θυμό και αγανάκτηση και απογοήτευση. Και κάθε νέα προοπτική που θα εμφανίζεται θα μας βυθίζει πιο βαθιά στο τέλμα της απογοήτευσης.
Μέχρι να κατανοήσουμε τι πραγματικά μας βρήκε και πως πραγματικά μπορούμε να βγούμε ξανά στο ξέφωτο.
Μέχρι τότε, ας βρούμε άλλο τόπο να δένουμε τα σκυλιά μας.
Add comment
Comments