Προ ολίγων ετών, βρέθηκα στις τότε διακοπές μου στα όμορφα Χανιά. Επισκέφτηκα πολλές από τις πανέμορφες παραλίες του νομού, και μια μέρα βρέθηκα στα εντυπωσιακά Φαλάσαρνα.
Όσοι είχατε την τύχη να την επισκεφτείτε, θα γνωρίζετε πως πρόκειται για μια αχανή παραλία, τεράστια τόσο σε πλάτος όσο και σε μήκος.
Σε ένα μικρό σημείο αυτής, υπήρχε ένα συμπαθητικό εστιατόριο. Ο ιδιοκτήτης είχε τοποθετήσει ξαπλώστρες που κάλυπταν ένα απειροελάχιστο ποσοστό της παραλίας. Με ενημέρωσαν για την τιμή κάθε ξαπλώστρας, και μάλλον με βρήκαν σε Large διάθεση και δέχθηκα να "νοικιάσω'" ένα "κρεβάτι" στην πρώτη σειρά για να απολαμβάνω καλύτερα τη θέα της θάλασσας.
Μην φανταστείτε ότι έβρεχε το κύμα τα πόδια μου. Ο ιδιοκτήτης ήταν απολύτως σύννομος και είχε τοποθετήσει την πρώτη σειρά πολλά μέτρα πίσω από τη γραμμή του αιγιαλού.
Σε κατάσταση πλήρους ηρεμίας, έπινα έναν καφέ, διάβαζα το βιβλίο μου, και το μόνο που διέκοπτε τη σιωπή ήταν μια ελαφρά Lounge μουσική από το εστιατόριο.
Αίφνης, 2 οικογένειες, εν πλήρη απαρτία, ήρθαν ακριβώς μπροστά από το "κρεβάτι" που καθόμουν, άνοιξαν τις ομπρέλες τους, άπλωσαν τις ψάθες τους, έβγαλαν τα τάπερ τους, και φρόντιζαν - ειδικά τα νεότερα “χαριτωμένα” μέλη - να καταστούν συνεχώς απόλυτα αισθητή την παρουσία τους.
Κοίταξα δεξιά και αριστερά και διαπίστωσα πως η αχανής αυτή παραλία ήταν σχεδόν άδεια. Μπορούσαν να κάτσουν οπουδήποτε. Επέλεξαν όμως να κάτσουν στον ασήμαντο σε τετραγωνικά χώρο του beach bar, και μάλιστα σε σημείο που να εμποδίσουν την όποια θέα των δυστυχών που πλήρωσαν για μια ξαπλώστρα.
Μην φανταστείτε ότι διαμαρτυρήθηκα. Για δύο λόγους: Ο πρώτος ότι οι άνθρωποι δεν έκαναν κάτι το παράνομο. Αδικαιολόγητο και προκλητικό μεν, νόμιμο δε.
Και ο δεύτερος γιατί στην πρώτη λέξη που θα ξεστομούσα, θα άκουγα ένα έτοιμο λογίδριο που θα είχαν προφανώς στην τσέπη, έτοιμο να εκφωνηθεί κατά παντός "καταπατητή" του δικαιώματος της ελεύθερης πρόσβασης στην περιουσία του λαού.
Δεν είχα καμία διάθεση να ακούσω το ίδιο ευαγγέλιο της κοινοκτημοσύνης.
Κάποια στιγμή έφυγαν με τον ίδιο θορυβώδη τρόπο που είχαν έρθει, και πρόλαβα τουλάχιστον να απολαύσω το ηλιοβασίλεμα.
Γιατί σας κουράζω με όλα αυτά; Γιατί, όταν ακούτε για τα περίφημα δικαιώματα, βλέπετε ακτιβιστές με μαύρες σημαίες, γίνεστε μάρτυρες διαφόρων "ντου" κατά των "καταπατητών", στόχος δεν είναι οι ιδιοκτήτες των υποδομών (αυθαίρετων ή μη).
Στόχος είστε μόνο εσείς που ίσως έχετε κάτσει σε μια ξαπλώστρα.
Το αίτημα δεν είναι να φύγουν οι ξαπλώστρες για να είναι η παραλία "ελεύθερη" για όλους. Το αίτημα είναι να φύγουν οι ξαπλώστρες για να κάθεστε και εσείς σε ψάθα. Δεν θέλουν να σας βλέπουν δίπλα τους αραχτούς σε ξαπλώστρα να απολαμβάνετε το Mojito σας.
Ή όλοι το ίδιο, ή καθόλου.
Δεν υπάρχει πρόβλημα με αυθαίρετες κατασκευές; Προφανώς και υπάρχει. Και όσοι φωνάζουν κατά 99% ζουν σε σπίτι με κλεισμένο τον ημιυπαίθριο (Minimum). Και η αυθαιρεσία πρέπει να παταχτεί.
Όπως και η όποια άδεια για beach bar πρέπει να δίνεται αφού πρώτα διασφαλιστεί ότι υπάρχει παραπάνω από ικανοποιητικός "ελεύθερος" χώρος παραλίας για όσους δεν μπορούν ή βρε αδελφέ δεν θέλουν κιόλας να συνδυάσουν το μπάνιο τους με την πληρωμή ενός ποσού για την αγορά υπηρεσιών.
Και όπου δεν διασφαλίζεται η ελεύθερη πρόσβαση σε μεγάλο ποσοστό της παραλίας, και οι διαμαρτυρίες δικαιολογούνται - μην πω πως επιβάλλονται κιόλας - ακόμα και οι ακτιβισμοί.
Η λογική όμως "κλείστε τα όλα", δεν σχετίζεται ούτε με δικαιώματα, ούτε με περιβαντολλογικές "ευαισθησίες", ούτε με πολεοδομικές "ευαισθησίες".
Είναι κατ' αποκλειστικότητα μια γνήσια έκφανση ταξικού φθόνου για κάτι μάλιστα που ούτε απευθύνεται, ούτε αφορά στις "ελίτ" των πλουσίων. Υπηρεσίες για τη μεσαία τάξη προσφέρονται. Και κατά βάση για τα δεκάδες εκατομμύρια των τουριστών που συχνά επιζητούν ένα ποιοτικό προϊόν.
Και η υποκρισία γίνεται ξεκάθαρη όταν συνοδεύεται από διαμαρτυρίες για το υψηλό κόστος της ξαπλώστρας. Μα αν εσύ διαφωνείς με την ξαπλώστρα και θες να ξηλωθούν όλες, τι σε νοιάζει το κόστος; Μήπως θα κάτσεις;
Η λογική είναι αντίστοιχη του δημόσιου αγαθού. Αν η ξαπλώστρα κηρυχθεί δημόσιο αγαθό και προσφέρεται από το κράτος δωρεάν, συνοδεία φρέντο εσπρέσο με λίγη στέβια και γάλα σόγιας, θα κάνουν ακτιβισμό για να γεμίσουν οι παραλίες ξαπλώστρες πριν προλάβετε να πείτε Aperol.
Το πρόβλημα είναι ότι οι παραλίες του ταξικού φθόνου, δεν περιορίζουν απλά τις επιλογές των εγχώριων δυστυχών. Μειώνουν και την αξία του προϊόντος μας ως χώρα.
Στερούν δε και την οικονομία από έσοδα. 45 εκ. τουρίστες, το 70% να θέλει ξαπλώστρα σημαίνει ότι 30 εκ. είναι έτοιμα να πληρώσουν για μια τέτοια υπηρεσία.
Αν τα 30 αυτά εκ., πληρώνουν €50 την ημέρα ως οικογένεια, για επταήμερη μέση διαμονή, θα αφήσουν στην οικονομία €3,5 επιπλέον δις.
Εμείς όμως δεν τα θέλουμε γιατί πρώτον θεωρούμε ότι πάνε στις τσέπες αδίστακτων αφεντικών, και δεύτερον γιατί εμείς αυτές τις υπηρεσίες τις θέλουμε δωρεάν, σαν το ρεύμα και το εισιτήριο του μετρό. Για αρχή.
Αν δεν είναι δωρεάν, αφού όχι εμείς, τότε κανείς.
Add comment
Comments