Η Δόμνα Μιχαηλίδου προσδιόρισε την "οικογένεια του μέλλοντος" πέρα από τα γνωστά παραδοσιακά όρια. Και άκουσε τα εξ αμάξης. Από όσους θεωρούν την ιερή Ελληνική οικογένεια σα κάτι το συγκεκριμένο, το απαραβίαστο, το πρότυπο.
Την ευκαιρία δεν την προσπέρασε και ο θεματοφύλακας της ηθικής μας και των παραδόσεων της φυλής - Αντώνης Σαμαράς - ο οποίος έκανε λόγο για επιτομή της woke agenda. Λογικό. Ψηφουλάκια ψάχνει ο άνθρωπος, δεν μπορούμε και να τον κατηγορήσουμε. Το συμφέρον προηγείται.
Αν θυμάμαι καλά, η woke agenda, με τις υπερβολές της και τις υστερίες της, είναι σχετικά πρόσφατη μόδα. Αυτά που είπε όμως η Δόμνα δεν είναι προϊόντα της συγκυρίας. Με τα θέματα αυτά έχουν ασχοληθεί πολλοί, από παλιά και επί μακρόν. Προφανώς ο Αντώνης Σαμαράς δεν είναι οπαδός της ιστορίας και κυρίως της ανάγνωσης.
Πριν από 60+ χρόνια, ένας θεατρικός συγγραφέας, που άφησε ένα πολύ μεγάλο αποτύπωμα σε αυτό που ονομάζουμε σύγχρονο Αμερικάνικο θέατρο και σύγχρονη Αμερικάνικη τέχνη, σε πολλά του έργα, ανέλυσε μέσα από τη δική του οπτική τα ζητήματα της διαφορετικότητας και το πως αυτά έχουν θέση σε ένα ευρύτερο κοινωνικό σύνολο.
Τον συγγραφέα αυτόν τον λέγανε Τενεσί Ουίλιαμς.
Θα μου πείτε ότι ο εν λόγω συγγραφεύς ήταν δηλωμένος - κατά Σαμαράδες - ντιγκιντάγκας, άρα η γνώμη του δεν παίζει και μεγάλο ρόλο, ούτε οικογένεια έστησε, ούτε παιδιά έκανε, και δεν τον έλκυαν ερωτικώς οι εκπρόσωποι του αντιθέτου φύλου, ως οφείλει ένας "άντρας" με όλη τη σημασία της λέξεως. Και οι Σαμαράδες, γιατί να το κρύψουμε άλλωστε, είναι και πολύ "άντρες".
Μπορεί στο χωριό μας η άποψη των ντιγκιντάγκηδων να είναι έως και αδιάφορη, διεθνώς όμως ο ομοφυλόφιλος Ουίλιαμς - προ 60 και 70 ετών μάλιστα - δεν πέρασε καθόλου στο…αδιάφορο. Διαβάστηκε, παίχτηκε, τιμήθηκε και θεωρείται κάτι ιδιαίτερα αξιόλογο και διαχρονικό έως και σήμερα που σε τακτική βάση ανεβαίνουν τα έργα του.
Διάλεξα έναν μόνο διάλογο, από ένα μόνο του έργο. Από τη "Νύχτα της ιγκουάνα". Εκεί, στη βεράντα ενός φθηνού ξενοδοχείου στη Mismaloya του Μεξικό, συζητάνε ο Πάτερ Lawrence Shannon (αποταχθείς ιερέας λόγω ακολασιών) και η Hannah Jelkes.
Η Hannah Jelkes ζει μια ζωή περιπλανώμενη μαζί με τον αυτοσχέδιο ποιητή παππού της. Ο Πάτερ θεωρεί αυτό το ζευγάρι αταίριαστο και το θέτει ως προβληματισμό. Και ακολουθεί αυτούσιος αυτός ο διάλογος:
Lawrence Shannon: Αυτό ορίζεις ως ανθρώπινη επαφή, εσένα και τον παππού σου;
Hannah Jelkes: Ναι, κε Shannon. Ναι. Εγώ και ο παππούς μου φτιάχνουμε ένα σπίτι για τους 2 μας. Δεν εννοώ βέβαια ένα κανονικό σπίτι, γιατί...δεν ορίζω ένα σπίτι σαν ένα χώρο, ένα κτίριο, τούβλα, ξύλο, πέτρα. Ορίζω το σπίτι, σαν κάτι που 2 άνθρωποι ανέπτυξαν μεταξύ τους. Μέσα στο οποίο μπορούν να φωλιάσουν, να ξεκουραστούν...να ζήσουν μέσα του, συναισθηματικά μιλώντας. Σας λένε κάτι όλα αυτά κε Shannon;
Lawrence Shannon: Ναι, αλλά...
Hannah Jelkes: Λοιπόν, συνεχίστε. Αλλά τι;
Lawrence Shannon: Αφήστε το, θα έλεγα απλά κάτι για να σας πληγώσω.
Hannah Jelkes: Δεν είμαι μυγιάγγιχτη κε Shannon.
Lawrence Shannon: Πολύ καλά. Όταν ένα πουλί χτίζει μια φωλιά για να ζήσει μέσα, δεν τη χτίζει πάνω σε ένα δέντρο που είναι έτοιμο να πέσει.
Hannah Jelkes: Δεν είμαι πουλί κ. Shannon.
Lawrence Shannon: Τη χτίζει αξιολογώντας τη σταθερότητα της περιοχής, και με σκοπό το ζευγάρωμα και την αναπαραγωγή του είδους.
Hannah Jelkes: Εξακολουθώ να λέω ότι δεν είναι πουλί κε Shannon. Είμαι άνθρωπος. Και όταν ένας, από αυτό το μοναδικό είδος χτίζει την φωλιά του στην καρδιά ενός άλλου, τα ζητήματα της σταθερότητας και της αναπαραγωγής δεν είναι ούτε τα πρώτα, ούτε καν τα τελευταία που θα λάβει υπόψιν.
Σημασία έχει ότι δεν είναι ποτέ μόνος.
Η κα Μιχαηλίδου είναι υπουργός οικογένειας. Άρα πρέπει να ενδιαφέρεται για τις οικογένειες. Όλες τις οικογένειες. Ακόμα και αυτές που μας ξενίζουν. Αυτές που δεν ακολουθούν τα πρότυπά μας.
Αυτές που χτίζονται σε "παράξενα σπίτια" με τον ίδιο όμως σκοπό που χτίζονται και όλες οι "παραδοσιακές" οικογένειες.
Για να μην είναι κανείς μόνος.
Add comment
Comments