Η AfD άγγιξε το 44% στη Σαξονία-Άνχαλτ και προηγείται πλέον στις εθνικές δημοσκοπήσεις. Το άμεσο οικονομικό αποτέλεσμα μιας περιφερειακής εκλογής είναι μικρό. Το μακροπρόθεσμο όμως μπορεί να είναι πολύ μεγαλύτερο: η Γερμανία χρειάζεται επενδύσεις, εργαζομένους και δύσκολες μεταρρυθμίσεις ακριβώς τη στιγμή που το πολιτικό της σύστημα γίνεται περισσότερο κατακερματισμένο και ασταθές.
Από τον Δαίδαλο | Συντακτική ομάδα Greece2Day
Υπάρχει ένας εύκολος τρόπος να διαβάσει κανείς το αποτέλεσμα των εκλογών στη Σαξονία-Άνχαλτ. Και υπάρχει ένας δυσκολότερος. Ο εύκολος είναι πολιτικός: AfD 44%. Ιστορική νίκη. Συντριβή των Χριστιανοδημοκρατών. Νέο σοκ για τον Friedrich Merz. Αμφισβήτηση του περίφημου γερμανικού Brandmauer, του "τείχους προστασίας" που κρατά την AfD εκτός κυβερνητικών συνεργασιών. Όλα αυτά είναι σημαντικά.
Υπάρχει όμως και μια δεύτερη ανάγνωση. Τι σημαίνει η άνοδος της AfD για την οικονομία της Γερμανίας; Αυτό είναι πολύ μεγαλύτερο ερώτημα. Γιατί η πολιτική ανατροπή συμβαίνει στην ίσως χειρότερη δυνατή οικονομική στιγμή. Η Γερμανία πρέπει να αλλάξει το οικονομικό της μοντέλο. Και για να το κάνει χρειάζεται πολιτική σταθερότητα. Ακριβώς αυτό που αρχίζει να χάνει.
Το 44% που άλλαξε τη συζήτηση
Η AfD συγκέντρωσε σχεδόν 44% στη Σαξονία-Άνχαλτ και κέρδισε 39 από τις 83 έδρες του τοπικού κοινοβουλίου. Πρόκειται για την ισχυρότερη επίδοση της μεταπολεμικής γερμανικής Ακροδεξιάς σε εκλογές κρατιδίου. Το αποτέλεσμα είναι εντυπωσιακό. Αλλά υπάρχει ένα επιχείρημα που ακούγεται ήδη στη Γερμανία: "Η Σαξονία-Άνχαλτ είναι μικρή. Δεν είναι η Γερμανία". Οικονομικά, αυτό είναι σωστό. Η Σαξονία-Άνχαλτ μαζί με το Μεκλεμβούργο - Δυτική Πομερανία αντιπροσωπεύουν μόλις περίπου 3,2% της συνολικής γερμανικής οικονομικής παραγωγής. Άρα το 44% της AfD στη Σαξονία-Άνχαλτ δεν σημαίνει άμεσο σοκ στο γερμανικό ΑΕΠ.
Αυτό όμως είναι και το λιγότερο ενδιαφέρον μέρος της ιστορίας.
Το πρόβλημα είναι ότι η AfD δεν είναι πλέον μόνο ανατολικογερμανικό φαινόμενο
Η πραγματική προειδοποίηση βρίσκεται στις εθνικές δημοσκοπήσεις. Σύμφωνα με τα στοιχεία που επικαλείται το Reuters Breakingviews, η AfD βρίσκεται πλέον περίπου στο 28% πανεθνικά. Δηλαδή δεν μιλάμε πλέον για ένα κόμμα διαμαρτυρίας που περιορίζεται σε μερικά φτωχότερα κρατίδια της πρώην Ανατολικής Γερμανίας. Μιλάμε για πολιτική δύναμη που μπορεί να επηρεάσει:
- τη μεταναστευτική πολιτική,
- τη σχέση με την Ευρωπαϊκή Ένωση,
- την πολιτική απέναντι στη Ρωσία,
- την ενεργειακή πολιτική,
- τις δημόσιες δαπάνες,
- και τελικά την κατεύθυνση της μεγαλύτερης οικονομίας της Ευρώπης.
Και εδώ η πολιτική αρχίζει να συναντά την οικονομία.
Γιατί τώρα είναι τόσο κρίσιμο
Η Γερμανία βρίσκεται σε μια περίεργη μεταβατική στιγμή. Μετά από χρόνια στασιμότητας, εμφανίζονται ορισμένα σημάδια ανάκαμψης. Η μεταποίηση παρουσιάζει βελτίωση. Το κράτος ετοιμάζεται να διοχετεύσει τεράστια ποσά στην οικονομία. Το ειδικό ταμείο υποδομών φτάνει τα €500 δισ. ενώ οι περιορισμοί του Schuldenbremse - "φρένου χρέους"έχουν χαλαρώσει για τις αμυντικές δαπάνες. Η οικονομία προβλέπεται να αναπτυχθεί περίπου 0,6% το 2026 και περισσότερο από 1% το 2027. Δεν είναι οικονομικό θαύμα. Αλλά ύστερα από χρόνια γερμανικής στασιμότητας είναι μια αρχή.
Και εδώ βρίσκεται το παράδοξο. Η δημοσιονομική πολιτική γίνεται πιο επεκτατική ακριβώς τη στιγμή που η πολιτική σταθερότητα γίνεται πιο εύθραυστη.
Η Γερμανία έχει χρήματα. Χρειάζεται όμως μεταρρυθμίσεις
Το €500 δισ. μπορεί να φτιάξει:
- γέφυρες,
- σιδηροδρόμους,
- δίκτυα,
- ψηφιακές υποδομές,
- ενεργειακά συστήματα.
Δεν μπορεί όμως να λύσει από μόνο του τα βαθύτερα προβλήματα της γερμανικής οικονομίας. Και αυτά είναι πολύ δυσκολότερα. Η χώρα πρέπει να αντιμετωπίσει:
- το δημογραφικό
- τις συντάξεις
- την έλλειψη εργατικού δυναμικού
- τη χαμηλή παραγωγικότητα
- το υψηλό ενεργειακό κόστος
- τη γραφειοκρατία
- την απώλεια βιομηχανικής ανταγωνιστικότητας
- την κρίση της αυτοκινητοβιομηχανίας.
Κανένα από αυτά δεν λύνεται απλώς με περισσότερο δημόσιο χρήμα. Χρειάζονται πολιτικές αποφάσεις. Και πολλές από αυτές είναι δυσάρεστες.
Εδώ αρχίζει το πραγματικό πρόβλημα της AfD
Ας το δούμε σαν πολιτικοοικονομική αλυσίδα:
Αυτό είναι πολύ πιο σημαντικό για τις αγορές από το εάν η AfD κυβερνήσει αύριο ένα ανατολικό κρατίδιο.
Το πρόβλημα μπορεί να εμφανιστεί χωρίς η AfD να μπει ποτέ στην ομοσπονδιακή κυβέρνηση.
Αρκεί η άνοδός της να κάνει τα υπόλοιπα κόμματα περισσότερο φοβισμένα και τις κυβερνήσεις περισσότερο αδύναμες.
Το παράδοξο του «τείχους αποκλεισμού»
Εδώ εμφανίζεται κάτι ιδιαίτερα ενδιαφέρον. Το Brandmauer δημιουργήθηκε για να περιορίσει την πολιτική ισχύ της AfD. Όσο όμως μεγαλώνει η AfD, τόσο πιο περίπλοκη γίνεται η αριθμητική των κυβερνήσεων.
Ας υποθέσουμε ότι ένα κόμμα που κανείς δεν θέλει να βάλει στην κυβέρνηση παίρνει 10%. Τα υπόλοιπα κόμματα μοιράζονται ουσιαστικά το 90%. Διαχειρίσιμο. Αν πάρει 20% η αριθμητική δυσκολεύει. Αν φτάσει 30% τότε σχεδόν όλα τα υπόλοιπα κόμματα πρέπει να συνεργάζονται μεταξύ τους για να σχηματίζουν κυβερνήσεις.
Και εάν κάποτε πλησιάσει το 35%–40%; Τότε το πρόβλημα γίνεται θεσμικό. Το "τείχος" δεν εξαφανίζει τις ψήφους.
Τις αφαιρεί από την κυβερνητική αριθμητική.
Και έτσι δημιουργούνται παράξενοι συνασπισμοί
Αυτό μπορεί να αναγκάσει κόμματα με πολύ διαφορετικές οικονομικές αντιλήψεις να κυβερνούν μαζί.
- Κεντροδεξιά.
- Σοσιαλδημοκράτες.
- Πράσινοι.
- Ίσως άλλες μικρότερες δυνάμεις.
Το αποτέλεσμα μπορεί να είναι κυβερνήσεις με μεγάλη κοινοβουλευτική βάση αλλά μικρή ιδεολογική συνοχή. Και τότε εμφανίζεται το κλασικό πρόβλημα: όλοι συμφωνούν ότι η Γερμανία χρειάζεται μεταρρυθμίσεις. Δεν συμφωνούν ποιες μεταρρυθμίσεις.
Για τις συντάξεις;
- Η μία πλευρά ζητά περιορισμό του κόστους.
- Η άλλη προστασία των παροχών.
Για την αγορά εργασίας;
- Η μία ζητά μεγαλύτερη ευελιξία.
- Η άλλη ισχυρότερη προστασία εργαζομένων.
Για την ενέργεια;
- Άλλοι θέλουν ταχύτερη πράσινη μετάβαση.
- Άλλοι φθηνότερη ενέργεια ακόμη και με διαφορετικό ενεργειακό μείγμα.
Το αποτέλεσμα μπορεί να είναι ο μικρότερος κοινός παρονομαστής. Και ο μικρότερος κοινός παρονομαστής συνήθως δεν παράγει μεγάλες οικονομικές μεταρρυθμίσεις.
Η αγορά εργασίας είναι ίσως το μεγαλύτερο πεδίο σύγκρουσης
Εδώ η άνοδος της AfD μπορεί να αποκτήσει πολύ άμεση οικονομική σημασία. Η Γερμανία γερνά. Μεγάλο μέρος της γενιάς των baby boomers αποχωρεί σταδιακά από την αγορά εργασίας. Αυτό σημαίνει περισσότερες συνταξιοδοτήσεις, μικρότερο εργατικό δυναμικό, μια φορολογική βάση που πιέζεται λόγω των αυξανόμενων. συνταξιοδοτικών δαπανών.
Η οικονομικά προφανής λύση περιλαμβάνει έναν συνδυασμό:
- μεγαλύτερης παραγωγικότητας,
- μεγαλύτερης συμμετοχής στην αγορά εργασίας,
- ίσως μεγαλύτερου εργασιακού βίου,
- και μετανάστευσης εργαζομένων.
Αλλά ακριβώς η μετανάστευση αποτελεί ένα από τα ισχυρότερα πολιτικά όπλα της AfD.
Και εδώ εμφανίζεται μια τεράστια αντίφαση.
Η Γερμανία χρειάζεται εργαζομένους αλλά ψηφίζει κατά της μετανάστευσης
Αυτό μπορεί να γίνει ένα από τα μεγαλύτερα πολιτικοοικονομικά προβλήματα της επόμενης δεκαετίας.
Οι επιχειρήσεις χρειάζονται:
- μηχανικούς,
- τεχνικούς,
- νοσηλευτές,
- προγραμματιστές,
- εργάτες,
- οδηγούς,
- εξειδικευμένο προσωπικό.
Το δημογραφικό μειώνει την εγχώρια προσφορά εργασίας. Άρα οικονομικά η μετανάστευση εργατικού δυναμικού συνιστά μέρος της λύσης.
Πολιτικά όμως η μετανάστευση είναι βασικός λόγος ανόδου της AfD.
Όσο μεγαλώνει η AfD, τόσο μεγαλύτερη πίεση δέχονται και τα παραδοσιακά κόμματα να σκληρύνουν τη μεταναστευτική πολιτική.
Έτσι μπορεί να προκύψει με λιγότερη μετανάστευση, λιγότερο εργατικό δυναμικό, μεγαλύτερες ελλείψεις προσωπικού, άρα αύξηση του μισθολογικού κόστους με σημαντικά αρνητική επίδραση στην ανταγωνιστικότητα.
Δεν είναι βέβαιο ότι θα συμβεί. Είναι όμως πραγματικός οικονομικός κίνδυνος.
Διαβάστε ακόμα: Τι μπορεί να μάθει η Γερμανία από την Ελλάδα σήμερα
Το ίδιο ισχύει για τις συντάξεις
Η Γερμανία αντιμετωπίζει ακόμη ένα μαθηματικό πρόβλημα. Λιγότεροι εργαζόμενοι. Περισσότεροι συνταξιούχοι. Άρα όταν η σχέση εργαζόμενοι / συνταξιούχους επιδεινώνεται, είτε αυξάνεται το κόστος ανά εργαζόμενο ή/και η κρατική επιδότηση, είτε μειώνονται οι παροχές ή/και αυξάνεται το ηλικιακό όριο τω συνταξιοδοτήσεων.
Δεν υπάρχει μαγική πέμπτη λύση. Κάποιος πρέπει να πληρώσει. Αλλά όσο ενισχύονται τα αντισυστημικά κόμματα, τόσο δυσκολότερο γίνεται για μια κυβέρνηση να πει στους ψηφοφόρους: θα δουλεύετε περισσότερο ή θα πληρώνετε περισσότερο ή θα παίρνετε λιγότερα.
Ακριβώς όμως τέτοιες αποφάσεις χρειάζεται μια γηράσκουσα κοινωνία.
Και επιστρέφουμε στις 40 ώρες
Εδώ συνδέεται και το προηγούμενο άρθρο μας για τη γερμανική βιομηχανία.
Γερμανοί βιομήχανοι έχουν αρχίσει να θέτουν το ζήτημα περισσότερων ωρών εργασίας, ακόμη και της επιστροφής από τις 35 στις 40 ώρες σε τμήματα της βιομηχανίας.
Γιατί;
Επειδή η εξίσωση έχει αλλάξει.
- Για δεκαετίες η Γερμανία μπορούσε να προσφέρει:
- υψηλούς μισθούς,
- μικρότερο χρόνο εργασίας,
- γενναιόδωρο κοινωνικό κράτος,
- και ταυτόχρονα τεράστια βιομηχανική ανταγωνιστικότητα.
- Αυτό ήταν δυνατό επειδή είχε:
- πολύ υψηλή παραγωγικότητα,
- φθηνή ρωσική ενέργεια,
- τεράστια κινεζική ζήτηση,
- τεχνολογική υπεροχή στη βιομηχανία.
Κάποια από αυτά τα πλεονεκτήματα έχουν πλέον εξασθενήσει.
Άρα το πολιτικό ερώτημα γίνεται δυσκολότερο: ποιος θα δεχθεί την προσαρμογή;
Το €500 δισ. δεν λύνουν το πρόβλημα της παραγωγικότητας
Η γερμανική κυβέρνηση μπορεί να δανειστεί εκατοντάδες δισεκατομμύρια. Μπορεί να δημιουργήσει νέες υποδομές. Αυτό μπορεί να αυξήσει την παραγωγικότητα. Αλλά εάν το χρήμα διοχετευθεί αργά ή αναποτελεσματικά, τότε δημιουργείται απλώς μεγαλύτερο χρέος χωρίς αντίστοιχη αύξηση του δυνητικού ΑΕΠ.
Και εδώ οι αγορές θα αρχίσουν να ενδιαφέρονται πολύ περισσότερο.
Η παγκόσμια αγορά ομολόγων ήδη τιμολογεί υψηλότερο κόστος κρατικού δανεισμού. Το γερμανικό 10ετές Bund έχει πρόσφατα φτάσει σε αποδόσεις που δεν είχαν παρατηρηθεί επί περίπου 15 χρόνια.
Η παλιά Γερμανία είχε ένα τεράστιο πλεονέκτημα: πολιτική σταθερότητα και δημοσιονομική αξιοπιστία. Εάν το πρώτο αρχίσει να εξασθενεί, το δεύτερο γίνεται ακόμη σημαντικότερο.
Υπάρχει και το θέμα της Ρωσίας
Η AfD δεν αμφισβητεί μόνο την εσωτερική οικονομική πολιτική. Αμφισβητεί και έναν βασικό άξονα της εξωτερικής πολιτικής της κυβέρνησης Merz. Το κόμμα ζητά διαφορετική προσέγγιση απέναντι στη Μόσχα και περιορισμό της στήριξης προς την Ουκρανία. Στην Ανατολική Γερμανία η στάση απέναντι στη Ρωσία παραμένει πολύ διαφορετική από εκείνη μεγάλου μέρους της δυτικής χώρας.
Αυτό έχει οικονομική σημασία. Γιατί η Γερμανία έχει ήδη δεσμευθεί σε τεράστια αύξηση αμυντικών δαπανών. Και μεγάλο μέρος αυτής της πολιτικής στηρίζεται στην αντίληψη ότι η Ρωσία αποτελεί μακροπρόθεσμη στρατηγική απειλή. Εάν η πολιτική βάση αυτής της συναίνεσης αρχίσει να διαλύεται, τότε αμφισβητείται και η προβλεψιμότητα της γερμανικής:
- αμυντικής,
- ενεργειακής,
- ουκρανικής,
- και ευρωπαϊκής πολιτικής.
Και οι αγορές ήδη κοιτούν
Δεν έχουμε κάποιο "AfD crash". Ούτε θα ήταν σοβαρό να ισχυριστούμε κάτι τέτοιο. Αλλά σήμερα ο DAX υποχώρησε περίπου 0,3%, με το Reuters να αναφέρει το εκλογικό αποτέλεσμα και την πολιτική αβεβαιότητα μεταξύ των παραγόντων που βάρυναν τη γερμανική αγορά, μαζί βεβαίως με το ευρύτερο ενεργειακό και πληθωριστικό περιβάλλον.
Αυτό είναι η σωστή διάσταση. Οι αγορές δεν πανικοβάλλονται επειδή η AfD κέρδισε ένα κρατίδιο. Οι αγορές αρχίζουν όμως να ενσωματώνουν μια νέα μεταβλητή: Γερμανικό πολιτικό ρίσκο. Κάτι που πριν από δέκα ή δεκαπέντε χρόνια θα ακουγόταν σχεδόν παράδοξο.
Για δεκαετίες η Γερμανία ήταν το αντίθετο του πολιτικού ρίσκου
Σκεφτείτε πώς έβλεπαν οι διεθνείς επενδυτές τη χώρα. Η Γερμανία ήταν:
- προβλέψιμη,
- θεσμικά σταθερή,
- δημοσιονομικά συντηρητική,
- ευρωπαϊκά προσανατολισμένη,
- πολιτικά κεντρώα.
Μπορούσε κανείς να διαφωνεί με την οικονομική της πολιτική. Αλλά ήξερες περίπου πού θα βρίσκεται η χώρα σε πέντε χρόνια. Αυτό έχει τεράστια οικονομική αξία. Γιατί μια επιχείρηση που επενδύει €5 δισ. σε ένα εργοστάσιο δεν ενδιαφέρεται μόνο για τον σημερινό φορολογικό συντελεστή.
Θέλει να γνωρίζει:
- ποια θα είναι η ενεργειακή πολιτική,
- ποια η μεταναστευτική πολιτική,
- ποια η σχέση με την ΕΕ,
- ποια η εμπορική πολιτική,
- ποια η σχέση με Ρωσία και Κίνα,
σε δέκα ή είκοσι χρόνια. Η πολιτική προβλεψιμότητα μειώνει το risk premium (ασφάλιστρο κινδύνου).
Τι γίνεται όταν αυξάνεται η αβεβαιότητα;
Στα οικονομικά των επενδύσεων η λογική είναι απλή.
Όσο μεγαλύτερη η αβεβαιότητα τόσο μεγαλύτερη η απαιτούμενη απόδοση και επομένως λιγότερα projects περνούν το investment hurdle rate.
Ένα project που φαίνεται ελκυστικό όταν ο επενδυτής απαιτεί 8% απόδοση μπορεί να μη φαίνεται ελκυστικό όταν απαιτεί 10%.
Αυτό είναι το σημείο στο οποίο μια πολιτική εξέλιξη μπορεί πραγματικά να μετατραπεί σε μακροοικονομικό πρόβλημα.
Υπάρχει όμως και η αντίθετη ανάγνωση
Για να είμαστε δίκαιοι, υπάρχει και ένα διαφορετικό επιχείρημα. Η άνοδος της AfD μπορεί να λειτουργήσει ως σοκ προσαρμογής για το γερμανικό πολιτικό σύστημα.
Δηλαδή να αναγκάσει τα παραδοσιακά κόμματα να αντιμετωπίσουν προβλήματα που για χρόνια ανέβαλλαν:
- μετανάστευση,
- γραφειοκρατία,
- ενεργειακό κόστος,
- δημόσιες υποδομές,
- ανταγωνιστικότητα,
- φορολογία,
- συντάξεις.
Αυτό είναι απολύτως πιθανό. Η πολιτική πίεση δεν παράγει πάντοτε παράλυση. Μερικές φορές παράγει αλλαγή. Και εδώ ακριβώς βρίσκεται το μεγάλο στοίχημα του Merz.
Ο Merz έχει πλέον δύο αντιπάλους
Ο πρώτος είναι προφανής: η AfD.
Ο δεύτερος όμως είναι πολύ δυσκολότερος: ο χρόνος.
Η κυβέρνηση χρειάζεται να αποδείξει σχετικά γρήγορα ότι η αλλαγή οικονομικής πολιτικής παράγει πραγματικά αποτελέσματα. Ότι:
- οι υποδομές βελτιώνονται,
- η βιομηχανία επενδύει,
- οι πραγματικοί μισθοί αυξάνονται,
- η ενέργεια γίνεται πιο ανταγωνιστική,
- η οικονομία αναπτύσσεται.
Γιατί εάν η ανάκαμψη αποτύχει να φτάσει στην καθημερινότητα των πολιτών, τότε η πολιτική δυσαρέσκεια μπορεί να αυξηθεί περισσότερο.
Το πρόβλημα δεν είναι το 44%
Το 44% στη Σαξονία-Άνχαλτ είναι ο εντυπωσιακός αριθμός. Αλλά δεν είναι ο σημαντικότερος. Το πραγματικό ερώτημα είναι τι συμβαίνει εάν μια δύναμη που σήμερα βρίσκεται περίπου στο 28% πανεθνικά συνεχίσει να ανεβαίνει. Δεν χρειάζεται καν να κερδίσει την καγκελαρία. Δεν χρειάζεται να κυβερνήσει.
Μπορεί να αλλάξει τη γερμανική οικονομική πολιτική απλώς αλλάζοντας τα κίνητρα των κομμάτων που κυβερνούν.
Και αυτό είναι ίσως το πιο ενδιαφέρον παράδοξο. Για χρόνια το Brandmauer βασιζόταν στην ιδέα: "κρατάμε την AfD έξω από την εξουσία".
Αλλά όσο μεγαλώνει η AfD, το πραγματικό ερώτημα αλλάζει: "μπορείς να κρατήσεις ένα κόμμα έξω από την κυβέρνηση χωρίς να του επιτρέψεις να καθορίζει έμμεσα την πολιτική των κυβερνήσεων;"
Η μεγαλύτερη γερμανική μάχη μόλις αρχίζει
Η Γερμανία έχει μπροστά της μια σπάνια συγκυρία.
Από τη μία: €500 δισ. για υποδομές
Από την άλλη:
- γήρανση
- έλλειψη εργαζομένων
- υψηλό ενεργειακό κόστος
- πίεση στην αυτοκινητοβιομηχανία
- πολιτικός κατακερματισμός.
Η πρώτη πλευρά μπορεί να ξαναβάλει μπροστά τη γερμανική μηχανή. Η δεύτερη μπορεί να την κρατήσει καθηλωμένη.
Και η άνοδος της AfD βρίσκεται πλέον ακριβώς στο σημείο όπου οι δύο αυτές δυνάμεις συναντώνται. Γι' αυτό η πραγματική ιστορία της Σαξονίας-Άνχαλτ δεν είναι απλώς ότι ένα ακροδεξιό κόμμα πήρε 44%.
Είναι ότι η μεγαλύτερη οικονομία της Ευρώπης πρέπει να πραγματοποιήσει τη μεγαλύτερη μεταρρύθμισή της εδώ και δύο δεκαετίες την ίδια στιγμή που χάνει ένα από τα σημαντικότερα οικονομικά της πλεονεκτήματα: την πολιτική προβλεψιμότητα.
Και εάν ο Merz δεν καταφέρει να μετατρέψει τα εκατοντάδες δισεκατομμύρια νέων επενδύσεων σε πραγματική ανάπτυξη πριν η πολιτική δυσαρέσκεια ενισχυθεί ακόμη περισσότερο, τότε το αποτέλεσμα της Σαξονίας-Άνχαλτ μπορεί κάποτε να μοιάζει όχι με την κορύφωση της ανόδου της AfD.
Add comment
Comments