Υπάρχουν οικονομίες που αναπτύσσουν συγκριτικά πλεονεκτήματα και υπεραξίες στα προίόντα και τις υπηρεσείς που προσφέρουν στην παγκόσμια κοινότητα. Άλλες οικονομίες δεν τα καταφέρνουν, ή τα καταφέρνουν λιγότερο. Η Ευρωπαϊκή Ένωση δεν δείχνει να τα καταφέρνει όσο θα ήθελε, και σαν απάντηση έχει να επιβαρύνει τους πολίτες της με το έλλειμμα ανταγωνιστικότητας με τη μορφή φόρων.
Από τον Κέλσο | Συντακτική ομάδα Greece2Day
Μέχρι πριν κάποια χρόνια, η Ευρωπαϊκή Ένωση είχε βρει μια ισορροπία με την Κίνα που φαινόταν ότι λειτουργούσε . Εξήγαγε στους Κινέζους προϊόντα προστιθέμενης αξίας (πχ αυτοκίνητα) και έκανε μαζική εισαγωγή πολύ φθηνών καθημερινών προϊόντων. Έτσι - θεωρούσε - ότι πετύχαινε δύο πράγματα: Αφενός είχε βρει μια τεράστια αγορά για να κατευθύνει τα προϊόντα βαριάς βιομηχανίας και αφετέρου αύξανε την αγοραστική δύναμη των εισοδημάτων των νοικοκυριών της, παρέχοντάς τους πολύ χαμηλής τιμής Κινέζικα προϊόντα που κάλυπταν μια τεράστια γκάμα απλών καθημερινών αναγκών. Win win.
Είδε το τυρί αλλά δεν είδε τη φάκα. Αφού η Κίνα κατάφερε να διεισδύσει στις Ευρωπαϊκές αγορές πουλώντας φθήνια, του τύπου για παράδειγμα fast fashion (βλ. SHEIN), επένδυε ταυτόχρονα στη βαριά βιομηχανία με αιχμή την τεχνολογία, με αποτέλεσμα σήμερα, και να μην χρειάζεται να εισάγει τέτοιες ποσότητες από την Ευρώπη, αλλά και να εξάγει τα δικά της προϊόντα στους Ευρωπαίους. Και το εμπορικό έλλειμμα Ε.Ε - Κίνας έφτασε σε δυσθεώρητα ύψη.
Αντιμέτωπη με αυτό το πρόβλημα, η Ευρώπη αφενός αντιστρατεύει βαρετή γκρίνια προς τους Απωανατολίτες, προσπάθεια να τους συγκρατήσει από το να εξάγουν, και σκέφτηκε και κάτι πάρα πολύ έξυπνο. Το έλλειμμα ανταγωνιστικότητας να το μετατρέψει σε φόρους, που προφανώς καλούνται να πληρώσουν τα Ευρωπαϊκά νοικοκυριά.
Επειδή όμως η λέξη φόρος δεν είναι εύηχη ποτέ και πουθενά, το ονομάζει δασμό για την προστασία της εγχώριας παραγωγής. Μην ξεχνάμε ότι και ο σύντροφος Τσίπρας, μια πρότασή του να δημεύσει τραπεζικούς λογαριασμούς των λεγομένων "πλουσίων", την ονομάζει "πατριωτική εισφορά". Κολυμπήθρα έχουμε, νονό έχουμε, λάδι έχουμε, όπως θέλουμε όλα τα βαφτίζουμε.
Όπως αναφέραμε στα πλαίσια της - πρώην πλέον - βολικής ισορροπίας, οι Ευρωπαίοι είχαν τη δυνατότητα να αγοράσουν προϊόντα καθημερινής χρήσης, gadgets, υποδήματα, ρούχα, ελαφρύ οικιακό εξοπλισμό, έναντι πολύ χαμηλού κόστους, ελαφρύνοντας τον οικογενειακό τους προϋπολογισμό. Όσο πουλάγαμε Audi στους Κινέζους αυτό συνεχιζόταν. Τώρα που όχι μόνο δεν πουλάμε Audi αλλά αγοράζουμε και BYD, ήρθε η ώρα ο Ευρωπαίος να βάλει το χέρι στην τσέπη. Αν θέλει να αγοράσει Κινέζικα προϊόντα από τις διάσημες πλατφόρμες, θα πληρώνει δασμούς. Η φθήνια τέλος. Για το καλό του... πάντα.
Μα οι δασμοί, θα πει κάποιος, δεν είναι φόροι. Κάτι δεν έχει καταλάβει. Είναι και παραείναι φόροι. Φόροι που πληρώνεις αν θες να αγοράσεις κάτι, που το κράτος δεν επιθυμεί να το αγοράσεις. Όσο τα εκατομμύρια πακέτα από την Κίνα θα γεμίζουν τα smart lockers της last mile διανομής, τόσο περισσότερους φόρους θα πληρώνει ο Ευρωπαίος. Η αδυναμία της Ευρώπης να ανταγωνιστεί τα προϊόντα άλλων χωρών, γίνεται φόρος που γδέρνει τους πολίτες της.
Αυτό γίνεται θεωρητικώς για να ενισχυθεί η εγχώρια παραγωγή. Δηλαδή, επειδή τα Ευρωπαϊκά προϊόντα είναι πιο ακριβά, να κάνουμε εξίσου ακριβά - και μάλιστα και ακριβότερα - τα κινέζικα, μέσω φορολογίας, έτσι ώστε αναγκαστικά ο Ευρωπαίος να επιλέγει τα made in EU. Ναι αλλά, με τους δασμούς που έχουν ήδη επιβληθεί, τα κινέζικα εξακολουθούν να είναι πιο φθηνά. Δύο πιθανότητες: Ή θα επιβληθούν νέοι υψηλότεροι δασμοί μέχρι να γίνουν ακριβότερα από τα Ευρωπαϊκά, αλλά τότε θα αρχίσει να λαμβάνει αντίμετρα η Κίνα, είτε θα μείνουν στο επίπεδο που είναι, οι Ευρωπαίοι θα εξακολουθούν να τα προτιμούν από τα αντίστοιχα Ευρωπαϊκά, απλά θα μαζεύονται μερικά δισεκατομμύρια στα κρατικά ταμεία. Για το καλό πάντα, των Ευρωπαίων, το ξεκαθαρίσαμε αυτό.
Διαβάστε ακόμα: Ώρα να τελειώνουμε με τα παραμύθια
Ας πούμε ότι στόχος είναι να γίνουν τα κινέζικα - τεχνητά - πιο ακριβά από τα Ευρωπαϊκά και εξ ανάγκης να αγοράζουν Made in EU οι Ευρωπαίοι πολλαπλασιάζοντας τις δαπάνες τους. Γιατί τότε τα Ευρωπαϊκά θα γίνουν πιο ανταγωνιστικά; Αν αυτός που πουλάει, έχει μια προστατευμένη αγορά 300 εκ. ανθρώπων να διαθέσει το προϊόν του, χωρίς να κινδυνεύει να του τη φάει κάποιος ξένος με χαμηλότερες τιμές, γιατί να ψάξει να βρει τρόπους να καινοτομήσει και να επενδύσει ώστε να ρίξει το κόστος; Αν γίνουν ακόμα πιο φθηνοί οι Κινέζοι, απλά θα αυξηθούν κι άλλο οι δασμοί. Απλούστατον.
Και γιατί κανείς δεν ρωτάει να μάθει τον λόγο που το Ευρωπαϊκό προϊόν είναι τόσο ακριβότερο; Γιατί δεν υπάρχει Ευρωπαϊκή πλατφόρμα τύπου Temu σαν intermediary μια τεράστιας βάσης προμηθευτών που να δημιουργεί μεγέθη και οικονομίες κλίμακας; Αν βάλουμε τους Ευρωπαίους να πληρώνουν φόρους, θα γίνουν τα Ευρωπαϊκά προϊόντα φθηνότερα; Ή θα επαναπαυτεί η παραγωγική μηχανή στην προσφερόμενη προστασία και τα κράτη στα απρόσμενα φορολογικά έσοδα;
Όταν η απάντηση σε κάθε οικονομικό πρόβλημα είναι ο φόρος, θα γίνουμε η ήπειρος που στο τέλος θα παράγει μόνο ένα προϊόν: Φορολογία.
Add comment
Comments