Μετά τη νίκη των Δημοκρατικών στις ενδιάμεσες εκλογές, ο αριστερός γερουσιαστής Μπέρνι Σάντερς παρουσίασε έναν εκτενή κατάλογο επιδιώξεων για το νέο Κογκρέσο, με πρώτο βήμα την ενίσχυση του ρόλου της κυβέρνησης στην υγειονομική περίθαλψη.
Από τον Δαίδαλο | Συντακτική ομάδα Greece2Day
"Ως άμεσο πρώτο βήμα, οι Δημοκρατικοί πρέπει να μειώσουν το όριο ηλικίας για την επιλεξιμότητα στο Medicare από τα 65 στα 55 έτη, να επεκτείνουν την κάλυψη του Medicare ώστε να περιλαμβάνει οδοντιατρική, οφθαλμολογική και ακουολογική περίθαλψη και να εγγυηθούν καθολική υγειονομική κάλυψη για κάθε παιδί, από τη γέννησή του έως την ηλικία των 19 ετών", δήλωσε ο Σάντερς σε βίντεο που ανάρτησε στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης την Πέμπτη. "Όλα αυτά μπορούν να επιτευχθούν με 51 ψήφους στη Γερουσία, μέσω της διαδικασίας συμφιλίωσης του προϋπολογισμού". Και συνέχισε ακάθεκτος: "Η υγειονομική περίθαλψη πρέπει να θεωρείται ανθρώπινο δικαίωμα και όχι προνόμιο. Αυτό σημαίνει ότι πρέπει να ψηφιστεί τώρα νομοθεσία για το Medicare για Όλους, την οποία υποστηρίζει πλέον το 66% των Αμερικανών", συνέχισε.
Μπορεί να φαίνεται εύκολο να χαρακτηρίσει κανείς απλώς κάτι ανθρώπινο δικαίωμα και να αποφασίσει ότι όλοι πρέπει να έχουν καθολική πρόσβαση. Δεν χρειάζεται, όμως, να εξετάσουμε υποθετικά μοντέλα που έχουν δημιουργήσει ακαδημαϊκοί για να καταλάβουμε πώς θα έμοιαζε το όνειρο του Σάντερς για "Medicare για Όλους". Αρκεί να κοιτάξουμε απέναντι, στην άλλη πλευρά του Ατλαντικού, στα δικά μας ευρωπαϊκά χωράφια.
Το Ηνωμένο Βασίλειο διαθέτει Εθνικό Σύστημα Υγείας (NHS), το οποίο παρέχεται εξ ολοκλήρου "δωρεάν" κατά τη χρήση. Παρά τις δαπάνες που έχουν φτάσει σε επίπεδα-ρεκόρ, η λίστα αναμονής της Βρετανίας για νοσοκομειακή περίθαλψη έφτασε τα 7,4 εκατομμύρια άτομα τον Αύγουστο, και ο στόχος για παροχή θεραπείας εντός 18 εβδομάδων δεν έχει επιτευχθεί εδώ και περισσότερο από μία δεκαετία. Στα επείγοντα, σχεδόν το 40% των ασθενών περιμένει πάνω από τέσσερις ώρες. (Οι Αμερικανοί περνούν κατά μέσο όρο 2,5 ώρες στα επείγοντα, σύμφωνα με δημοσίευμα του Axios τον Απρίλιο.)
Αυτές οι καθυστερήσεις έχουν θανατηφόρες συνέπειες. Όπως αναφέρει το Hyphen, 79.130 ονόματα αφαιρέθηκαν από τη λίστα αναμονής από τον Σεπτέμβριο του 2024 έως τον Αύγουστο του 2025 - όχι επειδή οι ασθενείς έλαβαν θεραπεία, αλλά επειδή πέθαναν πριν φτάσει η σειρά τους. Μόλις τον περασμένο μήνα, ένας 59χρονος οδηγός διανομών πέθανε από καρδιακή προσβολή ενώ περίμενε να υποβληθεί σε χειρουργική επέμβαση. Το NHS έχει κακές επιδόσεις σχεδόν σε κάθε διαθέσιμο δείκτη. Τα ποσοστά επιβίωσης για τους συνηθέστερους τύπους καρκίνου κατατάσσονται κοντά στις χαμηλότερες θέσεις μεταξύ των ευρωπαϊκών χωρών, ενώ το Ηνωμένο Βασίλειο έχει ένα από τα χαμηλότερα ποσοστά πενταετούς επιβίωσης για τον καρκίνο του μαστού, του τραχήλου της μήτρας, του παχέος εντέρου και του πνεύμονα, σε σύγκριση με χώρες υψηλού εισοδήματος.
Παρότι η Βρετανία διαθέτει ένα από τα πιο κρατικοποιημένα συστήματα υγειονομικής περίθαλψης στην Ευρώπη, και άλλες χώρες αντιμετωπίζουν τα ίδια προβλήματα προσφοράς. Η Γαλλία δαπανά το 11,4% του ΑΕΠ της για την υγειονομική περίθαλψη - ποσοστό πολύ υψηλότερο από τον μέσο όρο του Οργανισμού Οικονομικής Συνεργασίας και Ανάπτυξης (ΟΟΣΑ) - και παρ’ όλα αυτά, μόλις το 60% δήλωσε ικανοποιημένο από τη διαθεσιμότητα ποιοτικής υγειονομικής περίθαλψης, ποσοστό χαμηλότερο από τον μέσο όρο του ΟΟΣΑ, που είναι 64% (και αισθητά χαμηλότερο από το 75% που καταγράφηκε στις Ηνωμένες Πολιτείες).
Οι Αμερικανοί αντιμετωπίζουν επίσης πολύ μικρότερους χρόνους αναμονής. Σύμφωνα με τον ΟΟΣΑ, το 42% των Αμερικανών περίμενε τουλάχιστον έναν μήνα για ραντεβού με ειδικό το 2023, έναντι 62% στη Βρετανία και 65% στη Γαλλία. Αυτά τα συστήματα όχι μόνο παρέχουν περίθαλψη χαμηλής ποιότητας, αλλά κοστίζουν στους φορολογουμένους τεράστια ποσά, επιβαρύνοντας τα δημόσια οικονομικά. Μεγάλο μέρος του κόσμου αντιμετωπίζει δημογραφική κρίση, καθώς οι ηλικιωμένοι - που χρειάζονται περισσότερη υγειονομική περίθαλψη - είναι περισσότεροι από τους νεότερους ανθρώπους που εργάζονται. Τα προβλήματα αυτά, όμως, οξύνονται στις ευρωπαϊκές χώρες εξαιτίας των υπερβολικά μεγάλων κρατών πρόνοιας.
Οι πρόσφατες βίαιες διαδηλώσεις στη Γαλλία - κατά τις οποίες ένα 15χρονο αγόρι υπέστη ακρωτηριασμό του χεριού του από έκρηξη, πυρπολήθηκαν ιστορικά κτίρια και περιέλουσαν με βενζίνη έναν διευθυντή σχολείου - αποτελούν ένα ακραίο, αλλά όχι εξωπραγματικό, παράδειγμα του τι μπορεί να συμβεί όταν οι πολιτικοί υπόσχονται να δαπανήσουν περισσότερα χρήματα από όσα διαθέτει η κυβέρνηση. Οι ευρωπαϊκές χώρες είναι φορτωμένες με χρέη, κι όμως ο πληθυσμός απαιτεί περισσότερα.
Το αμερικανικό σύστημα υγειονομικής περίθαλψης απέχει πολύ από το να είναι τέλειο. Ο Σάντερς έχει δίκιο όταν το χαρακτηρίζει "δυσλειτουργικό" και "υπερβολικά ακριβό". Ωστόσο, το σχέδιό του να δώσει στην κυβέρνηση - η οποία, μέσω του Medicare, του Medicaid και άλλων προγραμμάτων, είναι ήδη υπεύθυνη για το 48% των δαπανών υγειονομικής περίθαλψης στις ΗΠΑ - ακόμη μεγαλύτερο ρόλο είναι λανθασμένο. Η κυβέρνηση έχει ήδη εκτεταμένη ανάμειξη και από ρυθμιστική σκοπιά: αποφασίζει ποιες θεραπείες επιτρέπονται, ποια φάρμακα μπορούν να κυκλοφορήσουν στην αγορά και τι πρέπει να καλύπτουν τα ασφαλιστικά προγράμματα.
Η Ευρώπη, επίσης, δεν αποτελεί πρότυπο μεταρρύθμισης. Αν μη τι άλλο, δείχνει πόσο άσχημη μπορεί να γίνει η κατάσταση όταν η κυβέρνηση έχει ακόμη μεγαλύτερο έλεγχο του συστήματος υγειονομικής περίθαλψης.
Add comment
Comments