Μεσαιωνικά παλάτια, Ετρούσκοι, Perugino, υπόγειες πολιτείες, τρούφα, κρασί και φυσικά σοκολάτα. Στην πρωτεύουσα της Ούμπριας μπορείς ακόμη να ζήσεις ένα πολυτελές ιταλικό city break χωρίς να πληρώσεις τις τιμές της Φλωρεντίας ή της Ρώμης.
Υπάρχει ένα πρόβλημα με τις ωραιότερες πόλεις της Ιταλίας. Όλοι γνωρίζουν ότι είναι ωραίες. Η Φλωρεντία, η Ρώμη και η Βενετία αποτελούν πλέον παγκόσμιους προορισμούς. Και μαζί με την τέχνη, την αρχιτεκτονική και την εκπληκτική κουζίνα τους έρχονται τα πλήθη, οι ουρές και οι τιμές που αντιστοιχούν στη δημοτικότητά τους. Υπάρχει όμως μια άλλη Ιταλία.
Περίπου 145 χιλιόμετρα νοτιοανατολικά της Φλωρεντίας, πάνω σε έναν λόφο της Ούμπριας, βρίσκεται μια πόλη με ετρουσκικά τείχη, μεσαιωνικά παλάτια, αριστουργήματα της Αναγέννησης, πλατείες, wine bars και trattorie. Και, τουλάχιστον προς το παρόν, δεν έχει μετατραπεί σε σκηνικό μαζικού τουρισμού. Περούτζια.
Η πρωτεύουσα της Ούμπριας μπορεί να είναι ένα από τα καλύτερα value-for-money city breaks που έχουν απομείνει στην Ιταλία. Η πολυτέλεια που δεν απαιτεί ακόμη μια μικρή περιουσία. Ενδιαφέρον της σημερινης συγκυρίας είναι το άνοιγμα ενός νέου πολυτελούς ξενοδοχείου στο ιστορικό κέντρο. Το Rosetta Hotel στεγάζεται σε τρία ιστορικά κτίρια, μεταξύ των οποίων ένα αναγεννησιακό palazzo, οργανωμένα γύρω από μια μεσαιωνική πέτρινη αυλή. Και ορισμένα δωμάτια διαθέτουν αυθεντικές μπαρόκ τοιχογραφίες του 18ου αιώνα στις θολωτές οροφές.
Το ξενοδοχείο, που λειτουργεί στην πόλη από το 1922, επέστρεψε ανακαινισμένο ως μέλος της Tapestry Collection by Hilton. Το ενδιαφέρον όμως είναι η τιμή. Ένα δίκλινο με πρωινό μπορούσε να βρεθεί περίπου στις €180 τη βραδιά. Για πολυτελές ξενοδοχείο αυτού του επιπέδου, μέσα στο ιστορικό κέντρο μιας ιταλικής πόλης τέχνης, είναι μια τιμή που δύσκολα συναντά κανείς πλέον στα πιο διάσημα ονόματα της χώρας.
Και εδώ αρχίζει το πραγματικό πλεονέκτημα της Περούτζια. Δεν είναι φθηνή επειδή δεν έχει τίποτα να δεις. Είναι φθηνότερη επειδή δεν την έχουν ανακαλύψει όλοι ακόμη.
Μια πόλη που πρέπει να την περπατήσεις
Η πρώτη γνωριμία πρέπει να γίνει χωρίς πρόγραμμα. Βγαίνεις στην Corso Vannucci, τον κεντρικό πεζόδρομο, και απλώς περπατάς. Πέτρινα palazzi. Στενά που κατεβαίνουν απότομα στις πλαγιές του λόφου. Καμάρες. Μικρά cafés. Φοιτητές. Wine bars. Και ξαφνικά μπροστά σου ανοίγεται η Piazza IV Novembre. Αυτή είναι η καρδιά της πόλης.
Στο κέντρο βρίσκεται η Fontana Maggiore, μία από τις σημαντικότερες μεσαιωνικές κρήνες της Ιταλίας, κατασκευασμένη μεταξύ 1278 και 1280. Απέναντι βρίσκεται ο καθεδρικός ναός του San Lorenzo. Και δίπλα δεσπόζει το επιβλητικό Palazzo dei Priori. Αν είχαμε μόνο δύο ώρες στην Περούτζια, θα ξεκινούσαμε εδώ.
Μέσα στο Palazzo κρύβεται ένας από τους μεγάλους θησαυρούς της Ούμπριας
Το Palazzo dei Priori στεγάζει την Galleria Nazionale dell’Umbria. Και εδώ καταλαβαίνεις γιατί η Περούτζια δεν είναι απλώς μια όμορφη επαρχιακή πόλη. Η συλλογή περιλαμβάνει περισσότερα από 3.000 έργα, με ιστορία που ξεκινά από τον 13ο αιώνα. Κεντρική φυσιογνωμία είναι φυσικά ο Pietro Perugino. Ο Pietro Vannucci - όπως ήταν το πραγματικό του όνομα - γεννήθηκε κοντά στην Περούτζια και έγινε ένας από τους σημαντικότερους ζωγράφους της Αναγέννησης. Και κυρίως δάσκαλος του Ραφαήλ.
Η ζωγραφική του Perugino βρίσκεται ακόμη και στην Καπέλα Σιξτίνα. Έτσι, χωρίς τα πλήθη των Uffizi, μπορείς στην Περούτζια να σταθείς μπροστά σε έργα που αποτελούν μέρος της ίδιας ιστορίας της ιταλικής Αναγέννησης.
Αλλά η Περούτζια είναι πολύ παλαιότερη από την Αναγέννηση
Για να καταλάβουμε πραγματικά την πόλη πρέπει να πάμε πολύ πιο πίσω. Πριν από τη Ρώμη. Η Περούτζια ήταν μία από τις σημαντικές πόλεις των Ετρούσκων. Και αυτό είναι ένα από τα στοιχεία που την κάνουν τόσο διαφορετική. Το σύγχρονο ιστορικό κέντρο βρίσκεται κυριολεκτικά πάνω σε διαδοχικά στρώματα ιστορίας. Ετρούσκοι. Ρωμαίοι. Μεσαίωνας. Αναγέννηση.
Η πόλη κάτω από την πόλη
Και μετά κατεβαίνεις κάτω από τη γη. Εκεί βρίσκεται μία από τις μεγαλύτερες εκπλήξεις της Περούτζια. Rocca Paolina. Τον 16ο αιώνα ο πάπας Παύλος Γ΄ διέταξε την κατασκευή ενός τεράστιου φρουρίου. Για να χτιστεί, τμήματα μιας ολόκληρης μεσαιωνικής συνοικίας ενσωματώθηκαν ουσιαστικά μέσα στην κατασκευή. Το μεγαλύτερο μέρος του φρουρίου κατεδαφίστηκε τον 19ο αιώνα. Αλλά κάτω από τη σημερινή πόλη παρέμειναν δρόμοι, καμάρες, τοίχοι, σπίτια και περάσματα. Σήμερα μπορείς να περπατήσεις μέσα σε αυτόν τον υπόγειο κόσμο.
Είναι σχεδόν σαν να υπάρχει μια δεύτερη Περούτζια κάτω από την πρώτη.
Και ακόμη πιο κάτω βρίσκονται οι Ετρούσκοι
Κοντά στην Piazza IV Novembre βρίσκεται και το Pozzo Etrusco, το Ετρουσκικό Πηγάδι. Κατεβαίνοντας εκεί, μεταφερόμαστε περίπου στον 3ο αιώνα π.Χ. Το υπόγειο αρχαιολογικό σύμπλεγμα της περιοχής διατηρεί κατάλοιπα ρωμαϊκών δρόμων αλλά και ετρουσκικών κατασκευών. Έτσι, μέσα σε λίγες εκατοντάδες μέτρα μπορείς να περάσεις από την Αναγέννηση, στον Μεσαίωνα, στη Ρώμη, και τελικά στους Ετρούσκους. Αυτό είναι ίσως το μεγαλύτερο ταξιδιωτικό πλεονέκτημα της Περούτζια: η ιστορία της είναι εξαιρετικά πυκνή.
Δεν χρειάζεται να διασχίσεις μια τεράστια μητρόπολη για να τη βρεις.
Και μετά έρχεται η σοκολάτα
Υπάρχει βέβαια και μια πολύ πιο γλυκιά πλευρά. Η Περούτζια είναι μία από τις πρωτεύουσες της ιταλικής σοκολάτας. Εδώ γεννήθηκε η Perugina. Και εδώ δημιουργήθηκε το 1922 ένα από τα διασημότερα ιταλικά σοκολατάκια, τα Bacio Perugina. Το "φιλί» με φουντούκι και σοκολάτα, τυλιγμένο στο χαρακτηριστικό ασημένιο χαρτί με τα μικρά μηνύματα αγάπης. Η επίσημη ιταλική τουριστική υπηρεσία αποκαλεί μάλιστα την Περούτζια "βασίλισσα της σοκολάτας" και προτείνει επίσκεψη στο Casa del Cioccolato και στο ιστορικό μουσείο της Perugina. Και κάθε χρόνο η σχέση αυτή κορυφώνεται με το Eurochocolate.
Αλλά μην κάνετε το λάθος να φάτε μόνο σοκολάτα
Η Ούμπρια διαθέτει μία από τις ισχυρότερες γαστρονομικές ταυτότητες της κεντρικής Ιταλίας. Εδώ πρωταγωνιστούν:
- μαύρη τρούφα,
- ελαιόλαδο,
- αλλαντικά,
- χοιρινό,
- τυριά,
- όσπρια
- και φυσικά κρασί.
Και επειδή η περιοχή δεν βρέχεται από θάλασσα, η κουζίνα είναι βαθιά ηπειρωτική. Πιο γήινη. Πιο αγροτική. Πιο φθινοπωρινή. Το φαγητό παραμένει μία από τις ευχάριστες εκπλήξεις.
Η άλλη μεγάλη διαφορά: η Περούτζια είναι ζωντανή
Δεν είναι μουσείο. Η πόλη φιλοξενεί το Università degli Studi di Perugia, ένα από τα παλαιότερα πανεπιστήμια της Ιταλίας, καθώς και το Università per Stranieri. Η παρουσία φοιτητών σημαίνει bars, cafés, μουσική, οικονομικότερο φαγητό και νυχτερινή ζωή. Το βράδυ, η Corso Vannucci και τα γύρω στενά αλλάζουν χαρακτήρα.
Αυτή η φοιτητική ενέργεια εμποδίζει την πόλη να μετατραπεί αποκλειστικά σε τουριστικό σκηνικό.
48 ώρες στην Περούτζια
Αν είχαμε ένα Σαββατοκύριακο, θα το οργανώναμε κάπως έτσι:
Και υπάρχει ακόμη ένα πλεονέκτημα: αν έχουμε μία επιπλέον ημέρα, ανοίγει μπροστά μας ολόκληρη η Ούμπρια.
Ασίζη: η προφανής πρώτη εκδρομή
Η Ασίζη είναι η πιο εύκολη επιλογή. Η πόλη του Αγίου Φραγκίσκου και της Αγίας Κλάρας αποτελεί μνημείο παγκόσμιας κληρονομιάς της ιβαπό το 2000 μαζί με τη Βασιλική του Αγίου Φραγκίσκου και τα άλλα φραγκισκανικά μνημεία. Το 2026 μάλιστα είναι ιδιαίτερη χρονιά για την πόλη, καθώς πραγματοποιούνται εκδηλώσεις για την 800ή επέτειο από τον θάνατο του Αγίου Φραγκίσκου. (Spello: για εκείνους που θέλουν κάτι μικρότερο
Το Spello είναι η εναλλακτική για όσους προτιμούν μικρότερες πόλεις. Πέτρινα σπίτια. Λουλούδια. Ρωμαϊκά κατάλοιπα. Στενά. Και πολύ πιο αργός ρυθμός.
Και για αλλαγή σκηνικού: Lago Trasimeno
Υπάρχει τέλος η λίμνη Trasimeno. Είναι μία από τις μεγαλύτερες λίμνες της Ιταλίας και προσφέρει το αντίθετο της αστικής Περούτζιας:
- νερό,
- χωριά,
- νησάκια,
- ηλιοβασίλεμα
- και αργό φαγητό δίπλα στη λίμνη.
Περούτζια ή Φλωρεντία;
Η σωστή απάντηση είναι: και οι δύο. Η Περούτζια δεν έχει τα Uffizi. Δεν έχει τον Duomo του Brunelleschi. Δεν έχει τον David του Michelangelo. Και δεν χρειάζεται να προσποιηθούμε ότι τα έχει. Αλλά διαθέτει κάτι που η Φλωρεντία δυσκολεύεται πλέον να προσφέρει: χώρο.
- Χώρο να καθίσεις στην πλατεία.
- Χώρο να κοιτάξεις έναν πίνακα.
- Χώρο να περπατήσεις χωρίς να βρίσκεσαι συνεχώς μέσα σε τουριστική ροή.
- Και κυρίως χώρο στον ταξιδιωτικό προϋπολογισμό.
Αυτό είναι το πραγματικό luxury for less. Όχι να βρεις μια φθηνότερη απομίμηση της Φλωρεντίας. Αλλά να ανακαλύψεις μια πόλη με δική της ιστορία, δική της τέχνη και δική της γαστρονομία που απλώς δεν χρεώνει ακόμη την παγκόσμια φήμη της.

Πότε να πάμε
Άνοιξη και φθινόπωρο είναι ίσως οι καλύτερες εποχές. Ο καιρός είναι συνήθως καταλληλότερος για περπάτημα και η Ούμπρια αποκτά τότε ιδιαίτερο χαρακτήρα. Το φθινόπωρο έχει επιπλέον κρασί, ελαιόλαδο, τρούφα, και σοκολάτα. Το καλοκαίρι μπορεί να είναι ζεστό, αλλά υπάρχει ένας πολύ καλός λόγος για επίσκεψη τον Ιούλιο: Umbria Jazz. Ένα από τα σημαντικότερα jazz festivals της Ευρώπης μετατρέπει την Περούτζια σε μια εντελώς διαφορετική πόλη. Όποιος ταξιδεύει τότε, όμως, πρέπει να περιμένει μεγαλύτερη ζήτηση και υψηλότερες τιμές διαμονής.
Ίσως αυτό είναι σήμερα το πραγματικό ιταλικό luxury
Για χρόνια η ταξιδιωτική πολυτέλεια σήμαινε:
- πέντε αστέρια,
- μεγάλη σουίτα,
- Michelin,
- ιδιωτικό αυτοκίνητο.
Στην εποχή του υπερτουρισμού, ίσως αρχίζει να σημαίνει κάτι διαφορετικό. Να μπορείς να περπατήσεις σε μια πανέμορφη ιταλική πλατεία χωρίς να αισθάνεσαι ότι βρίσκεσαι σε ουρά. Να καθίσεις για espresso εκεί όπου κάθονται ακόμη οι κάτοικοι. Να μπεις σε μια μεγάλη πινακοθήκη και να έχεις χρόνο να κοιτάξεις τους πίνακες. Να φας καλά χωρίς να χρειάζεται κάθε γεύμα να γίνει οικονομικός υπολογισμός. Και να κοιμηθείς σε ένα πραγματικό palazzo χωρίς να πληρώσεις την τιμή ενός μικρού ταξιδιού. Η Περούτζια προσφέρει ακόμη όλα αυτά.
Έχει τους Ετρούσκους. Έχει τον Perugino. Έχει τα palazzi. Έχει την υπόγεια πόλη. Έχει τρούφα, κρασί και σοκολάτα. Και σε απόσταση μιας μικρής εκδρομής έχει Assisi, Spello και Trasimeno. Το παράδοξο είναι ότι επί χρόνια έμεινε στη σκιά της διάσημης γειτόνισσάς της, της Τοσκάνης.
Ίσως ακριβώς γι’ αυτό αξίζει να πάμε τώρα. Πριν η υπόλοιπη Ευρώπη καταλάβει πόσο καλή συμφωνία είναι ακόμη η Περούτζια.

Add comment
Comments