Στα ίχνη της αυθεντικής Κυανής Ακτής

Η Ριβιέρα που γνώρισαν, βέβαια, έχει αλλάξει. Τα μικρά ξενοδοχεία τους έγιναν πολυτελή καταλύματα, αρκετές παραλίες ιδιωτικοποιήθηκαν και τα παλιά καφέ απέκτησαν νέα, πιο φωτογενή ζωή.

Η αυθεντική εμπειρία δεν βρίσκεται πια απαραίτητα στα διάσημα σημεία· μπορεί να κρύβεται σε μια ήσυχη αυλή, σε ένα οικογενειακό εστιατόριο ή σε ένα μονοπάτι που οδηγεί σε έναν απομονωμένο όρμο.

Αντίμπ: το τοπίο του Φιτζέραλντ και του Πικάσο

Ο Φιτζέραλντ έφτασε στην Αντίμπ το 1925 με τη σύζυγό του, Ζέλντα. Το ζευγάρι νοίκιασε μια βίλα στο Ζουάν-λε-Πεν, τη μετονόμασε "Βίλα Αμέρικα" και εκεί ο συγγραφέας άρχισε να δουλεύει το Τρυφερή είναι η νύχτα. Σήμερα, η ιστορική βίλα λειτουργεί ως ξενοδοχείο, όμως για μια πιο ήσυχη διαμονή το άρθρο προτείνει να κινηθεί κανείς προς το ακρωτήριο Αντίμπ, ανάμεσα στα πεύκα και τις λεμονιές.

Η περιοχή συνδέεται και με τον Πικάσο. Το 1946, μετά τον πόλεμο, εγκαταστάθηκε για ένα διάστημα στο κάστρο της Αντίμπ και ζωγράφισε με ένταση, χρησιμοποιώντας ακόμη και ασυνήθιστα υλικά, καθώς τα καλλιτεχνικά εφόδια ήταν δυσεύρετα. Από εκείνη την περίοδο προέκυψε, μεταξύ άλλων, το Η χαρά της ζωής. Έργα του μπορεί κανείς να δει στα μουσεία της Αντίμπ και της Βαλορίς.

Νίκαια: η πόλη που δεν χρειάζεται να προσποιηθεί

Αν η Αντίμπ θυμίζει κοσμικό πάρτι, η Νίκαια είναι το καφέ το επόμενο πρωί: λίγο φθαρμένο, αλλά πιο ζωντανό ακριβώς γι’ αυτό. Οι προσόψεις της Μπελ Επόκ, η αγορά της Cours Saleya και η μυρωδιά της socca, της τοπικής πίτας από ρεβίθια, συνθέτουν μια πόλη με καθημερινό ρυθμό, όχι μόνο τουριστικό σκηνικό.

Η Νίκαια προσέλκυσε ζωγράφους που ήθελαν να δουλέψουν με το χειμερινό φως. Η Μπερτ Μοριζό πέρασε εκεί τον χειμώνα του 1881–82 μαζί με την οικογένειά της, ζωγραφίζοντας σκηνές της πόλης και της παραλίας. Η παραμονή της εντάσσεται σε μια ευρύτερη στροφή των καλλιτεχνών προς τον Νότο, όπου το φως και η ατμόσφαιρα έγιναν βασικά θέματα της μοντέρνας ζωγραφικής.

Από το Καπ ντ’Αΐγ στη Βανς

Η διαδρομή συνεχίζει με τρένο προς το Καπ ντ’Αΐγ, όπου ένας μικρός όρμος, η Πλαζ Μαλά, προσφέρει μια ανάσα ησυχίας ανάμεσα σε φοίνικες και πεύκα. Από εκεί ξεκινά και το απότομο μονοπάτι του Νίτσε, που οδηγεί στο μεσαιωνικό Εζ. Ο φιλόσοφος φέρεται να εμπνεύστηκε στην περιοχή ενώ εργαζόταν πάνω στο Τάδε έφη Ζαρατούστρα.

Πιο δυτικά, το Σεν-Πολ-ντε-Βανς φιλοξένησε τον Τζέιμς Μπόλντουιν για 17 χρόνια. Το σπίτι του έγινε σημείο συνάντησης συγγραφέων, καλλιτεχνών και εξόριστων. Στη γειτονική Βανς, ο Ματίς δημιούργησε το παρεκκλήσι του Ροζαρίου, ένα έργο που ο ίδιος θεωρούσε κορύφωση της καλλιτεχνικής του πορείας. Τα έντονα μπλε, κίτρινα και πράσινα χρώματά του δίνουν στον χώρο μια αίσθηση απλότητας και πνευματικότητας.

Μασσαλία και Κασί: η Ριβιέρα πέρα από την καρτ ποστάλ

Η Μασσαλία αποτελεί διαφορετικό κόσμο: τραχιά, πολυπολιτισμική και διαρκώς μεταβαλλόμενη. Η γαστρονομία της, πέρα από την μπουγιαμπέσα, αντλεί έμπνευση από τις κοινότητες που διαμόρφωσαν την πόλη. Στο πολιτιστικό κέντρο La Friche la Belle de Mai, μια επίσκεψη μπορεί να συνδυάσει αγορά, τέχνη και φαγητό· ένα ποτήρι παστίς με τηγανητές πίτες από ρεβίθια ταιριάζει περισσότερο εδώ από ένα πολυτελές μενού με θέα στη μαρίνα.

Τέλος, το Κασί, με τους ασβεστολιθικούς βράχους και τους στενούς θαλάσσιους όρμους του, ενέπνευσε τους φωβιστές ζωγράφους, που απέδωσαν το τοπίο με τολμηρά χρώματα. Οι καλάνκες, οι μικροί κόλποι με τα καθαρά νερά, μπορούν να προσεγγιστούν με σκάφος ή με πεζοπορία.

Η ιδέα της διαδρομής είναι απλή: η έμπνευση δεν βρίσκεται πάντα στα ακριβά ξενοδοχεία και στα πολυσύχναστα θέρετρα. Μερικές φορές χρειάζεται χρόνος, ένα ήσυχο μονοπάτι και μια θέα που σε κάνει να σταματήσεις. Η Ριβιέρα αποκαλύπτεται όταν πάψει κανείς να βιάζεται να τη φωτογραφίσει.