Πρόσφατα έγραψα, για τον προτεινόμενο νόμο της Elizabeth Warren (γερουσιαστή της Μασσαχουσέτης), τον Ultra-Millionaire Tax Act, έναν φόρο περιουσίας που στοχεύει - με διάφορους βαθμούς σφοδρότητας - όσους διαθέτουν περιουσία άνω των $50 εκ., τον οποίο θεώρησα ως μια νεοφεουδαρχική κίνηση:
Υπό τη “κλασική” φεουδαρχία που εισήχθη στην Αγγλία από τους Νορμανδούς μετά τη βίαιη κατάκτησή τους το 1066, η ιδιοκτησία της γης και οτιδήποτε ήταν χτισμένο πάνω σε αυτήν ανήκε τελικά στο Στέμμα. Η κινητή περιουσία ήταν διαφορετική υπόθεση. Ό,τι ήταν δικό σου ήταν ουσιαστικά δικό σου, έστω κι αν υπόκειτο σε επιβαρύνσεις σε ακατάλληλες στιγμές.
Αυτό πιθανότατα σημαίνει ότι η γερουσιαστής Elizabeth Warren θεωρεί τον Γουλιέλμο τον Κατακτητή μάλλον επιεική. Εάν ο νόμος της για τον φόρο στους υπερ-εκατομμυριούχους περάσει (και κριθεί συνταγματικός), τα πάντα - έστω και υπό όρους - θα καταστούν ιδιοκτησία του κράτους…
Σημείωσα ότι “η προοδευτική απαίτηση για φόρους περιουσίας γίνεται ολοένα και πιο έντονη και αντικατοπτρίζεται τόσο σε επίπεδο πολιτειών και ομοσπονδιακό όσο και διεθνώς”.
Και έτσι, ακριβώς όπως αναμενόταν, οι προοδευτικοί στην Καλιφόρνια φέρονται να συγκέντρωσαν τις υπογραφές που απαιτούνται για ψηφοφορία σχετικά με έναν “εφάπαξ” φόρο περιουσίας στα περιουσιακά στοιχεία κατοίκων της Καλιφόρνιας με αξία άνω του $1 δις. - μια διαδικασία που θα περιλάμβανε την αποτίμηση δικαιωμάτων ψήφου σε μια εταιρεία που υπερβαίνουν το ποσοστό συμμετοχής ενός δισεκατομμυριούχου.
Πρόκειται για μια πρόβλεψη τόσο παράλογα καταστροφική, που μπορεί να γίνει κατανοητή μόνο αν δει κανείς τους φόρους περιουσίας γι’ αυτό που είναι: ένα όπλο που χρησιμοποιεί μια προοδευτική ελίτ για να εξουδετερώσει δυνητικό ανταγωνισμό.
Όπως υποστήριξα:
Η κακεντρέχεια και η ζήλια που επιδεικνύουν οι υποστηρικτές των φόρων περιουσίας απέναντι στους “πλούσιους” δεν είναι λιγότερο πραγματικές επειδή είναι στρατηγικά χρήσιμες. Αυτοί, ένα τμήμα της ελίτ (ή επίδοξης ελίτ), βλέπουν τι έχει ένα άλλο τμήμα και το επιθυμούν για τον εαυτό τους. Εξοργίζονται στη σκέψη ότι έχουν μείνει πίσω από ανθρώπους που θεωρούν φιλοχρήματους ηθικά κατώτερους. Η ισοπεδωτική τους ρητορική αποτελεί εργαλείο για τη δημιουργία ενός συστήματος στο οποίο αυτοί και οι οπαδοί τους θα καρπωθούν τα λάφυρα.
Στο μεταξύ, οι δισεκατομμυριούχοι της Καλιφόρνιας λαμβάνουν το μήνυμα.
Η Wall Street Journal:
Οι δισεκατομμυριούχοι ήδη εγκαταλείπουν την πολιτεία. Ο συνεργάτης του California Tax Foundation, Jared Walczak, εκτιμά σε νέα μελέτη ότι “οι καταγεγραμμένες αποχωρήσεις ανέρχονται ήδη σε $777 δις.”, ενώ περισσότερες “σιωπηρές αποχωρήσεις”, που δεν προσελκύουν την προσοχή των μέσων ενημέρωσης, είναι πιθανές φέτος, καθώς “υπάρχουν σοβαροί νομικοί λόγοι να πιστεύει κανείς ότι η ημερομηνία κατοικίας και η προσέγγιση της πρωτοβουλίας μπορούν να προσβληθούν επιτυχώς στα δικαστήρια”.
Κατά την εκτίμησή του, η έξοδος λόγω φόρου περιουσίας θα μπορούσε να φτάσει το $1,23 τρις. και να μειώσει τα ετήσια φορολογικά έσοδα της πολιτείας κατά $3,53 έως $4,49 δις., κυρίως λόγω χαμηλότερων εισπράξεων από τον φόρο εισοδήματος. Υπολογίζει ότι “η καθαρή παρούσα αξία αυτών των συνεχιζόμενων απωλειών υπερβαίνει τα εφάπαξ έσοδα που προβλέπουν οι υποστηρικτές της πρωτοβουλίας”.
Αυτό σημαίνει ότι, με την πάροδο του χρόνου, ο φόρος θα κοστίσει στην πολιτεία περισσότερα έσοδα απ’ όσα θα αποφέρει, λόγω της μετανάστευσης και της επιβράδυνσης της οικονομικής ανάπτυξης.
Συνεχίζοντας:
Επιπλέον, προειδοποιεί ο Walczak, “η διάβρωση των υφιστάμενων φορολογικών βάσεων θα μπορούσε να ενισχύσει την αντιλαμβανόμενη “ανάγκη” για συνεχή φορολόγηση της περιουσίας”. Αν οι ψηφοφόροι εγκρίνουν τον φόρο, αναμένεται ότι οι προοδευτικοί θα πιέσουν σύντομα για την επέκτασή του ή για τη μείωση του ορίου περιουσίας στο οποίο επιβάλλεται.
Αυτή είναι η ιστορία των αυξήσεων στη φορολογία εισοδήματος. Το δημοψήφισμα επιτρέπει επίσης στο νομοθετικό σώμα και τον κυβερνήτη να τροποποιήσουν τον φόρο, οπότε οι Δημοκρατικοί δεν θα χρειάζονται καν την έγκριση των ψηφοφόρων.
Ο προτεινόμενος φόρος της Warren υποτίθεται ότι θα αποφέρει $6,2 τρις. μέσα σε μια δεκαετία. Τα χρήματα δεν προορίζονται για τη μείωση του χρέους, αλλά για τη χρηματοδότηση νέων προγραμμάτων δαπανών. Τι θα συμβεί όμως αν - όπως πιστεύουν αρκετοί - τα έσοδα υπολείπονται των στόχων; Αν τα έσοδα απογοητεύσουν, θα μειωθούν οι δαπάνες ή θα αυξηθούν οι φόροι;
Πρόσθεσα ότι αυτό ήταν ένα ρητορικό ερώτημα.
Add comment
Comments