Η Γκρέτα Τούνμπεργκ βρίσκεται στο Παρίσι. Όπου γάμος και χαρά η Βασίλω πρώτη.
Από τον Gareth Roberts | The Spectator
Απόδοση – δημοσιογραφική επιμέλεια: Αργώ | Greece2Day
Λες και οι Γάλλοι δεν έχουν ήδη αρκετά στο κεφάλι τους, με τους "νέους" και τους "φοιτητές" να μετατρέπουν σε ερείπια την κοιτίδα του ευρωπαϊκού πολιτισμού, η ενήλικη Σίρλεϊ Τεμπλ της Στοκχόλμης εμφανίστηκε σήμερα το πρωί έξω από ένα σχολείο στο Σεν-Ντενί. "Οι νέοι δεν συμμετέχουν στη συζήτηση. Μας κλέβουν το μέλλον!" είπε στο συγκεντρωμένο πλήθος.
Η αδέξια διατύπωση της τελευταίας φράσης μού προκάλεσε μια αλλόκοτη αίσθηση: έμοιαζε με στίχο τραγουδιού των ABBA για την Αποκάλυψη. Μπορώ να φανταστώ τη Φρίντα να τον τραγουδά μελαγχολικά, υπό το τρεμόπαιγμα της φωτιάς.
Η Γκρέτα ταξιδεύει πολύ, έτσι δεν είναι; Το διαβατήριό της πρέπει να μοιάζει με παλιό, ξεφτισμένο χαρτονόμισμα. Όταν ήμουν μικρός, η μητέρα μου με παρότρυνε διαρκώς να βγαίνω από το σπίτι και να "συμμετέχω". Μακάρι να υπήρχε τότε η Γκρέτα, για να μπορούσα να δείξω τα καμώματά της και να φωνάξω: "Σοβαρά τώρα;"
Διαβάστε ακόμα: Ο πρωτομάρτυρας μιας κουλτούρας που πεθαίνει
Η Γκρέτα έχει αφήσει πίσω της τα χρόνια με τις κοτσίδες και η απόκοσμη αύρα του "σοφού παιδιού" έχει χαθεί. Η πράσινη εικόνα της αρχίζει να δείχνει σημάδια μούχλας. Λίγα είναι τα παιδιά-σταρ, όπως ο Ρόντι ΜακΝτάουελ ή η Μπόνι Λάνγκφορντ, που καταφέρνουν να διατηρήσουν επιτυχημένη πορεία ως ενήλικες. Αυτό που έμοιαζε αθώο και γλυκό συνήθως γίνεται δυσάρεστο: το φάντασμα του χαριτωμένου παιδιού με τη μικρή μυτούλα στοιχειώνει το ενήλικο πρόσωπο.
Η Γκρέτα είναι πλέον 23 ετών - ηλικία που σε ανθρώπους της δικής μου γενιάς μοιάζει ακόμη πολύ μικρή, αλλά δεν είναι. Η ίδια θα πρέπει να νιώθει πως έχουν περάσει γεωλογικοί αιώνες από τις ένδοξες ημέρες του "Πώς τολμάτε;" στον ΟΗΕ, το 2019. Τότε, στην κορύφωση της woke κουλτούρας, όλοι έπρεπε να αναστενάζουμε με δέος και να υποκλινόμαστε μπροστά της, σαν να είχε ζωντανέψει το Θείο Βρέφος της Πράγας.
Όποιος τολμούσε να την αμφισβητήσει ή να αναρωτηθεί γιατί οι πολιτικοί αποθέωναν αυτό το παράξενα φανατικό κορίτσι, δεχόταν καταιγισμό κατηγοριών: τι είδους τέρας θα επιτίθετο τόσο σκληρά στο ιερό παιδί;
Τότε θυμάμαι να σκέφτομαι ότι, όταν θα ερχόταν η ώρα της ενηλικίωσής της, η Γκρέτα θα ακολουθούσε μία από δύο πορείες. Είτε θα εμφανιζόταν σε τηλεοπτικά σόου, θα έμπαινε στο πλατό με Harley-Davidson που θα έβγαζε μαύρο καπνό και θα φορούσε μπλουζάκι με τον Φρίντριχ Χάγιεκ, είτε θα συνέχιζε ως μια συνηθισμένη ενήλικη ακτιβίστρια. Δυστυχώς, συνέβη το δεύτερο.
Η Γκρέτα παραμένει εμμονική με την Αποκάλυψη. Πάσχει βαριά από "διαδηλωσίτιδα": μια κατάσταση κατά την οποία ο πάσχων εμφανίζεται σε κάθε αναταραχή και για κάθε πιθανό σκοπό. Είναι δύσκολο για ανθρώπους σαν εμένα, που νιώθουν άβολα σε πλήθη μεγαλύτερα των τεσσάρων ατόμων, να κατανοήσουν αυτό το σύνδρομο.
Πρόσφατα, όμως, με εντυπωσίασαν τα λόγια της κλιματικής ακτιβίστριας Ίντιγκο Ράμπελοου, συνιδρύτριας της Just Stop Oil. Σε συνέντευξή της είπε: "Πριν από δύο χρόνια πήγα στην πρώτη μου μαζική δράση, σε διαμαρτυρία για την εξόρυξη άνθρακα σε μια τεράστια περιοχή της Ρηνανίας, στη Γερμανία. Η ομάδα μας εμπόδισε ένα τρένο να παραδώσει καύσιμα σε έναν σταθμό παραγωγής ενέργειας. Πλέξαμε τα χέρια μας και καθίσαμε πάνω στις ράγες. Νιώθεις μια έκρηξη αδρεναλίνης που δεν έχεις ξανανιώσει ποτέ". Η έμφαση δική μου.
Τι αποκάλυψη. Η έξαψη της ηθικής αγανάκτησης αναμειγνύεται με μια πολύ μικρή δόση κινδύνου. Θα προσέξετε ότι τέτοιες διαδηλώσεις δεν πλησιάζουν ποτέ ανθρώπους που μπορεί να ανταποδώσουν τα χτυπήματα.
Και δεν πρέπει να θεωρούμε δεδομένο ότι όλοι θα το ξεπεράσουν μεγαλώνοντας - αν και πολλοί το κάνουν, απλώς επειδή όσο περνούν τα χρόνια γίνεται δυσκολότερο να μπαίνεις στον κόπο να συμμετέχεις σε οτιδήποτε.
Ίσως η αγαπημένη μου δράση της Extinction Rebellion ήταν εκείνη του 2021: γιαγιάδες και παππούδες με θλιμμένες εκφράσεις, κυριολεκτικά ντυμένοι με σάκο και στάχτη - με λευκή πούδρα στα μαλλιά και ψεύτικο αίμα να στάζει από το στόμα τους - κρατούσαν πλακάτ που έγραφαν συνθήματα όπως "ΑΓΟΡΑΣΑ ΑΧΡΕΙΑΣΤΑ ΚΑΙΝΟΥΡΓΙΑ ΡΟΥΧΑ" και "ΑΝΟΙΞΑ ΝΕΟ ΑΝΘΡΑΚΩΡΥΧΕΙΟ".
Τίποτε από όλα αυτά δεν είναι καινούργιο. Θυμίζει έντονα τις μανίες του χορού και τις παιδικές σταυροφορίες του Μεσαίωνα. Το εξαιρετικά χρήσιμο βιβλίο του Νόρμαν Κον Η επιδίωξη της χιλιετίας, που εκδόθηκε το 1957, περιγράφει αυτή την πολύ συνηθισμένη ανθρώπινη συμπεριφορά - κάθε παράγραφός του είναι απολαυστική.
Όταν με πιάνουν απαισιόδοξες σκέψεις για την κατάσταση των πραγμάτων, γίνομαι απλώς μελαγχολικός και σιωπηλός. Δεν βρίσκω καμία χαρά στο να παριστάνω τον Ιερεμία. Κάποιοι άνθρωποι, όμως - όπως η Γκρέτα - το απολαμβάνουν πραγματικά.
Είναι, στην ουσία, εμμονική με τις διαδηλώσεις: συμμετέχει διαρκώς, εμφανίζεται σε κάθε πλήθος. Δεν έχει σημασία ποιο υποτίθεται ότι είναι το αντικείμενο της αναταραχής. Μάλιστα, όσο μεγαλώνει, η θεματολογία της γίνεται όλο και πιο πεζή. Πρώτα, η κλιματική αλλαγή θα κατέστρεφε τον κόσμο· έπειτα, το ενδιαφέρον της περιορίστηκε στην Παλαιστίνη και τη Μέση Ανατολή· τώρα, στρέφεται στην κακή ποιότητα της επίπλωσης στα γαλλικά σχολεία.
Αναρωτιέται κανείς πού θα στρέψει την προσοχή της στη συνέχεια η Γκρέτα, στην επόμενη διαδήλωσή της, αναζητώντας την επόμενη δόση έξαψης. Στις λακκούβες των δρόμων;
Add comment
Comments