Η Τουρκία επιχειρεί να περικυκλώσει την Ευρώπη εξωτερικά και να τη διαβρώσει εσωτερικά, χειραγωγώντας τους μουσουλμανικούς πληθυσμούς που διαβιούν εντός αυτής. Η πολιτική τάση που ηγεμονεύει στη γείτονα δεν πιστεύει στις δυτικές αξίες και θεωρεί πως η Δύση βρίσκεται σε παρακμή.
Προσπαθεί να αναπληρώσει η ίδια το κενό που αφήνει η συρρίκνωση της δυτικής ισχύος στην περιοχή, προς όφελός της.
Στόχος της Ερντογανικής Τουρκίας είναι η αναβίωση κάποιου είδους Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, με τους Τούρκους να ηγούνται ευρύτερων σουνιτικών πληθυσμών και κρατών και, επί ίσοις όροις ή ισχύος, να διαπραγματεύονται με τη Δύση ως περιφερειακή υπερδύναμη.
Για να συμβεί κάτι τέτοιο, δεν μπορεί η Ελλάδα να διατηρεί τη δυνατότητα να ανοίγει ή να κλείνει τον διακόπτη του Αιγαίου και της Ανατολικής Μεσογείου. Ούτε μπορεί το Ισραήλ να έχει αποφασιστικό λόγο και να δρα κατά βούληση στις διευθετήσεις της Μέσης Ανατολής.
Ο έλεγχος των Στενών του Βοσπόρου είναι περιορισμένης αξίας, εφόσον η Ελλάδα ελέγχει το Αιγαίο, ενώ η Αλεξανδρούπολη εξασφαλίζει πρόσβαση προς τον κόσμο για τα Βαλκάνια και την Ανατολική Ευρώπη.
Αντίστοιχα, η παρουσία της Κρήτης, της Κύπρου και του Ισραήλ στην Ανατολική Μεσόγειο περιορίζει τη δυνατότητα ελέγχου της εξόδου της Διώρυγας του Σουέζ, η οποία αποτελεί σημαντική ενεργειακή και εμπορική αρτηρία για την Ευρώπη.
Διαβάστε ακόμα: Ποια είναι τα "συμφέροντα" και τι θέλουν;
Κάποιου είδους “φινλανδοποίηση” της Ελλάδας και η άσκηση επικυριαρχίας επ’ αυτής αποτελούν, υπό αυτή τη λογική, τα πρώτα βήματα για την ανάδειξη της Τουρκίας σε περιφερειακή υπερδύναμη.
Ο ευρύτερος στόχος είναι η μείωση και τελικά η υποκατάσταση της δυτικής ισχύος στην περιοχή και τον κόσμο. Η απάντηση των Οθωμανών στις χριστιανικές Σταυροφορίες υπήρξε η επέκταση των οθωμανικών συνόρων στην Ευρώπη και η πολιορκία της Βιέννης. Αντίστοιχα, οι Άραβες είχαν καταλάβει το μεγαλύτερο μέρος της Ιβηρικής Χερσονήσου.
Η Ευρώπη, από την άλλη πλευρά, όπως και στην περίπτωση της Ρωσίας, μοιάζει να κοιμάται τον ύπνο του δικαίου. Τις τελευταίες δεκαετίες πέρασε στον λαιμό της (της Ευρώπης) τη θηλιά της ενεργειακής εξάρτησης από τη Ρωσία και έδωσε την άκρη του σκοινιού στα χέρια του Πούτιν.
Κάτι ανάλογο επιχειρεί να κάνει σήμερα και με την Τουρκία. Αγνοεί επιδεικτικά τον πυρήνα των ευρασιατικών γεωπολιτικών επιδιώξεων της Άγκυρας και προσπαθεί να επωφεληθεί από την πρόοδο της αμυντικής της βιομηχανίας και από την κομβική γεωπολιτική της θέση.
Στο πλαίσιο αυτό, πολλές ευρωπαϊκές χώρες εμφανίζονται διατεθειμένες να “τσαλακώσουν” το διεθνές δίκαιο όσον αφορά τα δικαιώματα τόσο της Ελλάδας όσο και της Ευρωπαϊκής Ένωσης στην περιοχή, προκειμένου να εξασφαλίσουν φθηνό εργατικό δυναμικό και φθηνά drones.
Οι νεότερες γενιές των Ευρωπαίων έχουν πάρει διαζύγιο από τη γεωπολιτική και την ιστορία. Αγνοούν τα διδάγματα του Θουκυδίδη, σύμφωνα με τα οποία οι κοινωνίες που δεν μαθαίνουν από την ιστορία τους είναι καταδικασμένες να επαναλαμβάνουν τα λάθη της.
Όταν δουν ξανά την ημισέληνο να κυματίζει έξω από τη Βιέννη, ίσως να είναι αργά. Η Ελλάδα και το Ισραήλ αποτελούν σήμερα τον πρώτο τοίχο ανάσχεσης ενός κύματος που πλησιάζει.
First we take Manhattan, then we take Berlin
Add comment
Comments