Στις 5 Μαΐου 2010 ήμουν κολλημένος σε μια οθόνη που έδειχνε τον καπνό πάνω από τη Σταδίου. Θυμάμαι τη σκέψη μου, κυνική και - για δεκαέξι ολόκληρα χρόνια - προφητική: “Αυτούς δεν θα τους πιάσουν ποτέ”.
Έπεσα έξω. Τους έπιασαν. Χρειάστηκαν μόλις 16 χρόνια, τρεις νεκροί κι ένα αγέννητο παιδί…
Απρίλιος 2026: φτάνει στις αρχές ένα ηλεκτρονικό μήνυμα με οκτώ ονόματα. Και ω του θαύματος! Μέσα σε τρεις μήνες η Ελληνική Αστυνομία ανακαλύπτει “προηγμένες μεθοδολογίες ψηφιακής ανάλυσης”, βελτιώνει το παλιό βίντεο, ταυτοποιεί σακίδια από τρία ζωγραφισμένα αστεράκια, εκδίδει εντάλματα, συλλαμβάνει σε Αθήνα και Λονδίνο.
Επί μιάμιση δεκαετία η δικογραφία κοιμόταν στο αρχείο “αγνώστων δραστών”.
Το ερώτημα λοιπόν δεν είναι αστυνομικό. Είναι πολιτικό: τι άλλαξε; Η τεχνολογία; Οι αλγόριθμοι υπάρχουν χρόνια. Το DNA της υπόθεσης ήταν το ίδιο. Άλλαξε κάτι πιο σπάνιο από την τεχνολογία: η βούληση.
Θυμηθείτε το κλίμα του 2010-2015. Η χώρα χρεοκοπημένη, οι πλατείες γεμάτες, τα μνημόνια δαίμονες και κάθε κουκούλα “κοινωνική οργή”. Όποιος τολμούσε να πει ότι το κάψιμο τράπεζας με εργαζόμενους μέσα είναι δολοφονία και όχι “έκφραση αγανάκτησης της νεολαίας”, χαρακτηριζόταν ακροδεξιός, νεοφιλελές, μνημονιακό τσιράκι.
Κόμματα ολόκληρα έχτισαν καριέρες πάνω στη σχετικοποίηση της βίας. Διανοούμενοι έγραφαν δοκίμια για τη “βία της εξουσίας” που γεννά την “αντιβία”. Συνδικαλιστές που έξω από τη Marfin φώναζαν συνθήματα στους εγκλωβισμένους - αυτό δεν το ξεχνάμε - συνέχισαν τις καριέρες τους ανενόχλητοι.
Κυβέρνησαν ΠΑΣΟΚ, ΝΔ, ΣΥΡΙΖΑ, ξανά ΝΔ. Πέρασαν από το υπουργείο Προστασίας του Πολίτη περισσότεροι υπουργοί απ' όσοι ανακριτές πέρασαν από τη δικογραφία.
Αυτό που άλλαξε - και συνεχίζει να αλλάζει - είναι η κοινωνία, άρα και το πολιτικό κλίμα: επτά στους δέκα πολίτες ζητούν αυστηρότερα σύνορα, νόμο, τάξη.
Διαβάστε ακόμα: Οι «βάρβαροι» της Marfin
Ο υπ' αριθμόν ένα κλεπταποδόχος της πολιτικής υπεραξίας της οργής και προστάτης των “μπαχαλάκηδων”, ο Αλέξης Τσίπρας, το 2026 δεν ηγείται του αντισυστημικού μετώπου ως αρχηγός του ΣΥΡΙΖΑ, ηγείται του αντι-ΣΥΡΙΖΑ μετώπου.
Κάποιοι θα πουν: κάλλιο αργά παρά ποτέ. Αλλά το “αργά” έχει τιμολόγιο. Κάθε χρόνος ατιμωρησίας ήταν ένα μάθημα προς τη νεολαία: η βία με ιδεολογικό περιτύλιγμα βγαίνει τζάμπα. Το άβατο είναι θεσμός. Το κράτος φοβάται.
Και μη μου πείτε ότι φταίει μόνο το “σύστημα”. Το σύστημα είμαστε εμείς. Εμείς ψηφίσαμε τα κόμματα που χάιδευαν τις κουκούλες. Εμείς αγοράζαμε τις εφημερίδες που έλεγαν τους εμπρηστές “αγανακτισμένους”.
Εμείς σηκώναμε τους ώμους λέγοντας “έτσι είναι η Ελλάδα”.
Οι δράστες φορούσαν κουκούλα λίγα λεπτά.
Η κοινωνία τούς φόρεσε την κουκούλα της ανοχής για δεκαέξι χρόνια.
Τρεις άνθρωποι πήγαν στη δουλειά τους ένα πρωί του Μάη και δεν γύρισαν. Το κράτος χρειάστηκε 16 χρόνια για να θυμηθεί ότι τους χρωστάει ονόματα δραστών.
Εμείς πόσα θα χρειαστούμε για να παραδεχτούμε ότι τους χρωστούσαμε κι εμείς;
Add comment
Comments