Δημοσκοπήσεις επί δημοσκοπήσεων και αναλύσεις επί αναλύσεων ήδη διαμορφώνουν μια αίσθηση του προεκλογικού κλίματος.
Αν απαλλαγεί κάποιος από την ανάγκη παρατήρησης των ποσοστών της πρόθεσης ψήφου και των συζητήσιμων αναγωγών για τη "μαντεψιά" του εκλογικού αποτελέσματος, θα δει ορισμένες άλλες παραμέτρους, οι οποίες μπορεί και να κρύβουν σημαντικά στοιχεία.
Μία από αυτές είναι ο συσχετισμός των βαθμών ικανοποίησης και δυσαρέσκειας από την κυβέρνηση. Τα σχετικά ποσοστά παρουσιάζουν ενδιαφέρον.
Οσοι δηλώνουν ικανοποιημένοι, στις πιο πρόσφατες μετρήσεις αθροίζουν ένα ποσοστό στη σφαίρα του 30%. Στο Μαξίμου αυτό εκλαμβάνεται ως ένα πιθανό εκλογικό ποσοστό της κυβέρνησης.
Δεν δίνει αυτοδυναμία, αλλά στο κυβερνητικό επιτελείο θεωρούν ότι είναι μια βάση που συγκεντρώνει πιθανότητες να διευρυνθεί σε μια δεύτερη εκλογική αναμέτρηση, όταν το δίλημμα της κυβερνησιμότητας θα γίνει πολύ πιο πιεστικό.
Υπάρχει όμως την ίδια στιγμή ένα ποσοστό της τάξης του 70% που έχει σαφώς αποδοκιμαστική διάθεση.
Διαβάστε ακόμα: Η ανησυχητική πολιτική μιζέρια μας
Για όποιους λόγους και αν συμβαίνει αυτό, είναι ένα ποσοστό που υπό προϋποθέσεις μπορεί να αποδειχθεί καθοριστικό. Προφανώς σε αυτό αθροίζονται πολλές και διάφορες ομάδες, με ετερόκλητη πολιτική ή και ιδεολογική προέλευση, οι οποίες καταμερίζονται στην πρόθεση ψήφου σε διάφορα κόμματα.
Υπάρχει όμως ένα ενδεχόμενο αυτό το ποσοστό να εμφανίσει τάσεις συσπείρωσης, αν υποτεθεί ότι κάποιο από τα αντιπολιτευόμενα κόμματα κατορθώσει να προτάξει με πειστικό τρόπο το, μηδενιστικό έστω, ζητούμενο "να φύγει ο Μητσοτάκης".
Είναι εξαιρετικά πιθανό να διαμορφωθεί ένα τέτοιο αντιπαραθετικό σκηνικό. Και ήδη διαπιστώνει κάποιος σε συζητήσεις ότι υπάρχουν ομάδες πολιτών, όχι αναγκαστικά πολιτικών ή κοινωνικών desperados, οι οποίοι δεν αποδέχονται το δίλημμα "σταθερότητα ή χάος", όχι με την έννοια ότι θα προτιμήσουν το χάος, αλλά με το σκεπτικό ότι η σταθερότητα δεν ταυτίζεται με ένα και μόνο πολιτικό πρόσωπο.
Το αν θα αναπτυχθούν δυναμικές που θα κατορθώσουν να συσπειρώσουν μεγαλύτερο κομμάτι της κατακερματισμένης ψήφου αποδοκιμασίας κατά της κυβέρνησης, είναι ζήτημα στρατηγικής. Δεν μπορεί να αποκλειστεί ότι μια τέτοια στρατηγική θα είναι επιτυχής, και αυτό εξαρτάται από πολλά.
Υπάρχει μια κρίσιμη παράμετρος, η οποία εκδηλώθηκε με διαφορετικούς τρόπους στις δύο εκλογικές αναμετρήσεις του 2023 και στις ευρωεκλογές του 2024. Είναι η αποχή των πολιτών από την κάλπη και η σύνθεσή της.
Το 2023 φάνηκε ότι η αποχή διαμορφώθηκε κατά μείζονα λόγο από πολίτες που δεν ήθελαν να ψηφίσουν την κυβέρνηση, αλλά δεν είχαν και καμία διάθεση να στηρίξουν κάποιο κόμμα της αντιπολίτευσης.
Στις εκλογές του Μαΐου 2023 η αποχή ήταν σχεδόν 39%, στη δεύτερη αναμέτρηση του Ιουνίου αυξήθηκε και έφτασε περίπου το 47%.
Δεν συνέβη το ίδιο στις ευρωεκλογές του 2024, όπου φάνηκε ότι ένα μεγάλο κομμάτι της αποχής ήταν απογοητευμένοι ψηφοφόροι του Κυριάκου Μητσοτάκη.
Η αποχή σε αυτές τις εκλογές πλησίασε το 60%. Οσο και αν κάτι τέτοιο είναι αναμενόμενο σε εκλογές για το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο, είναι σαφές ότι αυτή η συμπεριφορά των ψηφοφόρων κόστισε στην κυβέρνηση.
Ο τρόπος που θα διαμορφωθούν τα αντίστοιχα ποσοστά συμμετοχής/αποχής στις προσεχείς εκλογές είναι ίσως η κρισιμότερη παράμετρος.
Δεν θα πρέπει να αποκλειστεί βιαστικά και επιδερμικά το ενδεχόμενο τα ποσοστά αποδοκιμασίας της κυβέρνησης στις δημοσκοπήσεις να είναι προς το παρόν μια "βουβή" ψήφος, που μπορεί όμως να μην παραμείνει βουβή στις εκλογές.
Add comment
Comments