Το να είσαι συντηρητικός δεν είναι απαραίτητα επιβλαβές σε μια κοινωνία: Κάποιες στιγμές χρειάζεται ένα φρένο ή μια ισορροπία στην αδιάκοπη προσπάθεια του ανθρώπου να προοδεύσει.
Μπορεί να χρειάζεται μερικές φορές να κοιτάς και προς τα πίσω. Ενα σύγχρονο και σοβαρό κεντροδεξιό κόμμα, με δημοκρατικές αξίες όμως και αταλάντευτο ευρωπαϊκό προσανατολισμό είναι χρήσιμο στο πολιτικό σκηνικό οποιασδήποτε χώρας.
Όπως και η σοβαρή κεντροαριστερά, α λα Σημίτη. Αλλά άλλο συντηρητικός - και άλλο να φλερτάρεις με τις ακραίες και οπισθοδρομικές αντιλήψεις τού "Πατρίς-Θρησκεία-Οικογένεια", που παραπέμπουν στη δεκαετία του ’50.
Πρώτον, διότι πατριωτισμός δεν είναι η πατριδοκαπηλία τού τζάμπα μάγκα κι ο ανέξοδος (και επικίνδυνος) εθνικισμός.
Δεν είναι ας πούμε πατριωτισμός να ξοδεύεις επί δεκαετίες το διπλωματικό κεφάλαιο της χώρας, για να αποδεχθείς τελικά (αναγκαστικά) ένα χειρότερο όνομα για τη FYROM, από αυτό που αρνήθηκες, την ώρα που έπρεπε.
Πατριωτισμός είναι να παλεύεις να κάνεις τη χώρα σου όλο και πιο ευρωπαϊκή και σύγχρονη, με ισχυρή οικονομία και δημοκρατικούς θεσμούς (αυτοί κάνουν τις χώρες ανεπτυγμένες).
Έτσι έρχονται αποτελέσματα στο διπλωματικό και αμυντικό πεδίο – και όχι με κραυγές που απευθύνονται στα χαμηλά ένστικτα του ξενόφοβου και του πολεμοκάπηλου.
Η Θρησκεία επίσης είναι απόλυτο δικαίωμα του καθενός (κι αν έχει παλέψει η Δημοκρατία για αυτό), αλλά δεν μπορεί να είναι σημαία οπισθοδρόμησης που υπαγορεύει στο κράτος και στους πολίτες, πώς θα συμπεριφερθούν και πώς θα ζήσουν.
Διαβάστε ακόμα: Η Δόμνα και ο Τενεσί Ουίλιαμς
Αυτά είναι για τις κοινωνίες που φλερτάρουν με τα απολυταρχικά θεοκρατικά καθεστώτα, εξασφαλίζοντας έτσι την ιστορική τους καθυστέρηση.
Οσο για την οικογένεια, που ήρθε στο προσκήνιο με τις αιχμές κατά της αρμόδιας υπουργού από σημαντικά και λιγότερο σημαντικά στελέχη της δεξιάς παράταξης, δεν ενδείκνυται ούτε αυτή για στενόμυαλη προπαγάνδα.
Μπορείς να είσαι κάλλιστα υπέρ της δημιουργίας (και πολύτεκνης μάλιστα) οικογένειας – και ταυτόχρονα να αποδέχεσαι την ελευθερία των πολιτών, να ζουν με τον σύγχρονο τρόπο ζωής και με τα σύγχρονα ήθη, σεβόμενος και τα δικαιώματα των ζευγαριών που είναι διαφορετικά.
Το Δημογραφικό πράγματι είναι πολύ σοβαρό ζήτημα για τη χώρα μας – και δυστυχώς, έτσι όπως πάμε, θα εξασφαλίσει την κοινωνική και οικονομική μας συρρίκνωση.
Αντί όμως να υπάρξει ουσιαστική κριτική για την ανυπαρξία στρατηγικής αντιμετώπισης από πλευρά της Πολιτείας (και της σημερινής κυβέρνησης), αρχίσαμε πάλι το κυνήγι μαγισσών της δήθεν "woke" αντίληψης. Όπως ακριβώς στον Μεσαίωνα.
Δεν υπάρχει τίποτα woke στην ισονομία και στα δικαιώματα των πολιτών. Η Δόμνα Μιχαηλίδου είπε το αυτονόητο, ότι δεν υπάρχει πια ένας και μοναδικός, κλασικός, τύπος οικογένειας στην Ελλάδα (όπως και σε όλες τις προηγμένες χώρες), αλλά υπάρχουν πολλά είδη – και ότι η ίδια οφείλει να είναι υπουργός όλων των οικογενειών.
Κι ας μην φέρνουν την καταστροφή, όσοι αποστρέφονται τα ομόφυλα ζευγάρια, είναι μόλις 288 (!) από τότε που ψηφίστηκε ο σχετικός νόμος. Η άρνηση της πραγματικότητας, για τις χιλιάδες οικογένειες που είναι μονογονεϊκές (με 4 στους 10 γάμους να καταλήγουν σε διαζύγιο) δεν είναι παρά ένα φτύσιμο στα μούτρα, σε όλους αυτούς τους γονείς και τα παιδιά, που παλεύουν σε πολύ πιο αντίξοες συνθήκες, από ότι οι υπόλοιποι εμείς.
Και είναι ντροπή ο τρόπος με τον οποίο τις προσπερνούν, όσοι προσπαθούν να εργαλειοποιήσουν, για το μικροπολιτικό τους όφελος, το πρόβλημα (μετά από τρεις μήνες μάλιστα, ως Ραν-Ταν-Πλαν).
Και καλά να χύνει το δηλητήριο του ο Μακάριος Λαζαρίδης, γιατί η Δόμνα Μιχαηλίδου δεν του έχει δώσει ραντεβού. Οπως αποκαλύφθηκε με την πρόσφατη παραίτηση του, η παιδεία του δεν είναι και ιδιαίτερης ποιότητας. Αλλά και ο Αντώνης Σαμαράς, που έχει βγει από τα καλύτερα σχολεία;
Δεν είναι ότι δεν ξέρει και δεν καταλαβαίνει ο πρώην Πρωθυπουργός. Είναι ότι δεν σέβεται, για το προσωπικό του γινάτι, ούτε καν την υστεροφημία του, τσαλαβουτώντας εκεί που ψαρεύουν ο Νατσιός, ο Βελόπουλος και η Λατινοπούλου.
Μια ζωή μαθημένος σε αυτή την κακώς εννοούμενη μαγκιά, που τον κατέστησε μοιραίο για τα πολιτικά πράγματα της χώρας, σε αρκετές περιπτώσεις, φέρεται σαν ακροδεξιός που χάρηκε γιατί εξελέγη ο Τραμπ – και τώρα θα κατατροπώσει όλες τις woke παρεκκλίσεις του πλανήτη.
Μόνο που στην Ελλάδα, έχουμε πάρα πολύ δρόμο για να φτάσουμε να μιλάμε για υπερβολές της λεγόμενης αντιπατριαρχικής κουλτούρας.
Όταν προσεγγίσουμε τον ευρωπαϊκό μέσο όρο σε πολλά κοινωνικά ζητήματα, τότε ίσως χρειαστούμε και κανέναν Σαμαρά, να μας συγκρατήσει, μήπως (λέμε μήπως) και παρεκτραπούμε.
Προς το παρόν, το μόνο που καταφέρνει ο Σαμαράς με τη διάφανη συμπλεγματική του συμπεριφορά, είναι να αφήνει άλλους, νεότερους συμμαθητές του στο Κολέγιο Αθηνών, να κερδίζουν πόντους στη δική τους υστεροφημία και να προάγουν τη φήμη του σχολείου τους.
Add comment
Comments