Ο Στέφανος Μάνος υπήρξε εμβληματική μορφή του Ελληνικού φιλελευθερισμού. Όλες αυτές τις μέρες, μετά την εκδημία του, έχουν γίνει πολλές αναφορές στο μεγάλο του έργο για την Ελλάδα. Πολλοί γνωστοί Έλληνες Φιλελεύθεροι επιχείρησαν να αναδείξουν το έργο του.
Από τον Γιάννη Νικολή | Capital.gr
Αναφέρομαι στον Ανδρέα Ανδριανόπουλο, Αριστοτέλη Αϊβαλιώτη, Αλέξανδρο Σκούρα και Θάνο Τζήμερο. Υποθέτω και άλλοι θα ανέδειξαν τη σημαντική προσφορά ενός άξιου, δημιουργικού (όπου και να εργάσθηκε) και με πάθος ανθρώπου.
Δεν είναι στις στοχεύσεις του άρθρου να προσθέσει κάτι ως προς το έργο και τη συνεισφορά του Στέφανου Μάνου στον οποίο όλοι υποκλινόμαστε τώρα πια που δεν είναι μαζί μας. Στόχος είναι να αναδειχτεί μια άλλη πλευρά της πορείας του που δεν συζητείται σχεδόν καθόλου.
Αναφέρομαι στην σχέση και στάση του Στέφανου Μάνου απέναντι στην Φιλελεύθερη Ιδεολογία. Ο Ανδρέας Ανδριανόπουλος είναι αυτός που κάνει μια αναφορά στην "πρακτικότητα" του Στέφανου Μάνου.
Δεν τον ενδιέφεραν - λέει - τόσο οι ιδεολογικές πλευρές μιας απόφασης όσο η πρακτικότητα και οι αποτελεσματικότητα ενός μέτρου. Αναφέρει μάλιστα τον φόρο που επί υπουργίας του επιβλήθηκε στα καύσιμα. Αύξηση της φορολογίας από έναν φιλελεύθερο δεν μοιάζει και πολύ "ταιριαστό"…
Είναι μια σωστή παρατήρηση. Ο Στέφανος Μάνος υπήρξε ένας άνθρωπος της πράξης και της λογικής. Οι ιδεολογίες δεν ήταν το δυνατό του σημείο. Ακόμα και με τους "Ταύρους" και αργότερα με τη "Δράση" επιχείρησε να αναδείξει τις αναγκαιότητες μια φιλελεύθερης πολιτικής και όχι να αναδείξει την Ιδεολογία του Φιλελευθερισμού.
Η "Δράση" του μάλιστα αυτοπροσδιορίζονταν ως κόμμα της κοινής Λογικής.
Εύκολα η "Δράση" στη συνέχεια "πήγε" στον Σκυλακάκη που εν συνεχεία προσχώρησε στην Ν.Δ. εντάσσοντας και ένα μέρος των στελεχών της σ’ αυτήν.
Διαβάστε ακόμα: Τα πολιτικά ορφανά του Στέφανου Μάνου
Μήπως όμως αυτή ακριβώς η απόσταση ή και υποτίμηση της Ιδεολογίας από την πλευρά του ήταν και είναι το μεγάλο πρόβλημα του Ελληνικού φιλελευθερισμού;
Σ’ αυτό το ερώτημα το άρθρο απαντά ένα μεγάλο Ναι. Θεωρεί ότι το μεγάλο πρόβλημα του Ελληνικού Φιλελευθερισμού είναι η υποτίμηση της Ιδεολογίας.
Ας γίνουμε λίγο συγκεκριμένοι. Υπήρξαν πολλές και εξαιρετικά εύστοχες προτάσεις για τη φορολογία για παράδειγμα. Επέμενε ο Στέφανος Μάνος ότι ο φορολογικός νόμος πρέπει να είναι απλός, κατανοητός απ’ όλους και να είναι 2 σελίδων κείμενο. Σίγουρα μια σωστή και φιλελεύθερη πρόταση.
Ποτέ όμως δεν αναδείχτηκε ότι η χαμηλή φορολογία είναι και μια επιλογή δίκαιη και έντιμη. Δίκαιη διότι δεν τιμωρεί αυτόν που αγωνίζεται να παράγει και να συσσωρεύσει -αποταμιεύσει. Έντιμη διότι δεν επιτρέπει στο κράτος (και στους κάθε είδους κρατικούς υπαλλήλους, αιρετούς, υπουργούς κλπ) να βάζουν το χέρι τους στην τσέπη του κάθε πραγματικά εργαζόμενου.
Είναι μάλιστα δίκαιο και ηθικό να υπάρχει χαμηλή φορολογία διότι δεν γίνεται το κράτος να λέει ότι:
εγώ (το κράτος) θα τα πάρω από τους ανθρώπους της παραγωγής και της προκοπής για να τα δώσω εκεί που εκτιμώ ότι είναι καλύτερο να πάνε.
Διότι επίσης είναι απολύτως ανέντιμο να ισχυρίζονται οι διάφοροι κρατιστές ότι αυτοί ξέρουν καλύτερα που να πάνε τα λεφτά των Ελλήνων και Ευρωπαίων φορολογουμένων. Αυτό σημαίνει ότι δεν ξέρουν που να τοποθετήσουν τα χρήματα τους αυτοί που παράγουν τον πλούτο.
Αν ανατρέξει κανείς στις 2 προηγούμενες παραγράφους θα διαπιστώσει πιθανότατα ότι είναι ιδεολογικά φορτισμένες.
Βεβαίως και είναι καθώς αναδεικνύουν μια πλευρά της φορολογίας η οποία ελάχιστα τίθεται και ακόμη ελάχιστα συζητείται. Αναδεικνύουν (ή επιχειρούν να αναδείξουν) το ότι η φορολογία είναι ένα είδος υφαρπαγής του πλούτου και του ιδρώτα άλλων από το κράτος (και τους "δίκαιους" κάθε είδους λειτουργούς του).
Σε αυτούς τους χώρους τις Ιδεολογίας, ο Στέφανος Μάνος απέφυγε να "μπει". Κινήθηκε στο πρακτικό και αποτελεσματικό μέρος. Με αυτή την έννοια δεν ανέδειξε τον "Κόσμο", την Κοινωνία, που διεκδικούν οι Φιλελεύθεροι.
Αναφέρομαι προφανώς σε μια Κοινωνία Ελευθεριών, Παραγωγής, Ευθύνης, Πλούτου και Αριστείας. Σε μια τέτοια κοινωνία προφανώς όλοι ωφελούνται και εξελίσσονται. Φυσικά έχουν και πρώτες και δεύτερες και τρίτες και τέταρτες ευκαιρίες.
Μια κοινωνία παραγωγής και ευθύνης προχωρά διότι οι άνθρωποι εκτιμούν και επιδιώκουν το Προσωπικό τους Συμφέρον χωρίς να αισθάνονται ενοχές ή άβολα που το υπερασπίζονται.
Και είναι το προσωπικό συμφέρον που κινεί τους ανθρώπους για να κάνουν διαρκώς νέα εγχειρήματα. Πολλά απ’ αυτά προφανώς και θα αποτύχουν. Όσα όμως πετυχαίνουν δημιουργούν τέτοιες εξελίξεις και τόσο πλούτο που φτάνει για όλους.
Το κοντινό σ’ αυτά που δεν ανάδειξε η μεγάλη συνεισφορά του Στέφανου Μάνου είναι ότι οι Φιλελεύθεροι δεν είναι καθόλου αυτοί που καταδικάζουν την προσφορά στους συνανθρώπους.
Είναι όμως αυτοί (οι Φιλελεύθεροι) που δεν δέχονται το κράτος να κάνει τον πάροχο επιδομάτων, pass, προγραμμάτων ένταξης διάφορων περιθωριακών ομάδων, κλπ με τα λεφτά των άλλων.
Και είναι αυτοί (οι Φιλελεύθεροι) που δεν δέχονται το κράτος να ισχυρίζεται ότι τα λεφτά που υφαρπάζει δια της φορολογίας είναι δικά του. Τα λεφτά είναι των πραγματικά εργαζομένων πολιτών που τα παίρνει "νόμιμα" δια της φορολογίας, ενώ δεν του ανήκουν…
Εύκολα κατανοεί κανείς ότι όλα τα παραπάνω συγκροτούν κα μια διαφορετική ματιά στο κράτος και στον κόσμο - κοινωνία. Αυτή η διαφορετική ματιά είναι και η διαφορετική Ηθική και Κοσμοθέαση του Φιλελευθερισμού. Είναι η Ιδεολογία του.
Αν αυτή δεν αναδειχτεί ελάχιστα πράγματα μπορούν γίνουν. Θα υπάρχουν σωστές προτάσεις για απλούς και δίκαιους φορολογικούς νόμους, αλλά οι προτάσεις αυτές δεν θα έχουν Ιδεολογική Βάση. Θα μοιάζουν προτάσεις όπως οι άλλες που κάνουν για παράδειγμα διάφοροι αριστεροί - κολεκτιβιστές.
Οι οποίοι αριστεροί - κολεκτιβιστές λένε ακριβώς το αντίθετο. Λένε δηλαδή ότι θέλουμε μια δίκαιη κοινωνία η οποία βέβαια θα προκύπτει από τη φορολογία του μεγάλου (και μικρού) πλούτου. Δεν τολμούν πλέον (εκτός των original) να μιλήσουν για κοινωνικοποιήσεις και κρατικοποιήσεις των μέσων παραγωγής.
Φυσικά θεωρούν το ότι θέλουν να πάρουν τα χρήματα των άλλων και να τα χρησιμοποιήσουν με βάση το δικό τους σχέδιο ως απολύτως ηθικό και έντιμο, ενώ δεν είναι.
Εν κατακλείδι ο Ελληνικός Φιλελευθερισμός χρειάζεται επειγόντως την Ιδεολογία του. Αυτή που ξέχασε, ενώ είναι καταγεγραμμένη στα εξαιρετικά κείμενα παλαιότερων και σύγχρονων διανοητών.
Και για να μην πάμε μακριά αναφέρομαι στα κείμενα των Αριστοτέλη, Adam Smith, John Locke, Ρήγα Φεραίου, Frédéric Bastiat, Friedrich A. Hayek, Ayn Rand, Milton Friedman και τόσων άλλων για τα οποία οι φιλελεύθερες ηγεσίες ούτε στοιχειωδώς ενδιαφέρονται…
Add comment
Comments