Θα έμοιαζε με το απόλυτο ιστορικό παράδοξο, αλλά αν ο Κυριάκος Μητσοτάκης περίμενε να ακούσει κάποιο χειροκρότημα στην προχθεσινή ανάρτησή του για τη ραγδαία μείωση του ελληνικού χρέους που συμβαίνει επί των ημερών του, αυτό θα ακουγόταν από το Α’ Νεκροταφείο όπου είναι θαμμένος ο Ανδρέας Παπανδρέου.
Από τον Δημήτρη Ελευθεράκη |Protagon.gr
Διότι του Ανδρέα είναι η φράση "ή το έθνος θα εξαφανίσει το χρέος ή το χρέος θα αφανίσει το έθνος".
Βεβαίως, όπως φαίνεται και από τον πίνακα που παρουσίασε ο Μητσοτάκης, ο Ανδρέας καλά τα έλεγε, πλην καλά δεν τα έκανε. Τον καιρό της πρωθυπουργίας του (ειδικά την πρώτη οκταετία), το χρέος πήρε την ανιούσα.
Αντιθέτως, ο Κυριάκος λέει λιγότερα και κάνει περισσότερα. Την Τρίτη ανακοίνωσε ότι η Ελλάδα προχωρεί σε νέα μεγάλη πρόωρη αποπληρωμή δημόσιου χρέους που τη βγάζει από την καταραμένη θέση του πιο υπερχρεωμένου κράτους της Ευρωπαϊκής Ενωσης.
Χαρακτήρισε μάλιστα τη μείωση του χρέους "εθνικό καθήκον". Βεβαίως, υπάρχει ένα μικρό πρόβλημα. Τώρα που αρχίσαμε πράγματι να εξαφανίζουμε το χρέος, ανακαλύψαμε ότι ούτε αυτό μας αρέσει.
Η πρώτη αντίδραση είναι λαϊκή, αυθόρμητη και απολύτως κατανοητή. "Εδώ ζοριζόμαστε να βγάλουμε τον μήνα, εσύ πας και πληρώνεις λεφτά που δεν σου τα ζητούν ακόμα;".
Είναι η λογική του οικογενειακού τραπεζιού. Αν χρωστάς ένα στεγαστικό που λήγει σε είκοσι χρόνια και τα παιδιά χρειάζονται φροντιστήριο, δεν σηκώνεσαι ένα πρωί να δώσεις όλες τις οικονομίες σου στην τράπεζα για να αισθανθείς υπερήφανος που ξεχρέωσες νωρίτερα.
Μόνο που το κράτος δεν είναι ακριβώς οικογενειακό ταμείο. Η Ελλάδα δεν εξοφλεί τώρα οποιοδήποτε χρέος. Ξεφορτώνεται κυρίως δάνεια του πρώτου μνημονίου με κυμαινόμενο επιτόκιο, μειώνοντας τόκους, επιτοκιακό κίνδυνο και μελλοντικές ανάγκες δανεισμού.
Υπάρχει, δε, πολύ σοβαρό καθαρό όφελος για τα κρατικά ταμεία. Τα δάνεια του πρώτου μνημονίου, τα GLF, που επιλέγει η κυβέρνηση να ξεφορτωθεί, δεν είναι τα πάμφθηνα, μακροχρόνια δάνεια του EFSF/ESM. Είναι κυμαινόμενου επιτοκίου, Euribor + 0,5%.
Διαβάστε ακόμα: Γιατί θέλουμε το χρέος της Ελλάδας κάτω από 100%;
Το υπουργείο Οικονομικών υπολογίζει ότι μόνο η πρόωρη εξόφληση €5,29 δισ. εξοικονομεί περίπου €150 εκατ. τόκους τον χρόνο επί περίπου 12 χρόνια. Παράλληλα εξαφανίζεται ο κίνδυνος να ξανανέβει το Euribor.
Αλλά υφίσταται και έτερη συνθήκη, που αφορά τους ευρωπαϊκούς κανονισμούς. Δεν παίρνει δεκατρία δισεκατομμύρια από έναν κουμπαρά που, αν δεν τα έστελνε στους δανειστές, θα μπορούσε να τα μοιράσει σε μισθούς, συντάξεις και νοσοκομεία.
Και η Κουτσή Μαρία ξέρει πλέον ότι υπάρχει ευρωπαϊκός κόφτης στα παροχές. Σου επιτρέπει να μοιράσεις μόνο έσοδα που προέρχονται από μεταρρυθμιστικές παρεμβάσεις και είναι μόνιμα σε βάθος χρόνου.
Οπως βλέπουμε, η δημοσιονομική αριθμητική είναι λιγότερο βολική από ένα σύνθημα. Ενδιαφέρον θα ήταν ένα άλλο ερώτημα. "Από πού προέρχονται τα χρήματα που επιτρέπουν αυτές τις αποπληρωμές;".
Εκεί πράγματι έχει νόημα μια σοβαρή πολιτική συζήτηση. Αν τα πλεονάσματα προκύπτουν εν μέρει από μια φορολογία που βαραίνει δυσανάλογα την κατανάλωση, από τον πληθωρισμό που φουσκώνει τα έσοδα του ΦΠΑ ή από δημόσιες ανάγκες που μένουν πίσω, τότε μπορεί κανείς απολύτως να πει, "ωραία η δημοσιονομική αρετή, αλλά υπάρχει και η κοινωνία".
Άλλο όμως αυτό και άλλο το "γιατί πληρώνετε το χρέος;". Διότι κάπου εδώ αρχίζει μια ελαφρώς σουρεαλιστική ελληνική συζήτηση. Όταν το χρέος ανεβαίνει, φταίνε οι κυβερνήσεις και το πολιτικό σύστημα που χρεώνουν τα παιδιά μας. Όταν το χρέος πέφτει, φταίει η κυβέρνηση που στερεί από τα παιδιά μας τα χρήματα της αποπληρωμής.
Όταν δανειζόμαστε, είμαστε υποτελείς στις αγορές. Όταν μειώνουμε τον δανεισμό μας, είμαστε ανάλγητοι απέναντι στην κοινωνία. Με άλλα λόγια, ό,τι και αν κάνει κανείς, υπάρχει πάντοτε μια βολική αγανάκτηση διαθέσιμη.
Η αλήθεια είναι ότι το ελληνικό δημόσιο χρέος υπήρξε για δεκαετίες μια μεγάλη πέτρα δεμένη στον λαιμό της χώρας. Μας έφερε μνημόνια, εποπτεία, περικοπές, φόρους, ταπεινώσεις και μια ολόκληρη δεκαετία κατά την οποία η πολιτική συζήτηση γινόταν με το βλέμμα στραμμένο στους δανειστές.
Είναι λοιπόν τουλάχιστον παράδοξο, τώρα που αυτή η πέτρα αρχίζει να ελαφραίνει, να γκρινιάζουμε επειδή ελαφραίνει πολύ γρήγορα. Ειδικά για την Αριστερά που υποτίθεται ότι νοιάζεται για την φτωχολογιά.
Κάθε μακροοικονομική και δημοσιονομική κρίση, τη φτωχολογιά τσακίζει πρώτη. Ο Μητσοτάκης ασφαλώς ξέρει ότι ο έλληνας πολίτης (και ψηφοφόρος) δεν τρώει τον λόγο του χρέους προς το ΑΕΠ, ούτε πληρώνει το ενοίκιο με αναβαθμίσεις πιστοληπτικής ικανότητας.
Ξέρει επίσης ότι ένα κατοστάρικο στην τσέπη σήμερα, έχει απείρως μεγαλύτερη εκλογική απόδοση από όσο ένα χιλιάρικο μελλοντική ελάφρυνση του παιδιού του ψηφοφόρου.
Όπως (είμαι βέβαιος) έχει επίγνωση ότι η υστεροφημία ενός πολιτικού άνδρα, σπάνια συνδέεται με πράξεις ευθύνης και σωφροσύνης. Δεν είδαμε δα να κυνηγούν στους δρόμους εκείνους που αύξησαν τα ελλείμματα και το χρέος, μια χαρά σεβασμό απολαμβάνουν.
Παρά ταύτα, το κάνει. Μοιάζει παράδοξο για έλληνα Πρωθυπουργό, αντί να χαϊδεύει τον σημερινό ψηφοφόρο του και να αδιαφορεί για τα βάρη που θα παραλάβει ο διάδοχος του έπειτα από δέκα ή είκοσι χρόνια, να κάνει το ανάποδο.
Είναι μια πράξη εθνικής και προσωπικής ευθύνης. Και αν η αντιπολίτευση θέλει επίσης να θεωρηθεί στοιχειωδώς υπεύθυνη, καλά θα κάνει να βρει ένα πιο καθαρό και έντιμο επιχείρημα.
Όχι "μην ξεχρεώνεις". Υστερα από όσα περάσαμε, το "μην ξεχρεώνεις" φλερτάρει με το "ντροπιαστικό"…
Add comment
Comments