Όλα τα τραγελαφικά - και εν πολλοίς αυτοκτονικά - που είδαμε να διαδραματίζονται και να "συμφωνούνται" στο συνέδριο του ΠΑΣΟΚ, αντανακλούν τα τραγικά αδιέξοδα της σοσιαλδημοκρατίας σε πανευρωπαϊκό επίπεδο. Η σοσιαλδημοκρατία, ένας από τους δύο βασικούς πυλώνες των Ευρωπαϊκών πολιτικών συστημάτων, σταδιακά περνάει στο πεδίο της ανυπαρξίας, και συνήθως τον ρόλο της ως δεύτερος πόλος αναλαμβάνει η ακροδεξιά.
Πιο πρόσφατα παραδείγματα είναι αυτά της Γερμανίας και της Πορτογαλίας.
Μια πρόσφατη ανάλυση από το Politico, που δημοσιεύσαμε, αποδίδει το πρόβλημα στην "κεντρώα" μετατόπιση της Ευρωπαϊκής σοσιαλδημοκρατίας, που "θόλωσε" το αφήγημά της και την απέκοψε από τους παραδοσιακούς κοινωνικούς της συμμάχους.
Ενδιαφέρουσα ανάλυση, όμως ελλιπής. Και είναι ελλιπής γιατί η "στροφή" της σοσιαλδημοκρατίας, δεν είναι αποτέλεσμα συνειδητής ιδεολογικής "νόθευσης", είναι αποτέλεσμα μιας νέας οικονομικής πραγματικότητας και ισχυρών τάσεων που αναπτύσσονται στον πυρήνα των κοινωνιών.
Ξεκινώντας από το δεύτερο, η σοσιαλδημοκρατία στο Η.Β. ή στη Δανία κατηγορείται για αυστηροποίηση της στάσης της απέναντι στο μεταναστευτικό. Ξεχνάνε όμως οι επικριτές ότι η σοσιαλδημοκρατία κουβαλάει ιστορικά και διαχρονικά ένα κυβερνητικό αφήγημα, δεν είναι ΑΝΤΑΡΣΥΑ. Αν είσαι ΑΝΤΑΡΣΥΑ μπορείς να λες ανοιχτά σύνορα και γαία πυρί μιχθήτω. Μήπως θα κληθείς και να τα εφαρμόσεις; Όταν διατυπώνεις κυβερνητική πρόταση και διεκδικείς συμμετοχή στη διακυβέρνηση, δεν μπορείς να αγνοείς τις ανησυχίες ή ακόμα και τις επιταγές των κοινωνιών, για να ικανοποιήσεις ένα "ριζοσπαστικό" αλλά βαθιά μειοψηφικό κοινό.
Στο πλαίσιο της οικονομίας, η σοσιαλδημοκρατία πρέσβευε την ανάγκη ενός μεγάλου κράτους (πιο έντονα από την κεντροδεξιά), το οποίο θα ήταν παράδεισος κοινωνικών παροχών. Επειδή όμως οι οικονομίες δεν προσέφεραν αυτές τις δυνατότητες στο κράτος, υιοθετώντας μια ψευδοκεϋνσιανή λογική, πρότεινε και εφάρμοζε - όπου κυβερνούσε - μια πολιτική υψηλών ελλειμμάτων που καλύπτονταν με αύξηση του δημοσίου χρέους. Ουκ ολίγα κεντροδεξιά κόμματα απέφυγαν να ακολουθήσουν αυτή τη βολική εκλογικά συνταγή, με βασικό παράδειγμα την Ελλάδα, με αποτέλεσμα να χρεοκοπήσουμε με κρότο.
Στις μέρες μας, αυτό το αφήγημα δεν είναι απλά βλαβερό, είναι κυρίως ανέφικτο. Χρόνια και χρόνια ελλειμμάτων έχουν εκτινάξει τα χρέη των χωρών στα ύψη, με αποτέλεσμα η συντήρηση των ελλειμμάτων αυτών να είναι μη υλοποιήσιμη, αν βεβαίως δεν θες να γίνεις Ελλάδα. Έτσι, ορθά ποιούσα, και η σοσιαλδημοκρατία προσχώρησε στη λογική της δημοσιονομικής πειθαρχίας και των ισοσκελισμένων προϋπολογισμών. Αυτό την απομάκρυνε από τους κοινωνικούς της συμμάχους που κραδαίνουν αιτήματα για κρατικές παρεμβάσεις με δανεικό χρήμα; Πιθανότατα ναι. Όμως, όπως έλεγε και ο Αντώνης ο Ρέμος "κομμένα πια τα δανεικά".
Έτσι έγιναν πιο δυσδιάκριτα να σύνορα που τη χωρίζουν από την κεντροδεξιά (που δεν τη λες και οικονομικά φιλελεύθερη), άρα οι ψηφοφόροι που επιζητούν σοβαρότητα προτιμούν το αυθεντικό από την απομίμηση. Όσοι είναι "αντισυστημικοί" προφανώς δεν στηρίζουν "συστημικές" λογικές και προσχωρούν σε κάθε είδους λαϊκισμού που δεν έχει κανένα πρόβλημα να υποσχεθεί το οτιδήποτε στον οποιονδήποτε, μιας και θα πλουτίσει τις χώρες κόβοντας τα "κλεμμένα". Η κατά Νεφελίμ οικονομική θεωρία.
Άρα χάνει και στο πεδίο των σοβαρών και στο πεδίο των αντισυστημικών. Μπρος γκρεμός και πίσω ρέμα. Έτσι ακροβατεί παράδοξα σε ένα τεντωμένο σχοινί το οποίο διασχίζει περισσότερο ως κλόουν παρά ως επιδέξιος ακροβάτης.
Στην προσπάθειά της δε να διαφοροποιηθεί, έχει ανακαλύψει - ελλείψει πια δανεικών - τον μύθο της φορολογίας. Αφού τα δανεικά δεν μπορούν να χρηματοδοτήσουν τις "κοινωνικές πολιτικές", θα βρεθούν χρήματα από τη φορολόγηση πλουσίων, εταιρειών, μερισματούχων και εν γένει του "κακού κεφαλαίου". Διεκδικεί θέση στο μέλλον επιστρέφοντας σε ρητορικές των 80's.
Προς τούτο δεν είναι και παράξενο που δεν κουνιέται η βελόνα ούτε στην Ελλάδα, ούτε και αλλού. Τα αδιέξοδα δεν οδηγούν σε εκλογικές επιτυχίες, Μόνο στο άγχος της απλής επιβίωσης.
Με τη διαφορά ότι επιβιώνει μόνο όποιος έχει κάτι να πει, και κυρίως κάτι να προσφέρει.
Add comment
Comments