Το θέαμα είναι το λιγότερο λυπηρό. Όσο και αν σε έχει ταλαιπωρήσει ένα κόμμα (και ο ΣΥΡΙΖΑ μας ταλαιπώρησε υπερβολικά κιόλας), αυτή η αποσύνθεση σε ζωντανή μετάδοση και με τη μέθοδο του μαρτυρίου της σταγόνας, δεν μπορεί να χαροποιήσει κανέναν.
Κάθε μέρα, δυο δυο, τρεις τρεις, βουλετές και στελέχη αποχωρούν τρέχοντας, βγάζοντας και μια τυποποιημένη ανακοίνωση για την "ανάγκη ενότητας του προοδευτικού χώρου" (βεβαίως βεβαίως), για τα μάτια του κόσμου.
Από τους βουλευτές κάποιοι παραιτούνται γιατί τους το ζήτησε ο Αλέξης. Όρος απαράβατος. Και μπάντζι τζάμπινγκ στο γραντ κάνυον θα έκαναν αν τους το ζητούσε, έστω μέσω της Κουφονικολάκου.
Άλλοι, θέλουν να πάνε στον Αλέξη αλλά δεν παραιτούνται. Ανεξαρτητοποιούνται. Κρατάνε και το μεροκάματο. Τζογάρουν να μην τους δεχθεί κιόλας. Αλλά κάλλιο πέντε και στο χέρι, παρά δέκα και καρτέρι. Σωστή λογική και εξόχως σοσιαλιστική.
Και αυτοί που θα μείνουν στο κόμμα, όσους δηλαδή δεν παίρνει ο Αλέξης ούτε με σφαίρες, θα κληθούν να βγάλουν νέο αρχηγό.
Η στάση του Τσίπρα, είναι στάση μαφιόζου που βάζει τον κονσιλιέρε να αναλάβει την εκτέλεση κάποιων πρώην δικών του. Το να βλέπεις το κόμμα που ανέλαβες πιτσιρικάς, το "έτρεξες" 15 χρόνια, το έκανες κυβέρνηση, το κουβάλησες και σε βαριές ήττες, να ξεφτιλίζεται με αυτόν τον τρόπο και μάλιστα με δική σου προτροπή, ούτε καν ο Βίτο Κορλεόνε δεν θα το άντεχε.
Και να βάζεις, όλους όσοι σε στήριξαν, αγωνίστηκαν μαζί σου, τράβηξαν τις ίδιες αγωνίες, ανέλαβαν με δική σου επιλογή καίριες θέσεις, να γελοιοποιούνται σαν κλόουν που τους πετάνε οι πιτσιρικάδες τούρτες στα τσίρκο, μόνο και μόνο για να τους κάνεις μισό "νεύμα", είναι απόδειξη απόλυτου αμοραλισμού και κακοψυχίας.
Διαβάστε ακόμα: Ο Θοδωρής και οι Άγαμοι Θύται
Έχω γνωρίσει διάφορους επιχειρηματίες, που στο τέλος της ημέρας έφτιαξαν έναν μαγαζί με μόνο στόχο το μεροκάματο και αν κάτσει και τον πλουτισμό. Αγαπάνε τις εταιρείες σαν τα παιδιά τους, μην πω και πιο πολύ.
Αρνούνται να τις αφήσουν ακόμα και έναντι υψηλότατων τιμημάτων. Και να δείχνεις τέτοια αποστροφή, αδιαφορία, έως και μίσος για έναν οργανισμό στον οποίο - θεωρητικώς τουλάχιστον - μπήκες με κριτήρια όχι κέρδους αλλά πολιτικοιδεολογικά, τι σόι άνθρωπος μπορεί να είσαι τελικά;
Ό,τι και να είναι ο Αλέξης τα με σηκωμένα παντζάκια του πανελονιού, όσοι έμειναν θα βγάλουν αρχηγό. Πρέπει να συνεχίσουν να υπάρχουν, αν μη τι άλλο για να εισπράξουν την κρατική επιχορήγηση. Και αν δεν προκύψει ενδιαμέσως κανένα θαύμα, να κατέβουν και στις εκλογές ως πρόβατα επί σφαγής.
Θα βγάλουν τον Παυλή ή τη Δούρου; Αλήθεια η Δούρου πόθεν προέκυψε; Καλά, ο Παυλής το παλεύει συνέχεια. Η Δούρου; Χαμένη ήταν. Απλή η απάντηση. Έχει κάτι καλύτερο να κάνει;
Εξαφανισμένη ήταν, ευκαιρία βρήκε να ξαναχωθεί, έστω και αρχηγός του τίποτα και ποτέ δεν ξέρεις. Έτσι λειτουργούν οι ριζοσπάστες αριστεροί που έχουν στο μυαλό τους μόνο τα δικαιώματα των πολλών και των ανίσχυρων.
Η μόνη ευκαιρία όμως αυτού του δυστυχούς υπολείμματος είναι ο Παυλής. Είναι ο μόνος που έχει αφήγημα. Από την αρχή είχε βγει στα κάγκελα κατά του Τσίπρα, δεν ξευτιλίστηκε στους εξώστες, δίκιο είχε σε όσα έλεγε στον Φάμελλο και το σημαντικότερο, έχει στοιχεία διαφοροποίησης.
Θα αρχίσει τα δικά του, τα μπινελίκια συνοδεύομενα από μαντινάδες, θα μιλάει για κρατικοποιήσεις των πάντων, για σύλληψη και φυλάκιση όσων μιλάνε Ελληνικά (και άλλες γλώσσες), γενικά θα έχει μια διακριτή διαφορά στη ρητορική από τον Αλέξη, που είναι πιο γκουρμέ και δεν μπορεί και να ζητάει δημεύσεις περιουσιών έχοντας χορηγούς εφοπλιστές και πετρελαιάδες.
Θα πετύχει τίποτα; Δύσκολο έως πολύ δύσκολο. Ένα μικρό κοινό υπάρχει αλλά θα λειτουργήσει πιθανότατα η λογική της χαμένης ψήφου.
Πάντως εμείς με τον Παυλή είμαστε.
Όχι γιατί θα κόψει από τον Αλέξη. Δεν καιγόμαστε για τα δεκαδικά.
Ο Παυλής είχε υποσχεθεί το 2023 πως όταν θα κέρδιζε τις εκλογές ο ΣΥΡΙΖΑ, ήξερε ποιοι είμαστε και θα έρθει να μας βρει έναν έναν.
Καιρός να υλοποιήσει την υπόσχεσή του.
Να’ χουμε και παρέα.
Add comment
Comments