Η φετινή διοργάνωση του Mundial μάς επιφύλασσε μια καινοτομία. Το λεγόμενο "διάλειμμα ενυδάτωσης" στα μέσα κάθε ημιχρόνου, θεωρητικώς για να δροσιστούν οι παίκτες που παίζουν μεσημεριάτικα στο κατακαλόκαιρο.
Ήταν πάντα απαραίτητο; Όχι. Συνδυαζόταν με διάλειμμα για διαφημιστικά μηνύματα; Προφανώς. Ήταν μια ευκαιρία να αυξηθούν τα έσοδα των media που πλήρωσαν μεγάλα ποσά για να αγοράσουν τα δικαιώματα προβολής των αγώνων.
Στο μπάσκετ χρόνια υπάρχει αυτό με το λεγόμενο τηλεοπτικό time out.
Οι θεατές στα γήπεδα δυσανασχετούσαν. Αυτοί είχαν πληρώσει όμως και κάτι χιλιάδες δολάρια για να δουν κάθε ματς, και δικαίως ήθελαν να αποσβέσουν το κόστος χωρίς "περιττές" διακοπές.
Ευκαιρία ήταν και για τους πληρωμένους από τις τσέπες μας απεσταλμένους της ΕΡΤ, να ειρωνεύονται κάθε τρεις και λίγο τη φιλοχρήματη και κερδοσκόπο FIFA.
Θυμόντουσαν δε και τον αείμνηστο Ντιέγο Αρμάδο Μαραντόνα που είχε προβλέψει το καπιταλιστικό "κατάντημα" του λαοφιλούς αθλήματος.
Ξέχασαν περιέργως να αναφέρουν ότι ο συγχωρεμένος Ντιεγκίτο έβγαλε αμέτρητα λεφτά και έζησε ζωή σείχη λόγω του καπιταλιστικού "καταντήματος".
Αν δεν υπήρχαν διαφημίσεις, χορηγοί, πολυεθνικές που τα "χώνουν", ο φίλος του Φιντέλ Κάστρο, δεν θα βρισκόταν πρώτα στην Βαρκελώνη και μετά στη Νάπολη να εισπράττει κάποια εκατομμύρια κάθε φορά που κλώτσαγε το τόπι.
Θα έκανε τα "μαγικά" του σε κάποια ερασιτεχνική - προφανώς - ομάδα της γενέτειρας του, και κάθε τέλος μήνα θα εισέπραττε τα γνωστά "οδοιπορικά", εργαζόμενος παράλληλα σε κάποιο βενζινάδικο για να βγάζει τον μήνα.
Το καπιταλιστικό "κατάντημα" τον απάλλαξε από την υποχρέωση να γυαλίζει παρμπρίζ.
Η ανάπτυξη της αγοράς του ποδοσφαίρου, η δημιουργία ομάδων με πλήθος super stars στα rosters τους, που καθηλώνουν τους θεατές στις οθόνες, είναι αποτέλεσμα των χρημάτων που επενδύονται από εταιρείες προς άγραν καταναλωτών.
Εταιρείες πχ αθλητικών ειδών που θέλουν να πουλήσουν παπούτσια ή media που θέλουν δημοφιλές περιεχόμενο για να πουλήσουν διαφημίσεις.
Εναλλακτικά θα μπορούσαμε για παράδειγμα στην Ελλάδα να ακολουθήσουμε το σοβιετικό μοντέλο, να φτιάξουμε την ΤΣΣΚΑ Αθήνας και την Σπάρτα Πειραιά, και να παίζουν παίκτες/στρατιώτες που προπονούνται στους στρατώνες τους.
Δεν θα αγόραζαν οι φίλαθλοι εφημερίδες να δουν ποιον Βραζιλιάνο έφερε ο "πρόεδρος", στην καλύτερη, η μεταγραφή θα αφορούσε παληκάρι που είχε λάβει παράσημο εργασίας στην κολλεκτίβα ορυχείων λιγνίτη στη Φλώρινα.
Αντ´αυτού, διεθνώς, έχει επιλεγεί το καπιταλιστικό "κατάντημα".
Δισεκατομμύρια άνθρωποι παρακολουθούν ένα αθλητικό υπερθέαμα από ομάδες με υψηλής ποιότητας αθλητές, που αποκλειστικά ασχολούνται με τη συνεχή βελτίωση των δεξιοτήτων τους.
Όλο αυτό το σκηνικό, όλοι αυτοί οι χιλιάδες δημοσιογράφοι, τα κανάλια, οι απεσταλμένοι, οι αναλυτές, οι "ειδικοί", οι φυσιοθεραπευτές, οι γιατροί, οι ασφαλιστικές εταιρείες, όλη αυτή η αγορά που στήνεται πέριξ ενός αθλητικού γεγονότος, απαιτεί χρήματα για να κινηθεί και να προβάλλει το θέαμα που προσφέρει.
Και να επιτρέπει σε όλους εμάς να το παρακολουθούμε ζωντανά.
Και τα χρήματα απαιτούν - θέλουμε δεν θέλουμε - καπιταλιστικό "κατάντημα".
Και μερικές φορές και λίγες περισσότερες διαφημίσεις.
Εκτός και αν τα χρήματα αυτά θα πρέπει να τα καλύπτουν τα κράτη.
Γιατί - όπως και να το κάνουμε - το Mundial είναι δημόσιο αγαθό.
Add comment
Comments