Υπάρχουν στιγμές στην πολιτική κατά τις οποίες οι παλιές διαχωριστικές γραμμές μοιάζουν ξαφνικά να εξαφανίζονται.
Άνθρωποι που μέχρι χθες θεωρούνταν ακραίοι, τοξικοί ή ακόμη και ανάξιοι δημόσιου διαλόγου μπορούν, υπό τις κατάλληλες συνθήκες, να μετατραπούν σε απροσδόκητους συνομιλητές του κατεστημένου.
Κάτι τέτοιο συμβαίνει σήμερα στις Ηνωμένες Πολιτείες. Και ο λόγος δεν βρίσκεται σε κάποια ξαφνική συμφιλίωση ανάμεσα στη φιλελεύθερη Αμερική και τους πολιτικούς της αντιπάλους.
Βρίσκεται στη γεωπολιτική.
Χαρακτηριστικότερο παράδειγμα είναι η περίπτωση της Laura Loomer.
Η Loomer έχει οικοδομήσει επί χρόνια μια δημόσια παρουσία γύρω από το MAGA, χρησιμοποιώντας συχνά εμπρηστική και ακραία ρητορική. Έχει προκαλέσει αντιδράσεις με δηλώσεις της για τους μουσουλμάνους, τη Γάζα και τη μετανάστευση και έχει βρεθεί στο περιθώριο του αμερικανικού mainstream.
Κι όμως, όταν η στάση της απέναντι στην Ουκρανία μεταβλήθηκε, άλλαξε και ο τρόπος με τον οποίο άρχισαν να την αντιμετωπίζουν ορισμένοι από τους μέχρι πρότινος επικριτές της.
Από το MAGA στο Κίεβο
Η Loomer υπήρξε έντονα επικριτική απέναντι στην Ουκρανία και στον Βολοντίμιρ Ζελένσκι. Καθώς όμως μεταβλήθηκε η στάση της κυβέρνησης Τραμπ, μετακινήθηκε και η ίδια προς μια πολύ πιο θετική αντιμετώπιση του Κιέβου.
Τον Ιούλιο ταξίδεψε στην Ουκρανία και στη συνέχεια δημοσίευσε μια μακρά και ιδιαίτερα φιλική συνέντευξη με τον Ζελένσκι.
Και τότε συνέβη κάτι που αποκαλύπτει μια πολύ μεγαλύτερη αντίφαση.
Πρόσωπα και μέσα που επί χρόνια αντιμετώπιζαν τη Loomer ως σύμβολο των χειρότερων υπερβολών του τραμπικού κινήματος άρχισαν ξαφνικά να αναγνωρίζουν το "θάρρος" της να αλλάξει γνώμη.
Παράδειγμα ο επί χρόνια αρθρογράφος των New York Times Nicholas Kristof, ο οποίος επαίνεσε την προθυμία της να επισκεφθεί την Ουκρανία και να αναζητήσει πληροφορίες που αμφισβητούσαν προηγούμενες πεποιθήσεις της.
Ανάλογες αντιδράσεις καταγράφηκαν στο CNN και σε άλλους κύκλους του αμερικανικού πολιτικού και δημοσιογραφικού establishment.
Το ερώτημα που τίθεται είναι απλό: Τι ακριβώς άλλαξε; Η Loomer ή το γεγονός ότι πλέον βρίσκεται στη "σωστή" πλευρά ενός πολέμου;
Όταν ο εχθρός γίνεται χρήσιμος
Η υπόθεση αποκαλύπτει έναν μηχανισμό πολύ ευρύτερο από την προσωπική διαδρομή μιας αμφιλεγόμενης ακτιβίστριας.
Το πρόβλημα έγκειται στο ότι η αποδοχή της Loomer από τμήματα του φιλελεύθερου κατεστημένου δεν συνοδεύτηκε από κάποια ουσιαστική αλλαγή των υπόλοιπων θέσεών της.
Μάλιστα, κατά την επίσκεψή της στο Κίεβο, η ίδια εξακολούθησε να χρησιμοποιεί αντιμουσουλμανική ρητορική. Το άρθρο επισημαίνει επίσης την ειρωνεία ότι η Ουκρανία διαθέτει ιστορική μουσουλμανική μειονότητα, τους Τατάρους της Κριμαίας.
Κι όμως, όλα αυτά φαίνεται να περνούν πλέον σε δεύτερη μοίρα.
Η αιτία βρίσκεται στο ότι η Loomer άρχισε να υποστηρίζει μια γεωπολιτική θέση που θεωρείται αποδεκτή από μεγάλο μέρος του αμερικανικού mainstream.
Και κάπου εκεί εμφανίζεται η μεγάλη αντίφαση.
Διαβάστε ακόμα: Περάστε από το λογιστήριο
Η περίπτωση της Masih Alinejad
Ένα δεύτερο παράδειγμα συνιστά η Ιρανοαμερικανή ακτιβίστρια Masih Alinejad.
Η Alinejad έχει αποκτήσει σημαντική προβολή στις ΗΠΑ ως επικριτής του ιρανικού καθεστώτος και ως υπερασπίστρια των δικαιωμάτων των γυναικών. Έχει εμφανιστεί σε μεγάλα αμερικανικά μέσα και έχει αναδειχθεί σε ιδιαίτερα αναγνωρίσιμη φωνή εναντίον της Ισλαμικής Δημοκρατίας.
Εν τούτοις η επιχειρηματολογία της περί ανθρωπίνων δικαιωμάτων χρησιμοποιήθηκε για να υποστηριχθεί η στρατιωτική αντιπαράθεση με το Ιράν.
Loomer και Alinejad προέρχονται από διαφορετικούς πολιτικούς κόσμους, αλλά παρουσιάζουν μια ενδιαφέρουσα ομοιότητα: γίνονται χρήσιμες στο mainstream όταν η δημόσια δράση τους ευθυγραμμίζεται με μια συγκεκριμένη εξωτερική πολιτική.
Οι αρχές σταματούν εκεί όπου αρχίζει η γεωπολιτική;
Οφείλουμε να αμφισβητήσουμε τον τρόπο εφαρμογής της έννοιας της "κεντρώας αξιοπρέπειας" - την πεποίθηση δηλαδή ότι τα μεγάλα μέσα ενημέρωσης και οι θεσμοί του φιλελεύθερου establishment αξιολογούν τους δημόσιους παράγοντες πρωτίστως βάσει αρχών, θεσμικών κανόνων και συνέπειας.
Η πραγματικότητα, φεύ, είναι διαφορετική.
Όταν ένας πολιτικός παράγοντας βρίσκεται απέναντι στις γεωπολιτικές προτεραιότητες της Ουάσιγκτον, οι ακραίες απόψεις, οι ανακρίβειες και η ρητορική του αποτελούν λόγους αποκλεισμού.
Όταν όμως ο ίδιος άνθρωπος αρχίσει να εξυπηρετεί αυτές τις προτεραιότητες, οι ίδιες ακριβώς αδυναμίες μπορούν ξαφνικά να θεωρηθούν δευτερεύουσες.
Ο πρώην "εξτρεμιστής" μπορεί να γίνει ένας άνθρωπος που "εξελίσσεται". Ο "επικίνδυνος δημαγωγός" μπορεί να μετατραπεί σε κάποιον που "είχε το θάρρος να αλλάξει γνώμη".
Και η ιδεολογική ασυνέπεια μπορεί να παρουσιαστεί ως πολιτική ωρίμανση.
«Η γεωπολιτική υπερισχύει όλων»
Το αμερικανικό φιλελεύθερο establishment, δεν είναι τόσο συνεπές στις αρχές του όσο θέλει να παρουσιάζεται. Οι κόκκινες γραμμές του μπορούν να μετακινηθούν όταν αλλάζουν τα γεωπολιτικά συμφέροντα.
Η περίπτωση της Laura Loomer γίνεται έτσι κάτι περισσότερο από μια ιστορία πολιτικής μεταστροφής.
Γίνεται ένα τεστ για την ίδια την έννοια της πολιτικής "υπευθυνότητας".
Διότι όταν ένας άνθρωπος θεωρείται απαράδεκτος όσο υποστηρίζει τη "λάθος" εξωτερική πολιτική, αλλά ξαφνικά γίνεται άξιος διαλόγου μόλις υποστηρίξει τη "σωστή", τότε το πραγματικό κριτήριο ίσως δεν ήταν ποτέ η μετριοπάθεια, η αξιοπιστία ή ακόμη και η αλήθεια.
Ήταν η χρησιμότητα.
Και στο τέλος η γεωπολιτική υπερισχύει όλων.
Add comment
Comments