Η ΔΕΘ - θέλουμε δεν θέλουμε, και δεν θέλουμε - θα έχει και προεκλογικό άρωμα. Σε λίγους μήνες η κυβερνητική θητεία θα κριθεί στις κάλπες και η οικονομία - υπό το πρίσμα της τσέπης των ψηφοφόρων - θα αποτελέσει σημαντικό παράγοντα διαμόρφωσης του αποτελέσματος. Η κυβέρνηση θα αισθανθεί "υποχρεωμένη" να απαντήσει στον πακτωλό των υποσχέσεων της αντιπολίτευσης, με χειροπιαστά μέτρα.
Από την Μ.Κ. | Συντακτική ομάδα Greece2Day
Βλέπετε οι κυβερνήσεις κρίνονται από τις αποφάσεις τους, οι αντιπολιτεύσεις από τις εύκολες φανφάρες τους.
Η καλή πορεία των δημοσιονομικών της χώρας - και μόνο που το γράφω ανατριχιάζω - επιτρέπει κάποιες παρεμβάσεις δημοσιονομικού χαρακτήρα. Η χώρα - όσο βελτιώνονται τα οικονομικά της - θα πρέπει να απαγκιστρώνεται σταδιακά και με μέτρο, από τις ιλιγγιώδεις φορολογικές επιβαρύνσεις, που δεν έφεραν τα μνημόνια, αλλά η χρεοκοπία της, αποτέλεσμα των ασυλλόγιστων πολιτικών των κυβερνήσεών της επί δεκαετίες.
Η μείωση των φορολογικών συντελεστών των φυσικών προσώπων που αποφασίστηκε πέρυσι - με προτεραιότητα στις οικογένειες με παιδιά - ήταν προς τη σωστή κατεύθυνση και αυτό πρέπει να είναι το πνεύμα και των φετινών παρεμβάσεων. Διότι προσωπικά δεν βρίσκω λόγο να πανηγυρίζω όταν ακούω αυξήσεις συντάξεων χηρείας, ειδικά όταν ο "συγχωρεμένος" μας έχει αφήσει χρόνους από πολλού, και έχουν εξαντληθεί πολλαπλώς τα όσα εισέφερε στο συνταξιοδοτικό σύστημα μέσω της εργασίας του.
Ακούω όμως και κάποιες "φωνούλες" για την κατάργηση - ή τη μείωση - του τεκμηρίου που έχει εφαρμοστεί σε ότι αφορά τη φορολόγηση των ελευθέρων επαγγελματιών. Η κυβέρνηση, κόμμα είναι, που θέλει ψήφους, δεν αντιλέγω, όμως θα ήταν λάθος στα όρια του εγκλήματος να εγκαταλείψει μια συνεπή και συνετή διαχείριση μήπως και βρει περισσότερα κουκιά στην κάλπη. Η αναζήτηση τέτοιων κουκιών μα χρεοκόπησε. μην ξεχνιόμαστε.
Η εφαρμογή του τεκμηρίου, δεν ήταν αποτέλεσμα μνημονιακών απαιτήσεων, ούτε προσπάθειας συγκυριακής δημοσιονομικής εξυγίανσης. Ήταν ανάγκη απόδοσης φορολογικής δικαιοσύνης. Όπως και η υποχρεωτική δυνατότητα πληρωμών μέσω POS, όπως και η υποχρεωτική εξόφληση τιμολογίων μέσω καρτών ή τραπεζικών μεταφορών για ποσά άνω των €500. Και ήταν μέτρα που περιόρισαν τα αδήλωτα εισοδήματα, αύξησαν τα φορολογικά έσοδα και δίνουν σήμερα τη δυνατότητα παρεμβάσεων υπέρ αδικημένων κοινωνικών ομάδων. Αφήστε που συνέβαλλαν και στη μείωση του ονομαστικού δημόσιου χρέους μας.
Δυστυχώς, οι εν λόγω επαγγελματικές ομάδες, με την ανοχή της πολιτείας, ζούσαν για χρόνια και χρόνια, σε ένα καθεστώς φορολογικής ασυλίας. Πληρώνονταν, δεν τα δήλωναν, δεν πλήρωναν φόρους, έκλεβαν και τον ΦΠΑ, και την τεράστια τρύπα στα έσοδα καλούνταν να την καλύψουν κυρίως οι μισθωτοί, που κάποια στιγμή μέσα στην κρίση, έφτασαν να φορολογούνται στο εισόδημα και με συντελεστή 54%!!!
Το να συμμετέχουν και οι ομάδες αυτές στο γέμισμα του κρατικού κορβανά, δεν συνιστά ουδεμία αδικία, ούτε πολιτική υπερφορολόγησης, συνιστά πράξη κοινωνικής ευθύνης και μερική αποκατάσταση μιας αδικίας δεκαετιών. Αν κάποιος επιθυμεί ακόμα να δηλώνει εισοδήματα της τάξης των €250 και €300/μήνα (και πάμπολλοι τόσα δηλώνουν), ας το κάνει, όμως έναν ελάχιστο φόρο δεν θα τον αποφύγει. Και μιλάμε πράγματι για ελάχιστο. Φορολογείται στη συντριπτική πλειοψηφία για εισόδημα μισθωτού που λαμβάνει τον βασικό μισθό.
Προς τούτο, όχι μόνο δεν πρέπει να μειωθεί - πόσο μάλλον να καταργηθεί - το τεκμήριο, αντιθέτως πρέπει να αυξηθεί, όχι οριζόντια, αλλά τουλάχιστον σε "κραχτές" περιπτώσεις που είναι ηλίου φαεινότερο πως το να φορολογείσαι με βάση τον βασικό μισθό είναι σαν να βγάζεις ειρωνικά τη γλώσσα στα λοιπά κορόιδα/φορολογούμενους, που δεν μπορούν να κρύψουν αυτά που βγάζουν.
Το επιχείρημα "δεν βγαίνω" δεν μου λέει απολύτως τίποτα. Επιχειρηματικότητα με τα χρήματα των λοιπών φορολογούμενων δεν δικαιούται ουδείς να ασκεί. Και η λογική "αν δεν καταργηθεί το τεκμήριο δεν ψηφίζω ΝΔ", μου θυμίζει περισσότερο απαίτηση απαγωγέα που ζητά λύτρα για να απελευθερώσει το "θύμα" του. Με αυτή τη λογική, και οι μισθωτοί να ζητήσουν αύξηση του αφορολόγητου στις €50 χιλ. για να δώσουν κάπου την ψήφο τους. Το πρόβλημα είναι πόσα θα μας ζητήσουν οι δανειστές για να μας χρηματοδοτήσουν τα ελλείμματά μας.
Υπάρχει όμως ένα μέτρο, που αφορά τους ελευθέρους επαγγελματίες και είναι άδικο μέχρι το μεδούλι: Η προκαταβολή φόρου. Να προκαταβάλεις κέρδη που δεν έχεις ακόμα πραγματοποιήσει στερείται οικονομικής λογικής και ομοιάζει με φορολογική δήμευση. Αυτό δεν πρέπει να μειωθεί. Πρέπει να καταργηθεί και σταδιακά να αρχίσει η επιστροφή των προκαταβολών στους δικαιούχους των.
Είτε κερδίσει, είτε χάσει ένα κόμμα κάποιες εκλογές, η παρακαταθήκη που αφήνει θα το ξαναφέρει στην εξουσία σε περίπτωση ήττας. Και μια παρακαταθήκη σοβαρότητας, ορθολογισμού και δίκαιων αποφάσεων, συνιστά εγγύηση διαχρονικής και πρωταγωνιστικής παρουσίας στα πολιτικά πράγματα.
Add comment
Comments