Σχολεία, πανεπιστήμια, δημόσια τηλεόραση, μετανάστευση, πολιτισμός και κρατικοί θεσμοί βρίσκονται στο επίκεντρο ενός προγράμματος που υπόσχεται όχι απλώς αλλαγή κυβέρνησης, αλλά βαθιά αλλαγή του τρόπου με τον οποίο λειτουργεί το γερμανικό κράτος. Η Σαξονία-Άνχαλτ μπορεί να γίνει το πρώτο μεγάλο εργαστήριο της AfD.
Από την Αργώ | Συντακτική ομάδα Greece2Day
Για πολλά χρόνια το ερώτημα γύρω από την Alternative für Deutschland (AfD) ήταν αν θα μπορούσε κάποτε να κυβερνήσει. Σήμερα το ερώτημα αρχίζει να αλλάζει: Τι ακριβώς θα έκανε εάν κυβερνούσε;
Η απάντηση μπορεί να δοθεί πολύ νωρίτερα απ’ όσο περίμενε το γερμανικό πολιτικό σύστημα. Στις 6 Σεπτεμβρίου, περίπου 1,7 εκατομμύρια ψηφοφόροι στη Σαξονία-Άνχαλτ καλούνται στις κάλπες. Στην τελευταία δημοσκόπηση της Infratest dimap, η AfD φτάνει στο 42%, έχοντας ουσιαστικά διπλασιάσει το 20,8% των εκλογών του 2021.
Η CDU βρίσκεται μόλις στο 22%.
Η AfD δεν εξασφαλίζει με αυτά τα ποσοστά αυτοδυναμία. Ωστόσο, η δημιουργία κυβέρνησης χωρίς αυτήν γίνεται εξαιρετικά περίπλοκη, καθώς θα απαιτούσε συνεργασία ή ανοχή σχεδόν όλων των υπόλοιπων κομμάτων. Για πρώτη φορά επομένως στη μεταπολεμική Γερμανία, το ενδεχόμενο μιας κρατιδιακής κυβέρνησης υπό την AfD δεν αποτελεί πολιτική θεωρία.
Αποτελεί πραγματικό εκλογικό σενάριο. Και η ίδια η AfD δεν κρύβει τις φιλοδοξίες της.
Η συμπρόεδρος του κόμματος Άλις Βάιντελ έχει δηλώσει ότι θεωρεί τη Σαξονία-Άνχαλτ το πρώτο βήμα προς την ανάληψη της εξουσίας σε ομοσπονδιακό επίπεδο. Ο υποψήφιος πρωθυπουργός του κρατιδίου, Ούλριχ Ζίγκμουντ, μιλά ακόμη πιο καθαρά: η AfD θέλει να κυβερνήσει μόνη της.
Δεν είναι απλώς ένα ακόμη εκλογικό πρόγραμμα
Το ενδιαφέρον βρίσκεται στις λεπτομέρειες. Η AfD δεν αποκαλεί καν το κείμενο των προτάσεών της απλώς "εκλογικό πρόγραμμα". Το χαρακτηρίζει "κυβερνητικό πρόγραμμα". Και αυτό έχει σημασία.
Το σχέδιο περιλαμβάνει μια σειρά παρεμβάσεων σε τομείς στους οποίους τα γερμανικά κρατίδια διαθέτουν πραγματικά σημαντικές εξουσίες: εκπαίδευση, πανεπιστήμια, πολιτισμός, αστυνομία, δημόσια διοίκηση και, σε σημαντικό βαθμό, δημόσια ραδιοτηλεόραση.
Σε άλλους τομείς, όπως η μετανάστευση και το άσυλο, οι δυνατότητες ενός κρατιδίου είναι πολύ πιο περιορισμένες. Γι’ αυτό η πραγματική εικόνα μιας κυβέρνησης AfD πιθανότατα δεν θα φαινόταν πρώτα στα σύνορα. Θα φαινόταν στις αίθουσες διδασκαλίας, στα πανεπιστήμια, στη δημόσια διοίκηση και στην κρατική χρηματοδότηση του πολιτισμού.
Η μεγάλη μάχη θα δοθεί στα σχολεία
Εδώ βρίσκεται ίσως η πιο σημαντική αλλαγή. Η εκπαίδευση αποτελεί κατά κύριο λόγο αρμοδιότητα των γερμανικών κρατιδίων. Αυτό σημαίνει ότι μια κυβέρνηση AfD στη Σαξονία-Άνχαλτ θα είχε πολύ μεγαλύτερα περιθώρια εφαρμογής του προγράμματός της στα σχολεία απ’ ό,τι, για παράδειγμα, στο μεταναστευτικό.
Η AfD θεωρεί ότι το σημερινό εκπαιδευτικό σύστημα έχει φορτωθεί με κοινωνικές και πολιτικές λειτουργίες που δεν ανήκουν στην αποστολή του σχολείου. Ο βασικός της στόχος είναι μια επιστροφή σε περισσότερο παραδοσιακές μορφές εκπαίδευσης, με έμφαση στις βασικές γνώσεις.
- Ανάγνωση.
- Γραφή.
- Μαθηματικά.
Παράλληλα θέλει να περιορίσει κοινωνικές, ψυχολογικές και ενταξιακές λειτουργίες που σήμερα παρέχουν τα σχολεία.
Ο Χανς-Τόμας Τίλσναϊντερ, ένας από τους βασικούς αρχιτέκτονες της εκπαιδευτικής και πολιτιστικής πολιτικής της AfD στη Σαξονία-Άνχαλτ, έχει δηλώσει ότι στόχος είναι μια "εντελώς διαφορετική εκπαιδευτική πολιτική".
Η λογική του κόμματος είναι ότι τα σχολεία πρέπει να μορφώνουν τα παιδιά και όχι να τα "πολιτικοποιούν". Οι επικριτές της AfD βλέπουν κάτι διαφορετικό: μια προσπάθεια αντικατάστασης της σημερινής πολιτικής κουλτούρας των σχολείων από μια νέα, περισσότερο εθνική αφήγηση.
Τέλος στην υποχρεωτική φοίτηση όπως τη γνωρίζουμε
Μία από τις πιο εντυπωσιακές προτάσεις αφορά τη γερμανική Schulpflicht, την υποχρέωση δηλαδή φυσικής φοίτησης των παιδιών στο σχολείο. Η AfD θέλει να την αντικαταστήσει με Bildungspflicht, δηλαδή υποχρέωση εκπαίδευσης. Η διαφορά είναι τεράστια.
Στην πράξη θα άνοιγε ο δρόμος για homeschooling, επιτρέποντας υπό προϋποθέσεις στους γονείς να εκπαιδεύουν τα παιδιά τους στο σπίτι.
Πρόκειται για μεγάλη αλλαγή σε μια χώρα όπου η υποχρεωτική σχολική φοίτηση αποτελεί εδώ και δεκαετίες θεμελιώδες χαρακτηριστικό του εκπαιδευτικού συστήματος. Η εφαρμογή μιας τέτοιας μεταρρύθμισης, ωστόσο, θα συναντούσε σημαντικά συνταγματικά και νομικά εμπόδια.
Διαβάστε ακόμα: Γερμανία: Το AfD ανοίγει μέτωπο με τις Εκκλησίες
Τέλος στην πολιτική της ένταξης
Ακόμη μεγαλύτερη αντιπαράθεση προκαλεί η στάση της AfD απέναντι στην inclusive education. Το πρόγραμμα είναι εξαιρετικά σαφές: η σημερινή πολιτική ένταξης μαθητών με ειδικές εκπαιδευτικές ανάγκες στις κοινές σχολικές δομές πρέπει να εγκαταλειφθεί και να ενισχυθούν ξανά τα ειδικά σχολεία.
Ανάλογη λογική προβλέπεται για παιδιά προσφύγων που δεν διαθέτουν επαρκή γνώση της γερμανικής γλώσσας. Η AfD θεωρεί ότι η σημερινή πρακτική επιβαρύνει τις κανονικές τάξεις και μειώνει το επίπεδο διδασκαλίας.
Οι αντίπαλοί της θεωρούν ότι πρόκειται για επιστροφή σε ένα περισσότερο διαχωρισμένο εκπαιδευτικό σύστημα.
Λιγότεροι μαθητές στο Gymnasium
Ακόμη πιο ριζοσπαστική είναι μια άλλη ιδέα. Η AfD θέλει να περιοριστεί περίπου στο 25% το ποσοστό των μαθητών που ακολουθούν την ακαδημαϊκή διαδρομή του Gymnasium, η οποία οδηγεί κατά κανόνα στο πανεπιστήμιο.
Η φιλοσοφία πίσω από την πρόταση είναι ότι η Γερμανία έχει υπερβολικά πολλούς νέους που κατευθύνονται προς την πανεπιστημιακή εκπαίδευση και πολύ λίγους προς την τεχνική και επαγγελματική κατάρτιση.
Από οικονομική άποψη, το επιχείρημα αγγίζει ένα πραγματικό γερμανικό πρόβλημα: τη μεγάλη έλλειψη ειδικευμένων τεχνιτών και εργαζομένων. Όμως ένας διοικητικός περιορισμός της πρόσβασης στην ακαδημαϊκή διαδρομή θα αποτελούσε εξαιρετικά μεγάλη αλλαγή στην εκπαιδευτική πολιτική.
Περισσότερος Βίσμαρκ - διαφορετική ανάγνωση της γερμανικής Ιστορίας
Εδώ βρίσκεται ίσως το πιο ιδεολογικό τμήμα του προγράμματος. Η AfD πιστεύει ότι η μεταπολεμική γερμανική εκπαίδευση έχει επικεντρωθεί υπερβολικά στην περίοδο του ναζισμού και στη συλλογική ιστορική ευθύνη της χώρας.
Θέλει μεγαλύτερη έμφαση σε άλλες περιόδους της γερμανικής Ιστορίας.
- Στο Γερμανικό Ράιχ μετά το 1871.
- Στον Μπίσμαρκ.
- Στα επιτεύγματα της γερμανικής επιστήμης και του πολιτισμού.
- Στη Δημοκρατία της Βαϊμάρης.
Η λογική της είναι ότι οι μαθητές πρέπει να αποκτούν όχι μόνο επίγνωση των εγκλημάτων του παρελθόντος αλλά και "πατριωτισμό και εθνική υπερηφάνεια". Εδώ βρίσκεται μία από τις βαθύτερες πολιτιστικές συγκρούσεις που προκαλεί η άνοδος της AfD.
Για το κόμμα, πρόκειται για αποκατάσταση μιας υγιούς εθνικής ταυτότητας. Για τους επικριτές του, πρόκειται για προσπάθεια αναθεώρησης μιας από τις βασικές αρχές πάνω στις οποίες οικοδομήθηκε η μεταπολεμική Γερμανία: της Vergangenheitsbewältigung, δηλαδή της διαρκούς και κριτικής αντιπαράθεσης με το ναζιστικό παρελθόν.
Τα πανεπιστήμια είναι ο επόμενος στόχος
Η AfD θεωρεί ότι μεγάλο μέρος των γερμανικών πανεπιστημίων - ιδιαίτερα στις ανθρωπιστικές και κοινωνικές επιστήμες - έχει αποκτήσει έντονο προοδευτικό ιδεολογικό προσανατολισμό. Το πρόγραμμα προβλέπει αλλαγές στον τρόπο διοίκησης των πανεπιστημίων και επανεξέταση συγκεκριμένων ακαδημαϊκών προτεραιοτήτων.
Μεταξύ των προτάσεων που έχουν παρουσιαστεί περιλαμβάνονται η δημιουργία έδρας δημογραφικών σπουδών και ενός ινστιτούτου "κριτικών ισλαμικών σπουδών". Εξετάζεται επίσης απομάκρυνση από ορισμένα ευρωπαϊκά πρότυπα σχετικά με την απονομή πανεπιστημιακών τίτλων.
Εδώ όμως η AfD θα συναντούσε πολύ ισχυρότερο θεσμικό τείχος. Η ακαδημαϊκή ελευθερία προστατεύεται συνταγματικά στη Γερμανία. Μια κυβέρνηση κρατιδίου δεν μπορεί απλώς να αποφασίζει τι επιτρέπεται να ερευνούν και να διδάσκουν οι πανεπιστημιακοί.
Υπάρχει όμως ένας πολύ ισχυρός έμμεσος μοχλός: τα χρήματα.
Τα πανεπιστήμια χρηματοδοτούνται σε μεγάλο βαθμό από τα κρατίδια. Μια κυβέρνηση μπορεί επομένως να αλλάξει χρηματοδοτικές προτεραιότητες, να δημιουργήσει ή να καταργήσει προγράμματα και να αναδιατάξει σταδιακά το ακαδημαϊκό οικοσύστημα χωρίς να χρειαστεί να απαγορεύσει ευθέως την έρευνα.
Η δημόσια τηλεόραση στο στόχαστρο
Η δεύτερη μεγάλη σύγκρουση αφορά τα δημόσια μέσα ενημέρωσης. Η AfD κατηγορεί εδώ και χρόνια το γερμανικό σύστημα δημόσιας ραδιοτηλεόρασης ότι δεν είναι πολιτικά ουδέτερο.
Η πρότασή της είναι η δραστική συρρίκνωσή του σε ένα είδος "Grundfunk" - μιας βασικής δημόσιας ραδιοτηλεοπτικής υπηρεσίας. Στη Σαξονία-Άνχαλτ το ζήτημα αποκτά πρακτική σημασία λόγω του Mitteldeutscher Rundfunk (MDR).
Μια κυβέρνηση AfD θα μπορούσε να επιχειρήσει να αποχωρήσει από τη διακρατιδιακή συμφωνία πάνω στην οποία στηρίζεται η λειτουργία του. Δεν υπάρχει ουσιαστικά προηγούμενο. Και κανείς δεν γνωρίζει ακριβώς μέχρι πού θα μπορούσε να φτάσει μια τέτοια σύγκρουση.
Αλλά το πολιτικό μήνυμα είναι ξεκάθαρο: η AfD θέλει πολύ μικρότερο δημόσιο ραδιοτηλεοπτικό σύστημα.
Και μετά έρχεται ο πολιτισμός
Εδώ οι δυνατότητες μιας κρατιδιακής κυβέρνησης είναι ακόμη μεγαλύτερες.
- Μουσεία.
- Θέατρα.
- Πολιτιστικοί οργανισμοί.
- Ιδρύματα.
- ΜΚΟ.
- Προγράμματα πολιτικής εκπαίδευσης.
Όλα εξαρτώνται σε διαφορετικό βαθμό από κρατική χρηματοδότηση. Η AfD προαναγγέλλει μια "πατριωτική πολιτιστική πολιτική". Αυτό σημαίνει ότι μια κυβέρνηση υπό τον Ζίγκμουντ θα μπορούσε σχετικά γρήγορα να αλλάξει τις προτεραιότητες χρηματοδότησης.
Οργανισμοί που σήμερα χρηματοδοτούνται για προγράμματα κατά του εξτρεμισμού, για την πολυπολιτισμικότητα ή άλλες κοινωνικές δράσεις θα μπορούσαν να χάσουν κρατικά κονδύλια.
Αντίθετα, μεγαλύτερη χρηματοδότηση θα μπορούσε να κατευθυνθεί σε οργανισμούς που προωθούν τη γερμανική ιστορία, την τοπική παράδοση και την εθνική πολιτιστική κληρονομιά.
Δεν χρειάζεται αλλαγή Συντάγματος για να συμβεί αυτό. Χρειάζεται απλώς ένας διαφορετικός προϋπολογισμός.
Μετανάστευση: Η μεγάλη υπόσχεση συναντά το Σύνταγμα
Το μεταναστευτικό είναι το θέμα που έκανε την AfD μεγάλη πολιτική δύναμη. Και αποτελεί το μεγαλύτερο κεφάλαιο του κυβερνητικού της προγράμματος στη Σαξονία-Άνχαλτ. Η βασική υπόσχεση είναι μια "επίθεση απελάσεων και επαναπροωθήσεων" και δραστικός περιορισμός της μετανάστευσης. Η κυβέρνηση του κρατιδίου θα μπορούσε πράγματι να σκληρύνει σημαντικά την εφαρμογή των υφιστάμενων κανόνων.
- Θα μπορούσε να διαθέσει περισσότερους πόρους στις απελάσεις.
- Να αυξήσει τη χρήση παροχών σε είδος αντί μετρητών για αιτούντες άσυλο.
- Να χρησιμοποιήσει αυστηρότερα την κάρτα πληρωμών.
- Να πιέσει τις τοπικές αρχές για ταχύτερη εκτέλεση αποφάσεων απέλασης.
Η AfD είχε ήδη προβλέψει 100 εκατ. ευρώ στον εναλλακτικό της προϋπολογισμό για μια εκστρατεία απελάσεων. Υπάρχει όμως ένα θεμελιώδες όριο.
Το δίκαιο ασύλου και μεγάλο μέρος της μεταναστευτικής νομοθεσίας αποτελούν ομοσπονδιακή αρμοδιότητα. Η Σαξονία-Άνχαλτ δεν μπορεί μόνη της να ξαναγράψει τους νόμους της Γερμανίας. Ούτε μπορεί να παρακάμψει το γερμανικό Σύνταγμα και το ευρωπαϊκό δίκαιο.
Εδώ υπάρχει ίσως η μεγαλύτερη απόσταση μεταξύ πολιτικής ρητορικής και πραγματικής εξουσίας.
Αστυνομία και Verfassungsschutz
Πολύ πιο άμεση θα μπορούσε να είναι η παρέμβαση στους μηχανισμούς του ίδιου του κρατιδίου. Η AfD προτείνει μεταρρύθμιση της υπηρεσίας προστασίας του Συντάγματος, του Verfassungsschutz.
Θέλει να μετατραπεί περισσότερο σε κλασική υπηρεσία εσωτερικών πληροφοριών και να σταματήσει η σημερινή πρακτική των ετήσιων δημόσιων εκθέσεων για πολιτικές οργανώσεις που θεωρούνται απειλή για τη συνταγματική τάξη.
Η συγκεκριμένη πρόταση έχει προφανή πολιτική διάσταση. Το Verfassungsschutz της Σαξονίας-Άνχαλτ έχει χαρακτηρίσει την τοπική AfD επιβεβαιωμένα ακροδεξιά εξτρεμιστική οργάνωση, χαρακτηρισμό που η AfD απορρίπτει και αμφισβητεί πολιτικά και νομικά.
Μια κυβέρνηση AfD θα βρισκόταν επομένως στην παράδοξη θέση να αποκτήσει πολιτική εποπτεία πάνω σε έναν κρατικό μηχανισμό ο οποίος σήμερα παρακολουθεί το ίδιο το κόμμα.
Μπορεί να «καθαρίσει» τη δημόσια διοίκηση;
Αυτό είναι ένα από τα μεγαλύτερα ερωτήματα. Οι αντίπαλοι της AfD φοβούνται ότι μια κυβέρνηση Ζίγκμουντ θα επιχειρούσε μια βαθιά αλλαγή προσωπικού στη δημόσια διοίκηση.
Η πραγματικότητα είναι πιο σύνθετη. Ένας νέος πρωθυπουργός μπορεί φυσικά να διορίσει υπουργούς, υφυπουργούς, στενούς συνεργάτες και πολιτικό προσωπικό. Μπορεί επίσης να συγχωνεύσει υπουργεία και να αλλάξει τη διοικητική δομή.
Η AfD έχει ήδη προτείνει μείωση του αριθμού των υπουργείων. Δεν μπορεί όμως απλώς να απολύσει χιλιάδες δημοσίους υπαλλήλους επειδή διαφωνούν πολιτικά μαζί της.
Το γερμανικό διοικητικό και εργατικό δίκαιο προσφέρει ισχυρές προστασίες και οι αποφάσεις μιας κυβέρνησης υπόκεινται σε δικαστικό έλεγχο. Επομένως, μια πραγματική "εκκαθάριση" του κρατικού μηχανισμού θα ήταν πολύ δυσκολότερη από όσο υποδηλώνει η πολιτική ρητορική.
Ενέργεια: Τέλος στην Energiewende
Υπάρχει και μια οικονομική διάσταση του προγράμματος που συχνά χάνεται πίσω από το μεταναστευτικό. Η AfD θέλει ριζική αντιστροφή της γερμανικής ενεργειακής πολιτικής.
Στη Σαξονία-Άνχαλτ αντιτίθεται στην κατασκευή μεγάλων φωτοβολταϊκών πάρκων σε γεωργική γη και απορρίπτει σημαντικά στοιχεία της Energiewende. Ο Ζίγκμουντ υποστηρίζει ότι η πράσινη ενεργειακή πολιτική έχει αυξήσει το κόστος για επιχειρήσεις και νοικοκυριά και έχει υπονομεύσει την ανταγωνιστικότητα της γερμανικής βιομηχανίας.
Παράλληλα, η AfD αμφισβητεί τη σημερινή πολιτική απέναντι στη Ρωσία και θεωρεί ότι η σύγκρουση με τη Μόσχα έχει συμβάλει στην αύξηση του ενεργειακού κόστους. Σε επίπεδο κρατιδίου, όμως, και εδώ υπάρχουν όρια: η μεγάλη ενεργειακή πολιτική της Γερμανίας καθορίζεται σε σημαντικό βαθμό από το Βερολίνο και τις ευρωπαϊκές δεσμεύσεις.
Και ένα παράδοξο: κοινωνικό κράτος για τις γερμανικές οικογένειες
Η οικονομική πολιτική της AfD δεν είναι εύκολο να τοποθετηθεί στον κλασικό άξονα "λιγότερο ή περισσότερο κράτος". Από τη μία πλευρά ζητά περιορισμό της γραφειοκρατίας, συγχωνεύσεις υπουργείων και διατήρηση του Schuldenbremse, του φρένου χρέους.
Από την άλλη, υπόσχεται σημαντικές κοινωνικές παροχές. Μεταξύ αυτών: δωρεάν παιδικοί σταθμοί από το πρώτο παιδί, δωρεάν σχολικά γεύματα, Landespflegegeld (επίδομα φροντίδας) για την υποστήριξη οικογενειών που αντιμετωπίζουν το κόστος φροντίδας ηλικιωμένων και οικονομικά κίνητρα για την απόκτηση παιδιών.
Πρόκειται ουσιαστικά για ένα μοντέλο περισσότερο γενναιόδωρου κοινωνικού κράτους συνδεδεμένου όμως με μια έντονα εθνική δημογραφική πολιτική.
Και εδώ θα εμφανιστεί γρήγορα το ερώτημα που αντιμετωπίζει κάθε κυβέρνηση: ποιος πληρώνει;
Τι μπορεί λοιπόν πραγματικά να κάνει;
Αν αφαιρέσουμε την προεκλογική ρητορική, προκύπτουν τρεις διαφορετικές κατηγορίες πολιτικών.
Πρώτον, όσα θα μπορούσε να αλλάξει σχετικά γρήγορα.
Διοίκηση υπουργείων, πολιτικές προτεραιότητες, πολιτιστική χρηματοδότηση, εκπαιδευτική κατεύθυνση, ορισμένα προγράμματα στα σχολεία, εφαρμογή των κανόνων απέλασης και χρηματοδοτικές επιλογές.
Δεύτερον, όσα μπορεί να επιχειρήσει αλλά θα χρειαστούν χρόνο και πιθανότατα δικαστικές μάχες.
Homeschooling, μεγάλες αλλαγές στο πανεπιστημιακό σύστημα, αναδιοργάνωση του Verfassungsschutz και αποχώρηση από τις συμφωνίες της δημόσιας ραδιοτηλεόρασης.
Και τρίτον, όσα απλώς δεν μπορεί να κάνει μόνη της.
- Να αλλάξει το γερμανικό δίκαιο ασύλου.
- Να εγκαταλείψει διεθνείς υποχρεώσεις της Γερμανίας.
- Να αλλάξει την εξωτερική πολιτική απέναντι στη Ρωσία.
- Να παρακάμψει το ομοσπονδιακό Σύνταγμα.
Αυτά απαιτούν εξουσία στο Βερολίνο. Και ακριβώς εκεί βρίσκεται η πραγματική σημασία της Σαξονίας-Άνχαλτ.
Το εργαστήριο πριν από το Βερολίνο
Η AfD δεν αντιμετωπίζει τη Σαξονία-Άνχαλτ απλώς ως ακόμη ένα κρατίδιο. Την αντιμετωπίζει ως απόδειξη ότι μπορεί να κυβερνήσει.
Εάν αναλάβει την εξουσία και καταφέρει να λειτουργήσει μια κρατιδιακή κυβέρνηση χωρίς διοικητική κατάρρευση ή πολιτικό χάος, θα έχει καταρρίψει ίσως το σημαντικότερο επιχείρημα των αντιπάλων της: ότι είναι ένα κόμμα διαμαρτυρίας που δεν μπορεί να κυβερνήσει.
Μια επιτυχημένη κυβέρνηση Ζίγκμουντ θα μπορούσε να χρησιμοποιηθεί ως μοντέλο για τη Θουριγγία, τη Σαξονία, το Μεκλεμβούργο-Δυτική Πομερανία και τελικά ολόκληρη τη Γερμανία.
Γι’ αυτό και η Άλις Βάιντελ μιλά ήδη για το επόμενο βήμα: την ομοσπονδιακή εξουσία.
Η πραγματική δοκιμασία για τη γερμανική δημοκρατία
Υπάρχει όμως και μια βαθύτερη διάσταση. Η μεταπολεμική Γερμανία δημιούργησε ένα εξαιρετικά πυκνό σύστημα θεσμικών ελέγχων ακριβώς επειδή γνώριζε την ιστορία της.
- Ομοσπονδιακό κράτος.
- Ισχυρό Συνταγματικό Δικαστήριο.
- Ανεξάρτητη Δικαιοσύνη.
- Ακαδημαϊκή ελευθερία.
- Προστασία των δημοσίων υπαλλήλων.
- Κατανομή εξουσιών μεταξύ Βερολίνου και κρατιδίων.
Όλα αυτά σημαίνουν ότι ακόμη και μια κυβέρνηση με απόλυτη πλειοψηφία σε ένα κρατίδιο δεν μπορεί να αλλάξει τα πάντα. Αλλά μπορεί να αλλάξει πολύ περισσότερα απ’ όσα συχνά πιστεύεται.
Και γι’ αυτό οι εκλογές της 6ης Σεπτεμβρίου είναι κάτι περισσότερο από μια περιφερειακή αναμέτρηση σε ένα κρατίδιο 2,1 εκατομμυρίων κατοίκων. Είναι ενδεχομένως η πρώτη πραγματική δοκιμή του ερωτήματος που η Γερμανία απέφευγε επί χρόνια: Τι συμβαίνει όταν η AfD πάψει να είναι κόμμα διαμαρτυρίας και αποκτήσει πραγματική κρατική εξουσία;
Μέχρι σήμερα μπορούσαμε μόνο να υποθέτουμε.
Στη Σαξονία-Άνχαλτ μπορεί σύντομα να αρχίσουμε να βλέπουμε την απάντηση.
Add comment
Comments