Το βασικό πρόβλημα της Ελληνικής οικονομίας ακούει σε μια λέξη: Παραγωγικότητα. Και η παραγωγικότητα αυξάνεται μόνο μέσω επενδύσεων. Και οι επενδύσεις κατευθύνονται όπου μία πολιτεία διασφαλίζει κυρίως: Αξιοπιστία.
Από τον Κέλσο | Συντακτική ομάδα Greece2Day
Πολλοί διερωτώνται γιατί ενώ έχουμε περάσει σε καθεστώς κανονικότητας δεν έχουμε θεαματική εκτόξευση του ΑΕΠ, άρα και των εισοδημάτων. Οι λόγοι πολυσύνθετοι, όμως αν πρέπει να προτάξουμε έναν, αυτός είναι η υστέρηση σε παραγωγικότητα. Εργαζόμαστε πολλές ώρες όμως δεν παράγουμε την απαιτούμενη ποσότητα αγαθών. Άρα συντηρούμε μεγάλο κατά μονάδα κόστος που πριονίζει την ανταγωνιστικότητά μας. Γιατί;
Ένας λόγος είναι ότι το παραγωγικό μας μοντέλο στηρίζεται σε λιλιπούτειες εταιρείες που δεν διαθέτουν οικονομίες κλίμακας. Αυτό όμως το είχαμε και παλιά. Αυτό που προσετέθη είναι το επενδυτικό κενό της χρεοκοπίας. Ο μέσος όρος επενδύσεων/ΑΕΠ στην Ε.Ε. βρίσκεται στο 20%. Εμείς για 10+ χρόνια τρέχαμε με 10%. Με μέσο ΑΕΠ €200 δις, χάσαμε και €200 δις παραγωγικών επενδύσεων. Σήμερα είμαστε στο 17,5%. Θεαματική βελτίωση, όμως εξακολουθούμε να υστερούμε κατά €6 δις επενδύσεων τον χρόνο.
Δεν καλύπτουμε το κενό. Απλά πάψαμε να το διευρύνουμε κάθε χρόνο θεαματικά. Ας μην μας κάνει λοιπόν εντύπωση που οι πραγματικές απολαβές είναι πολύ χαμηλές ακόμα.
Η λύση στο πρόβλημα αυτό είναι μία: Προσέλκυση επενδύσεων. Να γίνουμε επενδυτικό hub της ευρύτερης περιοχής. Ωραίο να το λες, δύσκολο να το πετύχεις. Απαιτούνται δομικές μεταρρυθμίσεις. Χαμηλοί φορολογικοί συντελεστές, υποδομές, καταπολέμηση της γραφειοκρατίας, λειτουργικό σύστημα δικαιοσύνης και κυρίως: Καλλιέργεια κλίματος εμπιστοσύνης προς τα διεθνή και εγχώρια κεφάλαια.
Ο επενδυτής δεν κουνάει ούτε μισό σεντ αν δεν νιώθει την ασφάλεια ότι οι κανόνες δεν πρόκειται να αλλάξουν στη μέση του παιχνιδιού. Και εμείς τι συζητάμε: αν θα βάλουμε φόρο - όχι στα κέρδη - στις περιουσίες που χτίστηκαν αφού πληρώθηκαν οι φόροι.
Άκουγα μια κυρία της ΕΛΑΣ που εξηγούσε ότι ο φόρος επί της περιουσίας συζητείται από το σύνολο του "προοδευτικού κόσμου". Ανέφερα ως παραδείγματα τον Σάντερς, τον Μαμντάνι και τους ριζοσπάστες αριστερούς στις ΗΠΑ. Ξέχασε να αναφέρει το μεγαλοστέλεχός τους, Hasan Piker, που εμφανίζεται φορώντας ενδυμασία που παραπέμπει στον Μάο Τσε Τουνγκ και δηλώνει δεξιά και αριστερά πως "ο Μάο ήταν μία από τις σημαντικότερες προσωπικότητες της παγκόσμιας ιστορίας".
Αν αυτοί είναι "προοδευτικός κόσμος", εγώ στο επί κοντώ πηδάω ψηλότερα από τον Ντουπλάντις.
Σκεφτείτε κάποιον που θεωρεί ότι η Ελλάδα είναι επενδύσιμη χώρα, με ανταγωνιστικούς φορολογικούς συντελεστές. Κάνει επενδύσεις, αυξάνει την εγχώρια παραγωγικότητα, δημιουργεί θέσεις εργασίας, βγάζει κέρδη, πληρώνει κανονικά τους φόρους του και ό,τι μένει το βάζει στην τράπεζα. Θεωρεί ότι έκλεισε τους λογαριασμούς του με το Ελληνικό δημόσιο.
Και έρχεται το κράτος μας μετά από κάποια χρόνια και του λέει: "Νόμιζες πως ξεμπέρδεψες". Και του ζητάει επιπλέον φόρους από αυτούς που έχει ήδη πληρώσει - και από αυτούς που του έταξε και δεσμεύτηκε πως θα ισχύουν. Και - όπως προτείνει ο Τσίπρας - κάνει ντου στον τραπεζικό του λογαριασμό και του δημεύει ένα ποσό.
Ίσως και να το βρει. Ίσως και το ληστέψει. Ίσως και να το ρίξει στην πίθο των Δαναΐδων των κρατικών δαπανών.
Μετά από αυτό, ποιος θα αποφασίσει ξανά να εμπιστευτεί το ελληνικό κράτος και να έρθει να επενδύσει;
Ποιος θα επενδύσει σε ένα κράτος κατσαπλιά;
Εσείς θα επενδύατε;
Add comment
Comments