Η ακαταμάχητη γοητεία της αναρχίας

Ο Rothbard και πολλοί άλλοι έχουν γράψει εκτενώς για τους φαινομενικά ατελείωτους τρόπους με τους οποίους τα κράτη έχουν δημεύσει τα εισοδήματα των πολιτών τους, ενώ ταυτόχρονα λειτουργούν ως κριτές των ίδιων τους των πράξεων.

Όπως έγραψε ο Rothbard: "Εάν οποιοσδήποτε άλλος, πέρα από την κυβέρνηση, προχωρούσε σε "φορολόγηση", αυτό θα θεωρούνταν ξεκάθαρα εξαναγκασμός και ελάχιστα συγκαλυμμένη ληστεία".

Ή, ακόμη πιο άμεσα, το κράτος είναι μια συμμορία ληστών σε γιγαντιαία κλίμακα. Μέσω, όμως, της επαναλαμβανόμενης προπαγάνδας, οι άνθρωποι έχουν φτάσει να πιστεύουν ότι "οι φόροι είναι αυτό που πληρώνουμε για μια πολιτισμένη κοινωνία". Αντικαταστήστε τη λέξη "φόροι" με τη φράση "οργανωμένη κλοπή" και δείτε αν η πρόταση εξακολουθεί να ακούγεται εξίσου αληθινή.

Το κράτος, ωστόσο, πρέπει να προσέχει ώστε να μην καταστρέψει την πηγή του πλούτου του - να μη σκοτώσει, δηλαδή, τη χήνα που γεννά τα χρυσά αυγά. Και αυτή η πηγή είναι η αγορά, το σύνολο των εθελοντικών συναλλαγών.

Ο Thomas Paine εξέφρασε συνοπτικά αυτή την ιδέα: "Το μερίδιο ελευθερίας που απολαμβάνεται στην Αγγλία είναι ακριβώς όσο χρειάζεται ώστε μια χώρα να μπορεί να υποδουλωθεί πιο παραγωγικά απ’ ό,τι μέσω του δεσποτισμού. Και καθώς ο πραγματικός σκοπός κάθε δεσποτισμού είναι τα έσοδα, μια κυβέρνηση οργανωμένη με αυτόν τον τρόπο αποκομίζει περισσότερα απ’ όσα θα μπορούσε είτε μέσω άμεσου δεσποτισμού είτε σε μια κατάσταση πλήρους ελευθερίας και, ως εκ τούτου, από άποψη συμφέροντος, αντιτίθεται και στα δύο".

Ο πόλεμος και οι φόροι που απαιτούνται για τη χρηματοδότησή του συγκαταλέγονται στα μέσα διατήρησης και διεύρυνσης του κράτους, υπό την προϋπόθεση ότι το ίδιο το κράτος δεν έχει εμπλακεί σε μια σύγκρουση με έναν αντίπαλο που υπερβαίνει τις δυνατότητές του. Διαφορετικά, οι πραγματικές ή φανταστικές απειλές που προέρχονται από άλλα κράτη θα πρέπει να αρκούν για να διατηρείται ο πληθυσμός υπάκουος.

Υπάρχει καλύτερος τρόπος οργάνωσης της κοινωνίας;

Στο έβδομο κεφάλαιο του Betrayal of the American Right (Η προδοσία της Αμερικάνικης δεξιάς) ο Rothbard περιγράφει πώς οδηγήθηκε στην πλήρη απόρριψη του κράτους: Η μεταστροφή μου προς τον αναρχισμό ήταν μια απλή άσκηση λογικής… Ενώ καταδίκαζα τη φορολογία [για ηθικούς λόγους], εξακολουθούσα να θεωρώ ότι η φορολογία ήταν απαραίτητη για την παροχή αστυνομικής και δικαστικής προστασίας - και μόνο γι’ αυτό".

Η καθοριστική του συνειδητοποίηση ήρθε όταν αντιλήφθηκε ότι το laissez-faire ήταν ασύμβατο με αυτή την άποψη: "…Είδα την πλήρη ασυμβατότητα ανάμεσα στις ιδέες των Oppenheimer και Nock για τη φύση του Κράτους ως κατάκτησης και στην ασαφή βάση του "κοινωνικού συμβολαίου" την οποία μέχρι τότε υπέθετα για μια κυβέρνηση laissez-faire. Κατάλαβα ότι το μόνο γνήσιο συμβόλαιο έπρεπε να αφορά τη συγκεκριμένη διάθεση ή χρήση της ιδιοκτησίας ενός ατόμου από το ίδιο.

Φυσικά, ο αναρχισμός που είχα υιοθετήσει ήταν ατομικιστικός και προσανατολισμένος στην ελεύθερη αγορά, μια λογική προέκταση του laissez-faire…"

Ο αναρχισμός μπορεί να είναι ηθικά συνεπής, αλλά πώς μπορεί να λειτουργήσει στην πράξη; Μία από τις ενστάσεις, την οποία εξετάζει ο Robert P. Murphy, αφορά την απειλή της επικράτησης πολέμαρχων. Όπως υποστηρίζει, η ζωή σε καθεστώς αναρχίας δεν θα ήταν καλύτερη εάν μια κοινωνία αποτελούνταν από "κακούς, αδαείς αγρίους" αντί για "πεφωτισμένους, νομοταγείς πολίτες που ζουν υπό μια περιορισμένη κυβέρνηση".

Αυτό που υποστηρίζει ο Murphy είναι ότι: "…για οποιονδήποτε δεδομένο πληθυσμό, η επιβολή μιας εξαναγκαστικής κυβέρνησης θα κάνει τα πράγματα χειρότερα. Η απουσία κράτους αποτελεί αναγκαία, αλλά όχι επαρκή, προϋπόθεση για την επίτευξη μιας ελεύθερης κοινωνίας".

Θα παρέμενε μια δεδομένη κοινότητα νομοταγής υπό μια κυβέρνηση, αλλά θα κατέρρεε σε διαρκή πόλεμο "εάν όλες οι νομικές και στρατιωτικές υπηρεσίες ιδιωτικοποιούνταν"; Σε αντίθεση με τις κυβερνήσεις, οι ιδιωτικοί φορείς κατέχουν τα περιουσιακά στοιχεία που βρίσκονται υπό τον έλεγχό τους και, επομένως, θα είχαν κίνητρο να μην εμπλέκονται σε απερίσκεπτες αντιπαραθέσεις.

Το επιχείρημα περί πολέμαρχων προϋποθέτει επίσης ότι ο κίνδυνος από τους πολέμαρχους είναι μεγαλύτερος από τον κίνδυνο μιας περιορισμένης κυβέρνησης. Σε συνθήκες αναρχίας, εάν κάποιοι πολέμαρχοι επιθυμούσαν να κατακτήσουν ολόκληρη την κοινωνία: "…αυτοί οι επίδοξοι κυβερνήτες θα έπρεπε να ξεκινήσουν από το μηδέν. Αντίθετα, ακόμη και υπό μια περιορισμένη κυβέρνηση, ο μηχανισμός μαζικής υποταγής βρίσκεται ήδη έτοιμος και περιμένει να καταληφθεί".

Συμπέρασμα

Η επιβολή ενός κράτους στην κοινωνία δεν κάνει τη ζωή καλύτερη. Σε διάλεξη που έδωσε τον Ιούλιο του 2013 με τίτλο The State Is Too Dangerous to Tolerate ("Το κράτος είναι υπερβολικά επικίνδυνο για να το ανεχόμαστε"), ο Robert Higgs, επαναλαμβάνοντας σχόλια που είχε δημοσιεύσει στο Facebook έναν χρόνο νωρίτερα, ανέφερε:

"Οι αναρχικοί δεν επιχείρησαν να διαπράξουν γενοκτονία εναντίον των Αρμενίων στην Τουρκία· δεν άφησαν εσκεμμένα εκατομμύρια Ουκρανούς να πεθάνουν από την πείνα· δεν δημιούργησαν ένα σύστημα στρατοπέδων θανάτου για να σκοτώσουν Εβραίους, Ρομά και Σλάβους στην Ευρώπη· δεν βομβάρδισαν με εμπρηστικές βόμβες δεκάδες μεγάλες γερμανικές και ιαπωνικές πόλεις ούτε έριξαν πυρηνικές βόμβες σε δύο από αυτές· δεν πραγματοποίησαν ένα "Μεγάλο Άλμα προς τα Εμπρός" που σκότωσε δεκάδες εκατομμύρια Κινέζους· δεν επιχείρησαν να σκοτώσουν στην Καμπότζη οποιονδήποτε διέθετε αξιόλογη μόρφωση· δεν εξαπέλυσαν τον έναν επιθετικό πόλεμο μετά τον άλλο· δεν επέβαλαν εμπορικές κυρώσεις που σκότωσαν ίσως 500.000 παιδιά στο Ιράκ".

Στις αντιπαραθέσεις μεταξύ αναρχικών και υποστηρικτών του κράτους, το βάρος της απόδειξης θα έπρεπε σαφώς να βαρύνει εκείνους που εναποθέτουν την εμπιστοσύνη τους στο κράτος.

Το χάος που αποδίδεται στην αναρχία παραμένει εξ ολοκλήρου υποθετικό· το χάος που έχει προκαλέσει το κράτος είναι αναμφισβήτητα και πραγματικά φρικτό.