Η Αν Κάρσον κέρδισε το Νόμπελ Λογοτεχνίας γιατί τόσα χρόνια έχει καταφέρει να μεταφέρει το αρχαιοελληνικό πνεύμα στην διανοητική καθημερινότητα τις εποχής μας. Του 21ου αιώνα. 2600 χρόνια μετά. Τη στιγμή που η σύγχρονη Ελληνική κοινωνία τη "βρίσκει" ηδονιζόμενη πίσω από κλειδαρότρυπες.
Από τον Κέλσο | Συντακτική ομάδα Greece2Day
Η αρχαία Ελλάδα μοιάζει να αποτελεί σύγχρονο trend. Ο Νόλαν επανέφερε στη δημόσια συζήτηση τον Όμηρο, ο Ρούμπιο από την Πνύκα, παρουσίασε μια ιδεολογική πλατφόρμα για τη Δύση του μέλλοντος, στηριζόμενη - ως ο ίδιος τις ερμήνευσε - στις φιλοσοφικές και κοινωνικές αναζητήσεις του Ελληνικού πολιτισμού.
Στην ίδια συγκυρία, μια σπουδαία μελετήτρια αυτού του πολιτισμού, που βρήκε μονοπάτια να τον μεταφέρει στις αστραφτερές ράγες του "σήμερα", αναγνωρίζεται με την ύψιστη τιμή ενός Νόμπελ λογοτεχνίας. Η ανθρωπότητα, σε μια συγκυρία γεμάτη προκλήσεις και απαιτήσεις, μοιάζει - συγκυριακά ή όχι, θα δείξει - να κατευθύνει ξανά το βλέμμα της "σε τούτα δω τα μάρμαρα". Και εμείς;
Δεν θα σταθώ στις υπαίθριες "έρευνες" όπου νεαρά Ελληνόπουλα δυσκολεύονται να αποφανθούν στο κατά πόσο ο Οδυσσέας ήταν Τρώας ή Ιταλός. Ο αναλφαβητισμός άλλωστε, δεν είναι αποκλειστικά δικό μας προνόμιο.
Δυσκολεύομαι όμως να μην παρατηρήσω ότι μια ολόκληρη κοινωνία - ή έστω μιας υπερμεγέθης πλειοψηφία - αδιαφορεί για όσα γεννήθηκαν στα ίδια χώματα που σήμερα κυκλοφορεί ξένοιαστη, προτιμώντας να εξαντλεί τα όποια αποθέματα διανόησής της κρυφοκοιτώντας από κλειδαρότρυπες.
Αφού ολοκληρώθηκε ενδόξως η Μαζωνακειάς - κρίμα για τον άνθρωπο - εφόρμησε με όλη της τη ζωτικότητα και ορμή στην Καρβελειάδα. Θα μπορούσε να το κάνει υπό το πρίσμα του ερωτήματος "σε ποιον ανήκει μια πνευματική δημιουργία", πότε γίνεται συνολικό κτήμα μιας κοινωνίας, και μέχρι πότε ο δημιουργός δικαιούται να έχει πλήρη και απόλυτο έλεγχο επί του έργου του.
Διαβάστε ακόμα: Σε ποιον ανήκει μια καλλιτεχνική δημιουργία;
Η γνώμη του γράφοντας είναι ότι ναι μεν όταν η δημιουργία φεύγει από τις νοητικές διεργασίες του δημιουργού, πάραυτα γίνεται κοινωνικό πολιτισμικό αγαθό, εν τούτοις, τουλάχιστον όσο ο δημιουργός είναι εν ζωή, δύναται να προσδιορίζει μονομερώς βασικές επιλογές. Π.χ ποιος θα το ερμηνεύσει. Ακόμα και αν τα κριτήρια του είναι "χαμηλής ποιότητας", υποκειμενικώς αξιολογώντας τα. Ένα δημιούργημα, εκατοντάδες δύνανται να το ερμηνεύσουν (άψογα ή λιγότερο καλά), ένας όμως το δημιουργεί.
Αυτός όμως ο προβληματισμός, ο βαρετός να παραδεχθώ, ελάχιστα απασχολεί τους "απογόνους" των μεγάλων της αρχαιότητας. Πιο ενδιαφέρουσα είναι μια ηδονική "οιωνεί" παρακολούθηση της κρεβατοκάμαρας.
Έτσι, μια καλλιτεχνική διαφωνία, μετατρέπεται στον δημόσιο "διάλογο", σε γαργαλιστικές υπόνοιες ερωτικών συνευρέσεων της ερμηνεύτριας με νεαρά φίλη της και Μαικήνα. Και η πιθανότητα λεσβιακών (ανώμαλων κατά πολλούς) περιπτύξεων, οργιάζει το πνεύμα των νεοελλήνων που αηδιάζουν ενώπιων της "ανωμαλίας", ερεθιζόμενοι "σκληρά" ταυτόχρονα εικονοποιώντας τις εικασίες.
Και κάποια Κάρσον, έφαγε τη ζωή της ερμηνεύοντας τον "έρωτα χωρίς όρια και προκαταλήψεις" που δίδαξαν όσοι περηφανευόμαστε πως ήσαν πρόγονοί μας.
Ο Άλφρεντ Νορθ Γουάιτχεντ, είχε κάποτε γράψει πως "Όλη η δυτική φιλοσοφία δεν είναι παρά μια σειρά από υποσημειώσεις στον Πλάτωνα".
Ειλικρινά τρομάζω στην ιδέα να σκεφτώ τι θα έγραφε αν εξέταζε, έστω για λόγους νοητικού διαλείμματος, τους νεοέλληνες.
Add comment
Comments