Η διαμαρτυρία είναι συστατικό στοιχείο της ελεύθερης έκφρασης. Και η ελεύθερη έκφραση είναι συστατικό στοιχείο της δημοκρατίας. Ποιος όμως προστατεύει τη δημοκρατία όταν απειλείται από όσους κάνουν χρήση των δημοκρατικών δικαιωμάτων για να την καταλύσουν;
Από τον Κέλσο | Συντακτική ομάδα Greece2Day
Οι Γάλλοι έζησαν για δεκαετίες πάνω από τις δυνατότητες της χώρας τους, της οικονομίας τους. Τους βόλευε. Όπως βόλευε και το πολιτικό τους σύστημα. Ήρθε η ώρα της λυπητερής. Κάποτε θα ρχόταν. Ουδείς πότε απέφυγε το κόστος των επιλογών του.
Εν τούτοις διαμαρτύρονται. Πριν καν ξεκινήσουν να πληρώνουν το κόστος. Απαγορεύεται; Όχι, είναι δικαίωμά τους. Σε μια δημοκρατία, μπορεί κάποιος να διαμαρτύρεται ακόμα και άδικο να έχει. Και εμείς οι υπλόλοιποι οφείλουμε να κατοχυρώνουμε και να σεβόμαστε αυτό το δικαίωμά του.
Τι σημαίνει όμως διαμαρτυρία; Πως ορίζεται και ποια είναι τα όρια; Τα πάντα έχουν ένα όριο. Και προφανώς και τα δικαιώματα και η άσκησή τους. Είναι αποδεκτή μορφή διαμαρτυρίας ο εμπρησμός και η καταστροφή ενός πολιτιστικού μνημείου 150 ετών; Είναι αποδεκτή μορφή διαμαρτυρίας η καταστροφή ιδιωτικών περιουσιών και μικρών επιχειρήσεων; Είναι αποδεκτή μορφή διαμαρτυρίας τα ντου στα εμπορικά κέντρα για πλιατσικολόγηση;
Αν δεν είναι, προφανώς κάποιοι δεν καταπατούν απλά τον νόμο, προσβάλουν και απειλούν τη δημοκρατία. Και ποιος την προστατεύει; Η αστυνομία που ρίχνει μερικά δακρυγόνα, συλλαμβάνει κάποιους για να τους αφήσει ελεύθερους σε λίγες ώρες; Ποια είναι τα πραγματικά όπλα μιας δημοκρατίας; Ποιες είναι οι πραγματικές της άμυνες;
Η άμυνα είναι μία: Η αναστολή των δημοκρατικών δικαιωμάτων σε όσους τα στρέφουν ενάντια στη δημοκρατία και τους συμπολίτες τους. Ενάντια σε πολιστικές κληρονομιές, αποταμιεύσεις μια ζωής, ενάντια ακόμα και στη σωματική ακεραιότητα ανυποψίαστων πολιτών.
Διαβάστε ακόμα: Αν δεν ορκίζεσαι στη δημοκρατία, γιατί αυτή σε ανέχεται;
Το ότι ο Μακρόν στο διάγγελμά του δεν έφτασε ακόμα και στην αναστολή άρθρων του συντάγματος με στόχο να αφοπλίσει του εχθρούς του καταστατικού νόμου της δημοκρατικής πολιτείας, συνιστά μνημείο Ποντιοπιλατισμού και αδιαφορία στην ανάληψη της πραγματικής ευθύνης από όσους καλούνται να αποτελέσουν θεματοφύλακες της εύνομης δημοκρατικής λειτουργίας.
Αν το κόμμα του Μελανσόν βρίσκεται πίσω από τις χυδαίες αυτές εικόνες στο κέντρο μιας ιστορικής Ευρωπαϊκής πρωτεύουσας, δεν αρκούν οι καταγγελίες και οι πολιτικές αποδοκιμασίες. Δεν μπορεί ένα τέτοιο κόμμα - αν αποδειχθεί πως υποκινεί την αλητεία - να έχει θέση σε ένα δημοκρατικό πολιτικό σύστημα.
Να απαγορευτεί η λειτουργία του και να αφαιρεθεί το δικαίωμα του εκλέγειν και του εκλέγεσθαι ισοβίως από τον αρχηγό του.
Τα εγκλήματα του κοινού ποινικού δικαίου έχουμε βρει τρόπους να τα τιμωρούμε. Τα απείρως σοβαρότερα εγκλήματα κατά της δημοκρατίας, πώς γίνεται να μένουν πολιτικά ατιμώρητα;
Add comment
Comments