Εχθές το απόγευμα προς βραδάκι, μια γλυκιά βραδιά του Οκτωβρίου, διάφοροι νέοι έστησαν σκηνές στην πλατεία Συντάγματος, για... διαμαρτυρία. Παρακολούθησαν και μια συναυλία, ήπιαν και τις μπυρίτσες τους, και όταν ψιλονύσταξαν αφήσαν τις σκηνές και τράβηξαν για το μαλακό τους το κρεβάτι. Σκηνίτες για ένα απόγευμα. Έτσι για την εμπερία. Και για τον αγώνα, βεβαίως βεβαίως.
Από την Αληκτώ | Συντακτική ομάδα Greece2Day
Είδαν τι γίνεται στη Γαλλία, άκουσαν τον νεολαίο του ΣΥΡΙΖΑ, διάβασαν και την αφίσα της Νέας Αριστεράς που τους προέτρεπε να το "κάνουν όπως το Παρίσι", ε, σκέφτηκαν να μην μείνουν πίσω, μην τους πουν και ξενέρωτους, να βγάλουν μια αγωνιστικότητα βρε αδελφέ. Να πω την αλήθεια, τη Νέα Αριστερά, που δεν τη βρίσκουν ούτε στις δημοσκοπήσεις, δεν την κατανόησα τι ήθελε να πει με το "κάντε το όπως το Παρίσι". Ίσως έχουν μείνει τόσο λίγοι στο κόμμα, που έχει καλλιεργηθεί μια έντονα ρομαντική διάθεση ανάμεσά τους.
Τι ζητάνε οι σκηνίτες του ενός απογεύματος; Ό,τι ζητάνε όλοι: λεφτά από τους φορολογούμενους. Γιατί μόνο οι φορολογούμενοι έχουν μείνει να δίνουν λεφτά. Τα δανεικά κομμένα, χρόνια τώρα. Ταυτόχρονα, θέτουν και μερικά άλλα αιτήματα, ας ξεκινήσουμε από αυτά.
Πρώτον να μην έχουν επαγγελματικά δικαιώματα οι απόφοιτοι των ιδιωτικών "ψευδοπανεπιστημίων". Δυστυχώς, ως φαίνεται, ουδείς τους έχει πληροφορήσει ότι τα επαγγελματικά δικαιώματα δεν τα αναγνωρίζει ουσία το κράτος, τα αναγνωρίζει η αγορά. Θα χρειαστεί να το μάθουν, the hard way. Το κράτος αναγνωρίζει επαγγελματικά δικαιώματα που έχουν αξία μόνο για θέσεις δημοσίων υπαλλήλων. Άρα το αίτημά τους είναι, μόνο αυτοί να προσλαμβάνονται στο δημόσιο. Έχουν βάλει υψηλούς επαγγελματικούς στόχους για το μέλλον τους.
Διαβάστε ακόμα: Πως η αριστερά γίνεται ο λαγός των "κολλεγίων"
Δεύτερον τα πτυχία τους να τους εξασφαλίζουν καλές και καλοπληρωμένες δουλειές. Αυτό δεν είναι αίτημα σκηνίτη στο Σύνταγμα, είναι προσευχή σκηνίτη στο Άγιο Όρος. Σε μια εποχή που ουδείς γνωρίζει πως θα διαμορφωθεί η αγορά εργασίας παγκοσμίως τα επόμενα πέντε χρόνια, που ένα πτυχίο από το Harvard δεν διασφαλίζει πλέον σχεδόν τίποτα, απαιτούν να τους διασφαλίσει καλή και καλοπληρωμένη εργασία ένα πτυχίο της Παντείου. Και πάλι δυστυχώς, ουδείς τους πληροφόρησε ότι τα κράτη προσφέρουν ανώτατη εκπαίδευση. Κάποιες γνώσεις και ένα ακαδημαϊκό background δηλαδή. Τώρα το πως θα αξιοποιήσεις τις γνώσεις σου, πως θα τις συνδυάσεις με άλλες διακριτές ατομικές σου δεξιότητες, και πως θα καταφέρεις το πακέτο αυτό να γίνει ελκυστικό στην αγορά, δική σου υπόθεση. Βρέξε κ@λο και πιάσε ψάρι.
Και ας περάσουμε στα αιτήματα προς τους φορολογουμένους. Το πρώτο αίτημα είναι να πληρώνουν περισσότερα για να δίδονται περισσότερα χρήματα στα πανεπιστήμια. Ως φορολογούμενος έχω μια παρατήρηση και δύο αίτημα από μεριάς μου. Πρώτον, να περιοριστεί ο αριθμός των Ελληνικών πανεπιστημίων, να κλείσουν τμήματα που δεν πατάει ψυχή, να επαναξεταστεί η κατάργηση των ΤΕΙ και η μετατροπή τους εν μία νυχτί σε πανεπιστήμια και στο τελευταίο χωριό της χώρας, και τα χρήματα που θα εξοικονομηθούν να διανεμηθούν στα πρώτης κατηγορίας Ελληνικά ΑΕΙ. Δεύτερον τα Ελληνικά ΑΕΙ να κάνουν ό,τι κάνουν και όλα τα ξένα. Να επιδιώξουν να κερδίζουν και χρήματα μόνα τους. Με χορηγίες, με ερευνητικά προγράμματα για επιχειρήσεις, με μεταπτυχικά που να απευθύνονται σε φοιτητές από το εξωτερικό, με δημιουργία επιτυχημένων start ups. Αν γίνουν αυτά και πάλι λείπουν χρήματα, θα επαναξεταστεί το αίτημα.
Και βέβαια από τους φορολογούμενους ζητούν επιπλέον επιδόματα. Λογικό, όλοι παίρνουν, κορόϊδα είναι οι σκηνίτες; Το κράτος προσφέρει στους φοιτητές δωρεάν ανώτατη ακαδημαϊκή εκπαίδευση, δωρεάν συγγράμματα, δωρεάν φροντιστήρια, δωρεάν εργαστήρια, σε πολύ μεγάλο αριθμό σπουδαστών δωρεάν σίτιση και επίδομα ενοικίου. Και τι άλλο θέλουν; Μεγαλύτερα επιδόματα γιατί αυξήθηκαν τα ενοίκια στην οικονομία.
Κάποιος δήλωσε ότι πέρασε στην Αθήνα και σκέφτεται να μην συνεχίσει τις σπουδές γιατί δεν βρίσκει φθηνό σπίτι. Για να καταλάβω, πριν λίγους μήνες που έδωσε εξετάσεις, τότε τα ενοίκια ήταν χαμηλότερα; Όταν επέλεξε μια σχολή στην Αθήνα, αν δεν είχε τη δυνατότητα να ανταποκριθεί στο κόστος, τι σκεφτόταν; Ότι θα έστηνε μια σκηνή στο Σύνταγμα και οι φορολογούμενοι θα του κάλυπταν το κόστος; Τόσο βέβαιος ήταν για την επιτυχία του σκηνιτικού αγώνα;
Διαβάστε ακόμα: Το κρατικό φετίχ του πτυχίου
Προφανώς δεν υποτιμώ τη δυσκολία αναζήτησης φθηνής στέγης στις Ευρωπαϊκές πρωτεύουσες. Είναι γεγονός αδιαμφισβήτητο. Όμως όταν οι φορολογούμενοι σου προσφέρουν σχεδόν τα πάντα δωρεάν, δεν μπορείς να τους κατηγορήσεις ότι δεν σε βοήθησαν κιόλας. Από την άλλη γιατί σου καλύπτουν τόσα έξοδα οι φορολογούμενοι; Γιατί θεωρούν ότι δια της εκπαίδευσης των νέων, σε επίπεδο οικονομίας, θα έχουμε αυξημένη παραγωγικότητα, άρα τα χρήματα που σήμερα δαπανούν είναι επένδυση όχι χάρη. Επένδυση που ευελπιστούν ότι θα αποφέρει καρπούς στο μέλλον μέσω της οικονομικής ανάπτυξης.
Το ερώτημα είναι, αν ξοδεύεις χρήματα για να σπουδάζουν όλοι αδιακρίτως, ακόμα και αυτοί που αποδεδειγμένα δεν έχουν τα προσόντα να ακολουθήσουν ακαδημαϊκη πορεία, απλά και μόνο για να συντηρούνται ιδρύματα της επαρχίας και να βρίσκουν νοικάρηδες οι επαρχιώτες, ποια η πιθανότητα ένα μεγάλο ποσοστό της επένδυσής σου όντως να αποδώσει; Γιατί πληρώνοντας σπουδές, στέγαση, σίτιση, συγγράμματα, φροντιστήρια, εργαστήρια σε έναν μαθητή του 8 και του 9 για να σπουδάσει ανθρωπολογία στη Μυτιλήνη, θα δούμε οικονομική ανάπτυξη στο προβλεπτό μέλλον;
Θα είχε ενδιαφέρον να συζητούσα αυτούς τους προβληματισμούς μου με τους σκηνίτες του ενός απογεύματος, αν αφενός δεν τους στερούσα την απόλαυση μιας συναυλίας και αν αφετέρου δεν διακινδύνευα να τους προσγειώσω σε μια πραγματικότητα που θα τους έκανε να αρχίσουν να σπάνε βιτρίνες στην Ερμού.
Και τι μου φταίνε οι κακόμοιροι οι καταστηματάρχες;
Add comment
Comments