Μια επιχείρηση εστίασης είχε βρει μια πατέντα να κλέβει τους φόρους που πλήρωναν οι καταναλωτές. Περιέργως τους τσίμπησε το κράτος. Δεν μας έχει συνηθίσει σε τέτοια. Σε κάθε περίπτωση μπράβο τους. Και τίθεται από την ανησυχούσα κονωνία το ερώτημα: Τι θα κάνει το κράτος για τους εργαζόμενους;
Από τον Δαίδαλο | Συντακτική ομάδα Greece2Day
Προφανώς ουδείς μπορεί να αισθάνεται αδιάφορος απένατι σε δυο χιλιάδες ανθρώπους που αίφνης έχασαν την εργασία τους και θα στερηθούν - για όσο διάστημα στερηθούν - το εισόδημά τους. Με τη διαφορά ότι δεν αντιλαμβάνομαι γιατί εν προκειμένω η όποια "λύση" πρέπει να έρθει μέσω του κράτους. Ο νεολληνικός κρατικός πατερναλισμός, είναι προφανώς ένας βασικός λόγος που στην κοινωνία μας υπάρχει σοβαρό έλλειμμα ατομικής ευθύνης, ατομικής προπάθειας και διάθεσης ανάληψης σοβαρού ατομικού ρίσκου.
Μοιάζουμε σαν τα παιδάκια που μόλις μας συμβεί κάτι, το οτιδήποτε, τρέχουμε στον μπαμπά. Και ο μπαμπάς πρέπει να μας βοηθήσει, να βρει λύση, γιατί αν δεν βρει, είναι ανάλγητος, νεοφιλελεύθερος και χωρίς ενσυναίσθηση. Και θα σπεύσουν και οι αντιπολιτεύμενοι που έχουν απλώσει τα δίχτυα για να μαζέψουν ψηφαλάκια, να καταγγείλουν την αδιαφορία των κυβερνώντων για το δράμα τόσων ανθρώπων.
Αν δεν κάνω λάθος, όποιος εργάζεται σε μια επιχείρηση έχει αναλάβει και κάποιους κινδύνους. Όχι ανάλογους με όσους επιχειρούν. Δεν πρόκειται να χάσει κάποιο κεφάλαιο προερχόμενο από αποταμιεύσεις ετών. Μπορεί όμως να χάσει όμως τη δουλειά του. Γιατί απολύθηκε γιατί η επιχείρηση πτώχευσε, γιατί κάνει περικοπές λόγω ζημιών. Οι μόνοι που δεν αναλαμβάνουν ρίσκο είναι οι δημόσιοι υπάλληλοι, γι' αυτό και οι απολαβές τους πρέπει να είναι χαμηλότερες από αυτές των ιδιωτικών υπαλλήλων, μιας και οι δημόσιοι υπάλληλοι δεν έχει λογική να λαμβάνουν και risk premium. Αυτό όμως είναι μια άλλη συζήτηση που δεν θα καταλήξει πουθενά, γιατί οι δημόσιοι υπάλληλοι αθροίζουν πάνω από 1,5 εκ. ψήφους. Είναι πολλά τα λεφτά, Άρη.
Το κράτος αναλαμβάνει να διαχερίζεται ένα κρατικό ταμείο, το οποίο συλλέγει εισφορές των εργαζόμενων, που παρακρατούνται από τους μισθούς τους, έτσι ώστε όταν κάποιος χάσει την εργασία του, για ένα διάστημα να λαμβάνει ένα εισόδημα και επίσης διατηρεί και τα αφαλιστικά του δικαιώματα. Μέχρι εκεί. Τι άλλο μπορεί να κάνει το κράτος, δεν έχω ακριβώς αντιληφθεί.
Εκτός και αν οι διαμαρτυρόμενοι για την κρατική αβελτηρία, θα επιθυμούσαν η αλυσίδα πίτσας να γίνει κρατική, να διοικείται από αποτυχόντα να εκλεγεί πολιτευτή επαρχίας, να γίνουν οι 2 χιλιάδες εργαζόμενοι δημόσιοι υπάλληλοι, λαμβάνοντες επίδομα καυσοξύλων και επίδομα πρωίνού ροφήματος, προφανώς να διοριστούν και άλλες 3 χιλιάδες (εκλογές έρχονται), γιατί θα υπάρχουν από την πρώτη μέρα κενές οργανικές θέσεις που θα πρέπει να καλυφθούν αρχικά με συμβασιούχους ορισμένου χρόνου, οι οποίοι όταν λήξει η σύμβασή τους, θα περικυκλωσουν το υπουργείο και θα προσληφθούν ως μόνιμοι.
Διαβάστε ακόμα: Ποιος επενδύει σε κράτος κατσαπλιά;
Αυτό πράγματι θα ήταν μια ενσυναίσθητη και αλληλέγγυα κοινωνική πολιτική ενός κράτους, που παρέχει ομπρέλες προστασίας στους πολίτες του (με τα λεφτά βέβαια των άλλων).
Για κάποιο όμως λόγο, που μάλλον συνδέεται είτε με αταβιστικές είτε με επίκτητες αντικοινωνικές μου ιδιότητες, θεωρώ ότι τα πράγματα λειτουργούν - ή πρέπει να λειτουργούν - αλλιώς στη ζωή. Έχουμε μια αλυσίδα που έχει τζίρο και Brand awareness. Μπορεί λοιπόν να υπάρξει ενδιαφέρον είτε από ανταγωνιστές, είτε από όσους θέλουν να μπουν στην αγορά, είτε από θεσμικά επενδυτικά κεφάλαια, να αναλάβουν την ιδιοκτησία. Αυτό θα ήταν το ιδανικό. Μπορεί όμως να μην λειτουργήσει ως σενάριο. Γιατί; Γιατί πάντα φοβίζουν έναν δυνητικό επενδυτή τα μεγάλα ανοίγματα προς το δημόσιο καθώς και η πιθανότητα άλλο να νομίζει πως αγοράζει και άλλο τελικά να αγοράζει. Ήτοι, μόλις μπει να βρει στους φοριαμούς σκελετούς που θα του δημιουργήσουν πολλαπλάσια προβλήματα από τις ευκαιρίες που αρχικά εκτίμησε πως θα αξιοποιήσει.
Βλέπετε, η εταιρεία αυτή δεν κλείνει λόγω ζηιιών, που ίσως κάποιος άλλος θα μπορούσε δυνητικά να αντιστρέψει. Κλείνει λόγω απατεωνιάς. Και ο απατεώνας συνήθως δεν περιρίζεται μόνο στο πως θα ρίξει το δημόσιο.
Αλλά και αν δεν τραβήξει αυτό το σενάριο, όταν κλείνει μια επιχείρηση που είχε σημαντικό μερίδιο, το μερίδιο αυτό δεν χάνεται, δεν εξαφανίζεται. Μεταφέρεται στις άλλες εταιρείες του κλάδου. Που για να μπορέσουν να το "σερβίρουν" θα πρέπει να επεκταθούν παραγωγικά, γεωγραφικά και σε ανθρώπινο δυναμικό. Ο συνολικός κλάδος είχε συνολικό τζίρο Χ εκ. και για να τον πετύχει χρειαζόταν Ψ εργαζόμενους. Δεν γίνεται να εξακολουθήσει να έχει τον ίδιο Χ τζίρο με 2 χιλιάδες εργαζόμενους λιγότερους.
Ως λοιπόν συνήθως γίνεται, μεγάλο ποσοστό των εργαζομένων της Pizza Fun θα βρει νέα απασχόληση - εφόσον το επιθυμεί - σε ομοειδείς επιχειρήσεις. Και με την ανεργία στο 7,5% (άρα ουσία σε καθεστώς πλήρους απασχόλησης), οι υπόλοιποι θα βρουν εργασία είτε σε άλλες υπηρεσίες εστίασης, είτε θα διαλέξουν καινούργια αγορά για να προσφέρουν τις υπηρεσίες τους.
Εκτός και αν τελικά επιλέξουμε την ιδέα της κρατικοποίησης. Απλά όμως να θυμίσω ότι, ακόμα και ο Γκορμπατσόφ, Pizza Hut έτρωγε.
Add comment
Comments