Ο λαϊκισμός συχνά θέτει τα σωστά ερωτήματα. Στο 100% των περιτπώσεων όμως, δίνει και τις λάθος απαντήσεις. Τις παρουσιάζει όμως με εντυπωσιακό τρόπο και πείθει για τη μελλοντική τους επιτυχία. Ανεβαίνει με κρότο, και όποιος ανεβαίνει με κρότο, πέφτει και με κρότο.
Από τον Κέλσο | Συντακτική ομάδα Greece2Day
Ο Τραμπ δεν είναι παρά μια ακόμα, Αμερικάνικου τύπου, έκφανση του λαϊκισμού. Τα ερωτήματα που έθεσε δεν ήταν λάθος. Είτε αφορούσαν το μεταναστευτικό, είτε τις υπερβολές της woke agenda, είτε της σπατάλης του ομοσπονδιακού κράτους, είτε της αποδυνάμωσης της ανταγωνιστικότητας της Αμερικάνικης οικονομίας. Και ως γνήσιος λαϊκιστής είχε έτοιμες και μαγικές λύσεις για όλα. Και ως γνήσιος λαϊκιστής, απέτυχε στα πάντα. Και ως συμβαίνει σε παγκόσμιο επίπεδο - το ζήσαμε και στην Ελλάδα - η κάλπη δεν συγχωρεί, είναι αμείλικτη.
Προφανώς όλοι έσπευσαν να βρουν λόγους για την ήττα, φταίει ο πόλεμος, φταίμε και μεις, φταίτε και σεις. φταίει και ο Χατζηπετρής. Ο λαϊκισμός όμως δεν χάνει. Αποτυγχάνει. Η κάλπη απλά έρχεται να πιστοποιήσει - απολύτως εμφατικά - την αποτυχία του.
Μαγικές λύσεις δεν υπάρχουν. Ούτε όλα αλλάζουν από τη μία μέρα στην άλλη. Ούτε θαύματα γίνονται. Ούτε οι προηγούμενοι ήταν απάτριδες και προδότες και διεφθαρμένοι. Ούτε υπάρχει μια νέα τάξη πραγμάτων που προωθεί της ατζέντα της ηθικής παρακμής, της πολιτισμικής αποδυνάμωσης και της απομάκρυνσής από τις παραδοσιακές αξίες. Όλα τούτα είναι πάντα καθρεφτάκια για τους ιθαγενείς. Και οι ιθαγενείς, όταν αδυνατούν να διαγνώσουν τις αιτίες των προβλημάτων τους τα αγοράζουν χονδρικής. Με την απογοήτευση, χαμογελώντας κυνικά, να τους περιμένει στη γωνία.
Η εκλογική νίκη Τραμπ προσέδωσε στο επιτελείο του χαρακτηριστικά αλαζονείας. Θα θυμάστε τον Βανς στο Μόναχο να κουνάει το δάχτυλο στους "παρηκμασμένους Ευρωπαίους" και μετά να συναντιέται πανηγυρικά με την πρόεδρο του AfD, σε μια "προσπάθεια διάσωσης" των "διεφθαρμένων" μέσω της ανάδειξης νέων, διαπνεόμενων από τις αρετές και τις αξίες του χριστιανικού πολιτισμού, ευρωπαϊκών δυνάμεων. Δύο χρόνια μετά, του κάνει χαβαλέ δημοσίως ένας μουσουλμάνος που τους κέρδισε στο Μίτισιγκαν, μέσα στο σπίτι τους δηλαδή, προσφωνώντας τον "χαμπίμπι" και καλώντας τον να τον ορκίσει. Όταν πολυκουνάς το δάχτυλο, δεν ξέρεις ποτέ που θα βρεθεί από τη μια στιγμή στην άλλη.
Μαγικές λύσεις ναι, δεν υπάρχουν. Δεν σημαίνει όμως πως δεν υπάρχουν και λύσεις, ή έστω ορθολογικές και δοκιμασμένες προσεγγίσεις επί κάθε ζητήματος. Ο λαϊκισμός έχει αλλεργία όμως σε κάτι τέτοια γιατί δεν φέρνουν εύκολες ψήφους. Κάλλιο πέντε και στο χέρι, παρά δέκα και καρτέρι. Το αμερικάνικο δημόσιο σπαταλάει ιλιγγιώδη ποσά που άμα συναθροιστούν με τις δαπάνες κάθε επί μέρους πολιτείας, καταδεικνύουν τους λόγους του χρηματοοικονομικού αδιεξόδου της χώρας. Με το που βγήκε ο Τραμπ, έφτιαξε το λεγόμενο DOGE για να εντοπίσει τις σπατάλες, το "λίπος" και να το περικόψει. Τι έγινε; Μια τρύπα στο νερό. Κατέληξαν να ξοδεύουν περισσότερα από πριν.
Διαβάστε ακόμα: «Νεομοναρχισμός»: το στιλ εξουσίας του Τραμπ
Το έλλειμμα της ανταγωνιστικότητας σε σειρά αγορών "αντιμετωπίστηκε" με καταφυγή σε ανιστόρητους μερκαντιλισμούς, και δασμούς σε ό,τι πετάει και ό,τι κολυμπάει. Τι σήμαινε αυτό επί της ουσίας; Ένας νέος υψηλός φόρος για τους Αμερικάνους που κλήθηκαν να τον πληρώσουν γιατί για πχ η αυτοκινητοβιομηχανία τους είναι απαξιωμένη. Ένας φόρος που στην οικονομία αποτυπώνεται σε ένα μέγεθος που είναι μεν βάλσαμο για το χρέος, εφιάλτης όμως για τους πολίτες: Τον πληθωρισμό.
Ο πληθωρισμός, αυτό το αχόρταγο τέρας που καταπίνει αμάσητα τα εισοδήματα των νοικοκυριών, αυτός ο κρυφός ύπουλος φόρος που παράγουν οι κεντρικές τράπεζες, ήταν το πεδίο της ολοκληρωτικής ήττας αυτού του θιάσου που λέγεται κυβέρνηση Τραμπ. Είναι το ίδιο Βατερλώ που θα αναφωνήσουν "Μερντ" και οι πάλαι ποτέ κραταιές πολιτικές δυνάμεις της Ευρώπης. Ένας πληθωρισμός που χτίστηκε πάνω στα προγράμματα ποσοτικής χαλάρωσης, θέριεψε μέσω των ελλειμμάτων και της εκτίναξης των δημόσιων χρεών και σαν κερασάκι ήρθε και ένας πόλεμος στο Ιράν που εκτίναξε το ενεργειακό κόστος.
'Ένας πόλεμος χωρίς αρχή και τέλος. Χωρίς στόχο και στόχευση, χωρίς έτοιμες στρατηγικές, χωρίς εναλλακτικές τακτικές, ένας πόλεμος που οδήγησε τη μεγαλύτερη στρατιωτική υπερδύναμη στο να γονατίσει μπροστά στις στρακαστρούκες των $10.000 των μουλάδων. Και την ίδια στιγμή, ένας λαϊκιστής νάρκισσος, χαρακτηρίζει καμπινέ μια σύμμαχο χώρα γιαί δεν του έδωσαν το νόμπελ ειρήνης, μετονομάζει όλα τα παγκόσμια τοπωνύμια σε δικούς του χάρτες, βάζει τους συγγενείς του να κάνουν μπίζνες σε διεθνές επίπεδο και "οικοδομεί" έναν δικό του "ΟΗΕ" στον οποίο θα είναι ισόβιος πρόεδρος και που κάθε χώρα θα πρέπει να του ακουμπήσει ένα σωρό δις μόνο και μόνο για να συμμετάσχει.
Όλες οι αναλύσεις περί του τρόπου συνύπαρξης του Τραμπ με τα 2 εχθρικά νομοθετικά σώματα, είναι άνευ αντικειμένου. Η διετία που απομένει θα είναι απλά μια διετία στην οποία θα γίνει μια προσπάθεια διαχείρισης μιας συντριπτικής ήττας.
Συγνώμη, λάθος όρος. Μιας συντριπτικής αποτυχίας. Αποτυχίας που ας ετοιμαζόμαστε να τη ζήσουμε και στην Ευρώπη.
Add comment
Comments