Η Τουρκία είναι μεγάλη χώρα. Έχει μια οικονομία που ανήκει στους G20, διαθέτει μια ισχυρή εγχώρια αγορά μεγέθους κοντά 100 εκ. κατοίκων, ασκεί σημαντική επιρροή στην ευρύτερη γεωγραφική περιοχή από τους Αζέρους μέχρι τους Σύριους, και όλα αυτά τα πλεονεκτήματα - αναμφισβήτητα - της προσδίδουν και ισχυρή διπλωματική ισχύ.
Από την Αληκτώ | Συντακτική ομάδα Greece2Day
Εν τούτοις, στο εσωτερικό της ταλαιπωρείται από σημαντικά ελλείμματα στη διάρθρωση των θεσμών, στη λειτουργία της δημοκρατίας, στην κοινωνική εκπροσώπηση, στη συνέπεια, συνέχεια και υπευθυνότητα των πολιτικών δυνάμεων. Δεν υπάρχει καμία πρωτοβουλία που να έχει αναλάβει ο πρόεδρος της, Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν, που να μην καταγγελθεί από την αντιπολίτευση, το λιγότερο ως εθνική μειοδοσία. Ο αρχηγός δε της αντιπολίτευσης εκτόξευσε πυρά κατά της κυβέρνησης μετά το Τουρκολιβυκό μνημόνιο. Σας παραξενεύει; Εντάξει, δεν κατέλαβε και τη Μεσόγειο με το μνημόνιο αυτό η Τουρκία, όμως συνιστά μα διπλωματική επιτυχία. Σίγουρα δεν το λες και εθνική προδοσία. Για τον κοινού νου. Μόνο που στο πολιτικό σύστημα της Τουρκίας δεν επικρατεί ο κοινός νους. Η πολιτική τους ζωή, κινείται σε ρυθμούς τουρκομπαρόκ.
Αυτό δύναται να είναι και το συγκριτικό πλεονέκτημα της Ελλάδας έναντι της γείτονος. Δεν έχουμε ούτε την οικονομία, ούτε τον πληθυσμό, ούτε την ευρύτερη γεωγραφική επιρροή. Δεν έχουμε ισυρό λόγο - λόγω μεγέθους - στα τεκταινόμενα στην ευρύτερη περιοχή μας. Ως μέλος όμως της Ευρωπαϊκής οικογένειας για δεκαετίες, μπορούμε να αντιτάξουμε ένα Ευρωπαϊκό κράτος έναντι μιας τουρκομπαρόκ διαχείρισης. Ένα κράτος με σαφείς συμφωνημένες διαχρονικές στρατηγικές, ισχυρές συμμαχίες, σύγχρονο και σαφή λόγο, αξιοπρεπή παρουσία σε όλα τα διεθνή φόρα και όπου λαμβάνονται οι κρίσιμες αποφάσεις. Και όλα αυτά δεν αφορούν μόνο την εκάστοτε κυβέρνηση, αφορούν τους πάντες, της αντιπολίτευσης μη εξαιρουμένης.
Διαβάστε ακόμα: Η αντιπολίτευση, ο λαγός και το λιοντάρι
Η υπόθεση του καλωδίου, δυστυχώς, αποδεικνύει ότι δεν έχουμε αποβάλλει τη δική μας τουρκομπαρόκ φορεσιά. Υπόθεση δύσκολη, σύνθετη, επικίνδυνη, όμως στις ερμηνείες της σχετικά απλή. Με την Τουρκία δεν έχουμε επιλύσει τις διαφορές μας στο Αιγαίο. Έχουμε εμείς το δίκιο; Αδιάφορο. Το δίκιο ανήκει είτε σε αυτόν που μπορεί να το επιβάλλει, είτε σε αυτόν που μπορεί να το συντηρήσει. Τα λοιπά είναι βαρετό κουβεντολόι που παράγει αδιάλειπτα χασμουρητά. Πρωτεύουσα σημασία στη σημερινή συγκυρία είναι η ολοκλήρωση της διασύνδεσης με την Κύπρο και εν συνεχεία με το Ισραήλ. Χωρίς προφανώς παραχωρήσεις αλλά και χωρίς εκτροπές σε επικίνδυνες περιπέτειες.
Δοκιμάσαμε το 2024 και διαπιστώσαμε ότι οι ανωτέρω προϋποθέσεις δεν διασφαλίζονταν. Θα επιστρέφαμε όταν θα είχαμε διαμορφώσει το απαιτούμενο πλαίσιο. Και το διαμορφώσαμε. Με την Αμερικανική υποστήριξη, την Ευρωπαϊκή χρηματοδότηση και την ενεργό Γαλλική συμμετοχή. Η Τουρκία αντιλήφθηκε ότι απλά "δεν την παίρνει". Δεν είναι ανόητοι οι άνθρωποι. Ως τελευταίο ανάχωμα, ως τελευταίο οχυρό, πρόταξε το αίτημα να της ζητηθεί η άδεια. Το έργο δηλαδή θα γινόταν, θα προχωρούσε, θα είχε όμως η Τουρκία ένα χαρτί μπας και το χρησιμοποιήσει κάπου, κάπως, κάποτε στο μέλλον.
Στοιχείο ένα, τσαμπουκάδες της Τουρκίας πλέον στην Κάσο γιοκ. Τα κεφάλια μέσα. Το έργο θα ξεκινήσει και θα τελειώσει κανονικά και στην ώρα του.
Στοιχείο δύο, πως διαχειριζόμαστε το αίτημα της Τουρκίας που έχει έναν χαρακτήρα διαχείρισης του θέματος στο εσωτερικό τους;
Επελέγη μια λύση που και κατοχυρώνει τη δική μας επικυριαρχία και βοηθά την Τουρκική κυβέρνηση να έχει κάτι να πει στο τουρκομπαρόκ εσωτερικό της. Η γαλλική εταιρεία έπρεπε να ζητήσει άδεια. Από ποιον ζητάς άδεια; Ας πούμε ότι δύο ιδιοκτήτες διαμερισμάτων σε μια πολυκατοικία διαφωνούν για το σε ποιον ανήκει μια θέση πάρκινγκ στην πυλωτή. Εσείς θέλετε να βάλετε το αυτοκίνητό σας για λίγη ώρα. Γνωρίζετε τη διαφωνία. Από το έναν ζητάτε την άδεια να το βάλετε και τον άλλον τον ενημερώνετε ότι θα το βάλετε. Σε ποιον αναγνωρίσατε ιδιοκτησία; Σε αυτόν από τον οποίο ζητήσατε άδεια, ή σε αυτόν που απλά τον ενημερώσατε; Η ενημέρωση βοηθάει τον δεύτερο φίλο μας να τη δείξει στη γυναίκα του για να γλιτώσει την κρεβατομουρμούρα.
Ήταν απαραίτητη; Όταν δίνεις κάτι που δεν σου στερεί τίποτα, κάνει τη γαλλική εταιρεία να αισθανθεί καλύτερα και ασφαλέστερα και αποκλείει έστω και μία πιθανότητα στις χίλιες να παραχθεί ένταση έστω και δια της τεθλασμένης, σοφά πράττεις.
Αυτό η Ελληνική αντιπολίτευση ουσία το κατάγγειλε ως περίπου εθνική μειοδοσία. Αντιγράφοντας την αντιπολίτευση της Τουρκίας.
Σαν να βγάζεις το ευρωπαϊκό κουστούμι για να φορέσεις το τουρκικό φέσι και την καπότα από αλεπουτόμαρα.
Για λίγους ψήφους εν όψει εκλογών.
Δουλειά όμως δεν γίνεται έτσι.
Add comment
Comments