Άλλη μια επέτειος του Πολυτεχνείου και άλλη μια ευκαιρία να ξεκινήσει η γνωστή διελκυστίνδα των νεκρών. Πόσοι σκοτώθηκαν, αν σκοτώθηκαν και που σκοτώθηκαν. Μια ανώφελη και ανούσια συζήτηση που θα μας απασχολήσει για λίγες ώρες ακόμα, θα ξεχαστεί ,και του χρόνου πάλι από την αρχή.

Από την Κίρκη | Συντακτική ομάδα Greece2Day
Δεν γνωρίζω ποιον εξυπηρετεί αυτή η συζήτηση, πάντως όχι την ιστορική αποτίμηση ενός γεγονότος. Η ιστορία δεν μετριέται με νεκρούς. Έχει άλλα μέτρα και άλλα σταθμά. Και αποτιμάει, δεν συγκινείται, δεν βουρκώνει, δεν εκφωνεί πανηγυρικούς δεκάρικους, δεν κάνει λιτανείες και επιταφίους. Όλα αυτά αφορούν όλους όσοι ακόμα θέλουν να κάνουν ταμείο ανεβάζοντας το ίδιο έργο. Ένθεν κακείθεν.
Στο περί νεκρών προκείμενο, ποτέ δεν κατάλαβα τι αξία έχει να αναζητούμε αν όντως κάποιοι έχασαν τη ζωή τους στον περίβολο χώρο του ιδρύματος, ή έξω από αυτόν. Αν δεν σκοτωθείς μέσα στο πολυτεχνείο, αλλά 100 μέτρα μακρύτερα, την ώρα που τρέχεις να γλιτώσεις, θεωρείσαι λιγότερο νεκρός; Άρα ποιο το όποιο όφελος αν κάποιος αποδείξει ότι όσοι σκοτώθηκαν, σκοτώθηκαν στους γύρω δρόμους και όχι σε μια περιορισμένη γεωγραφική έκταση; Και από την άλλη, προς τι η εμμονή της υποστήριξης ότι όντως κάποιοι σκοτώθηκαν εντός; Το πολυτεχνείο, ως γεγονός, θα χάσει την όποια αξία του αν δεν υπήρχαν νεκροί πίσω από την καγκελόπορτα;
Ας κάνουμε μια θεωρητική υπόθεση που αν ίσχυε θα ήταν και η ευτυχέστερη δυνατή εξέλιξη. Το καθεστώς, εκείνες τις λίγες ώρες να επεδείκνυε αυτοσυγκράτηση - ή να μην ίσως έπεφτε και θύμα προβοκάτσιας από δυνάμεις εντός του. Να έδινε μεν εντολή εκκένωσης του ιδρύματος, και πιο αυστηρή εντολή να μην υπάρξει κανένα θύμα από την επιχείρηση. Δεν θα υπήρχε κανένας νεκρός. Δεν θα έχανε κανείς τη ζωή του. Θα έσβηνε τότε από τη συλλογική μνήμη ως γεγονός; Το πολυτεχνείο το θυμόμαστε γιατί υπάρχουν νεκροί; Αν δεν υπήρχαν ουδείς θα αναφερόταν σε αυτό;
Διαβάστε ακόμα: Η αριστερά είναι γκρινιάρα και μίζερή γιατί είναι θεούσα
Αυτή η διελκυστίνδα έχει να κάνει αφενός με τη νεκρολατρεία της αριστεράς, την ανάγκη της δηλαδή να έχει μάρτυρες, να προσκυνά τάφους, να ζωγραφίζει εικονίτσες, να κάνει λιτανείες, να εφευρίσκει αγίους, και αφετέρου - και υπό την ίδια λογική - την υποτίμηση του γεγονότος από άποψης ιστορικής σημασίας, στη βάση του ότι οι προϋποθέσεις που θέτει η αριστερά για την αξιολόγηση ενός γεγονότος - η ύπαρξη νεκρών - δεν καλύπτονται. Είναι σαν τις προϋποθέσεις που θέτουν οι εκκλησίες για να ανακηρύξουν κάποιον Άγιο. Δεν απαιτείται μόνο να έζησε μια άμεμπτη ζωή, πρέπει να έκανε και θαύματα. Ας πούμε την coca cola ουίσκι.
Μόνο που ένα γεγονός δεν κρίνεται με βάση το αν έχουμε σήμερα τη δυνατότητα να τραγουδάμε "Πέσατε θύματα αδέλφια εσείς". Το πολυτεχνείο έχει μια αδιαμφισβήτητη συμβολική ιστορική αξία. Το ότι κάποιοι άνθρωποι - κυρίως νέοι - αποφάσισαν να τα βάλουν στα ίσα, με ένα καθεστώς που ήταν de facto και από φύση αυταρχικό - ως δικτατορία -, προσδίδει αυτή τη συμβολική ιστορική αξία. Άνθρωποι που το έκαναν χωρίς καμία ιδιοτέλεια, ανεξάρτητα αν στο μέλλον κάποιοι ανέπτυξαν ιδιοτελείς προθέσεις, η ζωή είναι οδοστρωτήρας, δεν αφήνει τίποτα. Άνθρωποι που εν γνώσει τους διακινδύνευσαν. Με de facto αυταρχικό καθεστώς τα έβαλαν, δεν έκαναν τον καμπόσο στη Γαλλία του Μακρόν, γεμίζοντας τις ντουλάπες τους με Louis Vuitton και Hermes. Έχει σημασία. Και ένα αυταρχικό καθεστώς, όταν κινδυνεύει, μπορεί να γίνει και επικίνδυνο.
Αυτή η συμβολική ιστορική αξία δεν μετριέται με νεκρούς ούτε με το να πάρουμε τη μεζούρα να μετράμε πόσο μακριά από το πολυτεχνείο σκοτώθηκαν. Μετριέται με τα ευγενή κίνητρα και την ανιδιοτέλεια. Αυτός είναι ο πιο συνήθης χάρακας με τον οποίο μετράει η ιστορία. Και επίσης η αξία αυτή, δεν μεγεθύνεται προσπαθώντας να τη στολίσουμε με ένα κάρο πομφόλυγές, ιστορικές ανακρίβειες για εντελώς αδαείς και αναλύσεις των οπισθίων. Το πολυτεχνείο, μπορεί να το θέλανε οι συμμετέχοντες, όμως δεν έριξε καμία χούντα. Όπως δεν απελευθέρωσε και ο ΕΛΑΣ την Ελλάδα. Οι σελίδες της σύγχρονης ιστορίας μας έχουν γεμίσει παραχαράκτες.
Το πολυτεχνείο οδήγησε στην επιβολή ενός πιο σκληρού καθεστώτος από το καθεστώς Παπαδόπουλου. Και πιο ανόητου. Με αποτέλεσμα, να οδηγηθούμε στον Αττίλα. Δεν κατηγορούμε προφανώς το πολυτεχνείο - έστω εμμέσως - για την απώλεια τους ενός τρίτου της Κύπρου. Αυτό θα ήταν μεταβατική ιδιότητα του τύπου ο αστυνομικός είναι μπουζούκι. Απλώς καταδεικνύουμε πως η ιστορία έχει συνθετότητες και δεν είναι ταινία του Φώσκολου ντυμένη κοκκινοσκουφίτσα. Το παλληκάρι τα βάζει με τους δυνατούς της γης και στο τέλος τους νικάει.
Αυτό το ετήσιο εθιμοτυπικό έχει κουράσει. Και οι κόντρες και η αναπαραγωγή των ίδιων αφηγημάτων και οι επιτάφιοι. Τα γεγονότα - κάποια στιγμή - περνάνε - στη σωστή τους διάσταση - στη συλλογική μνήμη, και εκεί διδάσκουν και αναπαύονται.
Όπως πρέπει κάποια στιγμή να αναπαυτούν και οι νεκροί. Όσα μέτρα μακριά από το Πολυτεχνείο και αν τους βρήκε η σφαίρα.

Add comment
Comments