Η αριστερά είναι γκρινιάρα και μίζερή γιατί είναι θεούσα

Published on November 16, 2026 at 5:37 PM

Η Μαρία Ευθυμίου είπε κάτι το αυτονόητο: "Στην Ελλάδα, όσο πιο μίζερος και γκρινιάρης είσαι, τόσο πιο προοδευτικός θεωρείσαι". Και πέσανε να τη φάνε. Γιατί να ορμήσεις με πεταγμένα τα νύχια σε κάποιον που εκφράζει απλά μια άποψη; Γιατί για την αριστερά, αυτο δεν είναι άποψη. Είναι ύβρις και βλασφημία. Τα άγια τοις αγίοις δεν επιδέχονται κριτικής.     

Από τον Δαίδαλο | Συντακτική ομάδα Greece2Day

Η αριστερά δεν είναι απλά μια ακόμη ιδεολογία, μια πολιτική τάση ανάμεσα σε τόσες άλλες. Για τους οπαδούς της είναι δόγμα με μεταφυσικά χαρακτηριστικά. Έχει όλα τα στοιχεία και τα συμπτώματα της θρησκείας. Ιερατείο, πλήθος αιρέσεων και αιρετικών, ιερά εξέταση, ιερά κείμενα, ευαγγέλια, μάρτυρες, αγίους και την προσμονή για τη δευτέρα παρουσία που θα οδηγήσει τα ψυχάς ημών εν παραδείσω. 

Έχετε δοκιμάσει ποτέ να κρίνετε πχ στοιχεία της χριστιανικής θρησκείας σε φανατικό ένθεο; Δεν θα σας απαντήσει νηφάλια, μελιστάλακτα, με επιχειρήματα. Θα σας καταραστεί το λιγότερο. Θα σας "απαγορεύσει" να "κατηγορείτε" τον Θεό του. Ο Θεός είναι άμεμπτος, άμωμος, παντογνώστης και πανάγαθος. Άρα πως  μπορείς να τον κρίνεις; Τα ίδια ακριβώς χαρακτηριστικά αποδίδουν στις απόψεις του και οι αριστεροί. Άρα δεν μπορείς να τις κρίνεις κατ' επέκταση και κατ' αναλογία. 

Γιατί μίζεροι και γκρινιάρηδες; Έχετε δει θεούσα αισιόδοξη και χαμογελαστή; Για τη θεούσα, το πέρασμα από τη ζωή είναι ένα βασανιστήριο, μια δοκιμασία. Αν περάσει τη δοκιμασία, θα κατακτήσει την αιώνια ζωή. Σε αντίθετη περίπτωση, ήδη θα ακούει τους κοχλασμούς από τα καζάνια της κολάσεως. Όταν αντιλαμβάνεσαι τη ζωή ως δοκιμασία, προφανώς δεν ενυπάρχει μέσα σου το στοιχείο της βελτίωσης, της ατομικής προσπάθειας, της αναγνώρισης των θετικών, της δημιουργικής πρωτοβουλίας, της ανάγκης για να ξεπεράσεις τον εαυτό σου. Όλα είναι μάταια. Ματαιότης, ματαιοτήτων. Το θέμα είναι απλά να μην υποκύψεις στους πειρασμούς, να μη χάσεις το αιώνιο αύριο για το ψεύτικο θνησιγενές σήμερα.

Η αριστερή θρησκευτική προσέγγιση δεν διαφέρει και πολύ. Όλα είναι μάταια στον καπιταλισμό. Αναμονή, υπομονή και επιμονή μέχρι να κερδηθεί ο σοσιαλιστικός παράδεισος. Καμία προσπάθεια, καμία πρωτοβουλία, κανένα θετικό, όλα μαύρα και άραχνα. Το φως βρίσκεται απέναντι. 


Εν προκειμένω υπάρχουν και δύο διαφορές. Η πρώτη έχει να κάνει ότι για τους ένθεους, το φως είναι συγκεκριμένο: Ο παράδεισος. Για τους αριστερούς, μετά την κατάρρευση της ΕΣΣΔ, αυτό το συγκεκριμένο φως θάμπωσε. Που ακριβώς είναι το φως; Ποιο είναι το μονοπάτι; Ποιος ο τερματικός σταθμός; Αυτή η άγνοια και η αμφιβολία, καθιστά τους αριστερούς ακόμα πιο μίζερους και ακόμα πιο γκρινιάρηδες από τους Χριστιανούς. Οι τελευταίοι τουλάχιστον, ξέρουν τι περιμένουν. Ή νομίζουν ότι ξέρουν.

Η δεύτερη διαφορά αμβλύνει κάπως τη μιζέρια των αριστερών σε σχέση με τους ζηλωτές ένθεους. Οι χριστιανοί πχ, έχουν σαν στόχο να αποφύγουν κάθε αμαρτία, υλική πνευματική ή σαρκική. Αντιλαμβάνεστε ότι η αποχή από αυτές τις "αμαρτίες" γεννά de facto μόνο γκρίνια και μιζέρια. Για την αριστερά, το να υποκύψει κανείς σε καπιταλιστικούς πειρασμούς, δεν είναι κατ ‘ανάγκη αμάρτημα. Αφού ζουν στον καπιταλισμό, ε δεν πειράζει να έχουν και λίγο παραδάκι, κανά σπορ αυτοκίνητο, κανά εξοχικούλι πλάι στο κύμα, κανά σακίδιο Montblanc. Όταν επικρατήσει ο παγκόσμιος σοσιαλισμός, θα τα παραδώσουν άλλωστε όλα στην τοπική τους κολεκτίβα. Εννοείται.

Πέραν αυτών των δύο διαφορών, δεν διακρίνω παρά μόνο ομοιότητες. Ακόμα και στο τελετουργικό. Έχουμε επέτειο του πολυτεχνείου αύριο. Ώρα για επιτάφιο. Αντί για τον εσταυρωμένο μια ματωμένη σημαία, αντί για ένα τσούρμο ιερείς νεολαίοι των κομμάτων, και πίσω το ποίμνιο να ψάλλει ύμνους. Απλά αντί λαμπάδων κάποιοι έχουν μολότωφ. Δεν έχω πρόθεση να υποτιμήσω την συμβολική αξία της επετείου, απλά καταδεικνύω τον θρησκευτικά μυσταγωγικό τρόπο εορτασμού που συναντάει στη γωνία το θρησκευτικό κιτς. 

Άλλωστε διαφωνούμε με την αριστερά και στην προσέγγιση του γεγονότος και της σημασίας του. Για την αριστερά, έχει αξία, γιατί έχει μάρτυρες. Οι μάρτυρες είναι στις θρησκείες, και στις πολιτικές θρησκείες, η ακρογωνιαία λίθος του αφηγήματος. Χωρίς μάρτυρες. ένα γεγονός, δεν είναι γεγονός προς αξιοποίηση. Γι αυτό η μυρωδιά του αίματος πάντα κινητοποιεί την αριστερά. Και ετοιμάζεται εις τους αιώνας των αιώνων, να τιμά τους μάρτυρες, με τα ίδια δημόσια θρησκευτικού τύπου τελετουργικά. Μόλις τελειώσει το πολυτεχνείο, ακολουθεί ο Γρηγορόπουλος, προηγήθηκε ο Φύσσας, θα ακολουθήσει ο Τεμπονέρας και πάει λέγοντας. Οι άνθρωποι χάσανε τη ζωή τους αδίκως για τους ίδιους. Όχι για την αριστερά. 

Όλη αυτή η ένταξη σε μια μεταφυσική, αρτηριοσκληρωτική, σκοταδιστική και δογματική - πολυπληθή πάντως - σέχτα, δεν μπορεί να σου προσδώσει άλλα χαρακτηριστικά παρά αυτά της οργής, της επιθυμίας για "εκδίκηση". της μιζέριας και τη γκρίνιας.

Δεν θα δείτε ποτέ σχεδόν γελαστή και αισιόδοξη την Ελένη Λουκά.

Ούτε τις συντρόφισσές της στην αριστερά.                            

Rating: 0 stars, 0 votes.

Add comment

Comments

There are no comments yet.