Η Έλενα Ακρίτα μιλώντας για τη σπουδαία Μάρω Κοντού και την ερμηνεία της ως Ελένης Κοκοβίκου, μίλησε για το "προφεμινιστικό σύμβολο μιας ολόκληρης εποχής".
Διαβάζω (και σκοπεύω να το δω) ότι ο Νόλαν είδε στην Οδύσσεια του Ομήρου την ανάγκη σεβασμού και φιλόξενης μεταχείρισης των μεταναστών που μετακινούνται κατά κύματα στις μέρες μας.
Για απροσδιόριστο λόγο, δεν θεωρώ ότι ο υποτιμημένος - και κυρίως ξεχασμένος - Γιώργος Τζαβέλλας, όταν έγραφε το "Η δε γυνή να φοβήται τον άνδρα", είχε πρόθεση να αποδώσει "προφεμινιστικά" χαρακτηριστικά στην ηρωίδα του.
Ούτε ότι κατά την πρώτη διδασκαλία του έργου, αυτή την κατεύθυνση έδωσε ο σκηνοθέτης στην πρώτη υποδυθείσα την "κυρία Ελένη", Ίλυα Λιβυκού.
Βλέπετε, η Μάρω (Μαριάνθη) Κοντού ερμήνευσε κινηματογραφικά την ηρωίδα - και όχι η Λιβυκού - και η Δέσπω Διαμαντίδου την "κουμπαρομπεμπέκα" - και όχι η Σμάρω Στεφανίδου - γιατί είχε εν τω μεταξύ αποβιώσει ο ανυπέρβλητος Βασίλης Λογοθετίδης, και μάλιστα μεσούσης της θεατρικής περίοδου όπου ανέβαζε το έργο.
Από την άλλη, όσες φορές και αν ανέγνωσα την "Οδύσσεια", ουδέποτε εντόπισα μια παρότρυνση του ποιητή προς τους αναγνώστες να είναι φιλικοί και φιλόξενοι προς τους μετανάστες, και μάλιστα και ως κεντρική ιδέα του εν λόγω έπους.
Μόνο στις "Ικέτιδες" του Αισχύλου, ήθελε τις να ισχυριστεί ότι το θέμα της μετανάστευσης ξεδιπλώνεται και αναλύεται ποικιλοτρόπως.
Είναι δυστυχώς συνήθεια των ημερών να κάνουμε ανώφελη και ανοίκεια χρήση μεγάλων έργων και μεγάλων δημιουργών για να προωθήσουμε σύγχρονα αφηγήματα, δικής μας συχνά εμπνεύσεως και δικού μας συγκυριακού οφέλους.
Δεν διαβάζουμε λάθος τα έργα. Τα παραποιούμε συνειδητά.
Διαβάστε ακόμα: Ο George Orwell το νέο «θύμα» της woke επέλασης στα σχολεία
Προβάλουμε δε ως δικαιολογία την ανάγκη του "εκμοντερνισμού" των, της προσαρμογής της θεματικής τους στις "ανάγκες" και τα προστάγματα της "σύγχρονης" εποχής.
Αυτή η "δικαιολογία" μας επιτρέπει να "βιάζουμε" ανερυθρίαστα τα κείμενα, τον λόγο, το πνεύμα, την ηθική διάσταση και την οπτική του δημιουργού. Του τρόπου δηλαδή που επέλεξε να συνδιαλλαγεί με τον κοινό του.
Όχι το κοινό που είδε το έργο του, το κοινό που στους αιώνες που θα ακολουθούσαν θα το αξιολογούσε και θα εμπνεόταν από αυτό.
Η αξία των μεγάλων έργων βρίσκεται στη διαχρονικότητα του διακυβεύματος. Δεν "εφευρίσκουμε" τη διαχρονικότητα ούτε προσαρμόζουμε τον "λόγο" προκειμένου να την αποκτήσει.
Τη διαθέτει de facto. Για αυτό είναι και μεγάλο έργο.
Το μόνο που έχουμε ως αποστολή είναι να αναδείξουμε αυτή τη διαχρονικότητα και να αποδείξουμε το πώς και το γιατί τα μεγάλα ερωτήματα είναι επίκαιρα και σήμερα όπως ήταν και χθες, όπως θα είναι και αύριο.
Τα ερωτήματα, όχι οι απαντήσεις. Τα μεγάλα έλεγα δεν δίνουν απαντήσεις.
Οι απαντήσεις είναι για τα τα λαϊκά θεάματα και όσους αναζητούν θεωρητική επιβεβαίωση των λόγων τους, "κλέβοντας" τη σύμφωνη γνώμη των σπουδαίων της τέχνης και διαστρεβλώνοντας τα έργα τους.
Η Μάρω Κοντού πχ δεν προσπάθησε ποτέ - δια της ερμηνείας της - να γίνει προφεμινιστικό σύμβολο.
Και ο θάνατος έχει αυτό το "θετικό":
Σε προστατεύει από τις ανοησίες.
Add comment
Comments