Η Γερμανία βρίσκεται μπροστά σε μία από τις πιο κρίσιμες πολιτικές καμπές της μεταπολεμικής ιστορίας της.
Λίγους μήνες πριν από τις περιφερειακές εκλογές του Σεπτεμβρίου, η άνοδος της Εναλλακτικής για τη Γερμανία (AfD) δεν αποτελεί πλέον απλώς μια θεωρητική πιθανότητα, αλλά ένα ρεαλιστικό σενάριο εξουσίας που προκαλεί έντονη ανησυχία τόσο στο Βερολίνο όσο και στις ευρωπαϊκές πρωτεύουσες.
Οι δημοσκοπήσεις στη Σαξονία-Άνχαλτ καταγράφουν σταθερά την AfD πάνω από το 40%, δημιουργώντας τις προϋποθέσεις ώστε το κόμμα να σχηματίσει για πρώτη φορά περιφερειακή κυβέρνηση.
Εάν τα μικρότερα κόμματα αποτύχουν να ξεπεράσουν το εκλογικό όριο του 5%, το ενδεχόμενο αυτοδυναμίας δεν μπορεί πλέον να αποκλειστεί.
Η κατάρρευση του πολιτικού κέντρου
Τα παραδοσιακά κόμματα εμφανίζονται εγκλωβισμένα σε μια διαρκή πολιτική φθορά. Ο κυβερνητικός συνασπισμός κατηγορείται ότι αδυνατεί να προωθήσει ουσιαστικές μεταρρυθμίσεις, ενώ ακόμη και ο καγκελάριος Φρίντριχ Μερτς δείχνει να αναγνωρίζει ότι ο χρόνος εξαντλείται, πιέζοντας για επιτάχυνση των μεταρρυθμίσεων πριν από τη θερινή διακοπή των εργασιών της Bundestag.
Παρά τις συνεχείς επιθέσεις που δέχεται η AfD - από τις επικρίσεις για τις σχέσεις της με τη Ρωσία μέχρι τις καταγγελίες περί νεποτισμού, διαφθοράς και κατασκοπείας - η εκλογική της δυναμική παραμένει αξιοσημείωτα ανθεκτική.
Για πολλούς αναλυτές έχει εξελιχθεί στο νέο "κόμμα Teflon", από το οποίο κανένα πολιτικό σκάνδαλο δεν φαίνεται να κολλά.
Οι επιπτώσεις μιας νίκης
Η επικράτηση της AfD δεν θα περιοριζόταν στα διοικητικά όρια της Σαξονίας-Άνχαλτ. Θα επηρέαζε άμεσα τη λειτουργία του Bundesrat, του ομοσπονδιακού σώματος που εκπροσωπεί τα 16 κρατίδια, δυσχεραίνοντας τη συνεργασία μεταξύ των περιφερειακών κυβερνήσεων και μεταβάλλοντας τις πολιτικές ισορροπίες σε ολόκληρη τη χώρα.
Παράλληλα, η είσοδος της AfD στην εκτελεστική εξουσία θα έστελνε ισχυρό μήνυμα προς τα υπόλοιπα λαϊκιστικά και εθνικιστικά κινήματα της Ευρώπης, ενώ θα ενίσχυε πολιτικά κύκλους στις Ηνωμένες Πολιτείες που έχουν επανειλημμένα εκφραστεί θετικά για το κόμμα.
Ο Ούλριχ Ζίγκμουντ στο προσκήνιο
Πρόσωπο-κλειδί της εκλογικής αναμέτρησης είναι ο 35χρονος Ούλριχ Ζίγκμουντ, επικεφαλής της AfD στη Σαξονία-Άνχαλτ και πιθανός επόμενος πρωθυπουργός του κρατιδίου.
Πρώην στέλεχος των Χριστιανοδημοκρατών (CDU), εγκατέλειψε το κόμμα πριν από περίπου μία δεκαετία για να ενταχθεί στην AfD.
Σήμερα θεωρείται ένα από τα ταχύτερα ανερχόμενα στελέχη της, έχοντας αποκτήσει ιδιαίτερη απήχηση στους νέους μέσω του TikTok, ενώ παράλληλα απευθύνεται στους μεγαλύτερους σε ηλικία ψηφοφόρους με το σύνθημα της επιστροφής στην "παλιά, ασφαλή Γερμανία".
Ένα πρόγραμμα που προκαλεί αντιδράσεις
Το προεκλογικό πρόγραμμα των 150 σελίδων που παρουσίασε η περιφερειακή οργάνωση της AfD περιλαμβάνει σειρά προτάσεων που έχουν προκαλέσει έντονες αντιδράσεις.
Μεταξύ άλλων προβλέπει:
- μαζικές απελάσεις ή υποχρεωτική μεταφορά προσφύγων σε ειδικές δομές,
- περικοπή χρηματοδότησης δημόσιων μέσων ενημέρωσης που χαρακτηρίζονται "αντιπατριωτικά",
- απαγόρευση συμβόλων της λεγόμενης "woke" κουλτούρας, όπως οι σημαίες υπερηφάνειας στα σχολεία,
- ενίσχυση μιας περισσότερο "πατριωτικής" πολιτιστικής πολιτικής,
- φορολογικά κίνητρα και δωρεάν παιδική φροντίδα αποκλειστικά για οικογένειες που αποτελούνται από πατέρα, μητέρα και πολλά παιδιά, στο πλαίσιο της αντιμετώπισης της δημογραφικής κρίσης.
Το πρόγραμμα περιλαμβάνει ακόμη επικριτικές αναφορές στο ιστορικό καλλιτεχνικό κίνημα του Bauhaus, το οποίο έχει βαθιές ρίζες στη Σαξονία-Άνχαλτ, γεγονός που έχει προκαλέσει συγκρίσεις με σκοτεινές περιόδους της γερμανικής ιστορίας.
Στροφή προς τη Μόσχα
Παρότι η εξωτερική πολιτική αποτελεί αρμοδιότητα της ομοσπονδιακής κυβέρνησης, ο Ζίγκμουντ ζητά την άρση των κυρώσεων κατά της Ρωσίας, την επιστροφή της διδασκαλίας της ρωσικής γλώσσας στα σχολεία και την επανέναρξη ανταλλαγών με Ρώσους φοιτητές.
Ταυτόχρονα, προτείνει οι Ουκρανοί που βρίσκονται στη Γερμανία να μην αντιμετωπίζονται πλέον ως πρόσφυγες πολέμου αλλά ως παράτυποι μετανάστες.
Η δημοκρατία σε δοκιμασία
Ακόμη και αν μέρος αυτών των πολιτικών μπλοκαριστεί από τα δικαστήρια ή την ομοσπονδιακή κυβέρνηση, πολλοί εκτιμούν ότι η εξέλιξη αυτή θα ενισχύσει το αφήγημα της AfD περί ύπαρξης ενός "βαθέος κράτους" που επιχειρεί να ακυρώσει τη λαϊκή βούληση.
Σε αντίθεση με άλλα ευρωπαϊκά δεξιά λαϊκιστικά κόμματα, όπως ο Εθνικός Συναγερμός στη Γαλλία ή το Reform UK στη Βρετανία, η AfD δεν έχει επιχειρήσει να μετριάσει τη ρητορική της.
Αντίθετα, συνεχίζει να διατηρεί σκληρές θέσεις σε ζητήματα μετανάστευσης, πολιτισμού και σχέσεων με τη Ρωσία, χωρίς μέχρι στιγμής να πληρώνει πολιτικό κόστος.
Η Ευρώπη παρακολουθεί
Η πιθανότητα να αποκτήσει η AfD την πρώτη της περιφερειακή κυβέρνηση δεν αποτελεί απλώς μια ακόμη εκλογική αναμέτρηση. Θα μπορούσε να αποτελέσει ιστορικό σημείο καμπής για τη Γερμανία και ταυτόχρονα σημείο αναφοράς για την άνοδο των εθνικολαϊκιστικών κινημάτων σε ολόκληρη την Ευρώπη.
Το μεγάλο ερώτημα είναι πλέον αν τα παραδοσιακά κόμματα διαθέτουν ακόμη τον χρόνο και την πολιτική βούληση να ανακτήσουν την εμπιστοσύνη των ψηφοφόρων ή αν η Σαξονία-Άνχαλτ θα αποτελέσει το πρώτο βήμα μιας βαθύτερης πολιτικής αναδιάταξης στη μεγαλύτερη οικονομία της Ευρώπης.
Add comment
Comments