Η συζήτηση γύρω από την ελευθερία επιλογής σχολείου (school choice) βρίσκεται ξανά στο επίκεντρο της αμερικανικής πολιτικής αντιπαράθεσης, καθώς στο Κογκρέσο εξετάζεται νομοθετική πρωτοβουλία που θα περιόριζε ή θα δυσχέραινε τη χρήση δημόσιων κινήτρων για τη φοίτηση μαθητών σε ιδιωτικά σχολεία.
Η πρόταση έχει προκαλέσει έντονες αντιδράσεις όχι μόνο για το περιεχόμενό της, αλλά και επειδή αρκετοί από τους πολιτικούς που τη στηρίζουν είχαν επιλέξει οι ίδιοι να στείλουν τα παιδιά τους σε ιδιωτικά εκπαιδευτικά ιδρύματα.
Το γεγονός αυτό αναζωπύρωσε τις κατηγορίες περί "δύο μέτρων και δύο σταθμών" στην εκπαιδευτική πολιτική.
Η μάχη για το «school choice»
Η έννοια του school choice αποτελεί εδώ και δεκαετίες ένα από τα πιο διχαστικά ζητήματα στις Ηνωμένες Πολιτείες.
Οι υποστηρικτές της θεωρούν ότι οι γονείς πρέπει να έχουν τη δυνατότητα να επιλέγουν το σχολείο που θεωρούν καλύτερο για τα παιδιά τους, είτε αυτό είναι δημόσιο είτε ιδιωτικό.
Υποστηρίζουν ότι ο ανταγωνισμός βελτιώνει την ποιότητα της εκπαίδευσης και δίνει ευκαιρίες κυρίως σε οικογένειες που διαφορετικά δεν θα μπορούσαν να αντέξουν οικονομικά ένα ιδιωτικό σχολείο.
Οι επικριτές, αντίθετα, υποστηρίζουν ότι η διοχέτευση δημόσιων πόρων στην ιδιωτική εκπαίδευση αποδυναμώνει τα δημόσια σχολεία, τα οποία εξακολουθούν να εκπαιδεύουν τη μεγάλη πλειονότητα των μαθητών.
Η κατηγορία της υποκρισίας
Η νέα πολιτική σύγκρουση δεν αφορά μόνο την ουσία της νομοθεσίας.
Οι υποστηρικτές της εκπαιδευτικής επιλογής επισημαίνουν ότι αρκετοί πολιτικοί που αντιτίθενται στις κρατικές ενισχύσεις για ιδιωτικά σχολεία επέλεξαν οι ίδιοι ιδιωτική εκπαίδευση για τα παιδιά τους.
Κατά την άποψή τους, δημιουργείται μια εμφανής αντίφαση: όσοι είχαν την οικονομική δυνατότητα να προσφέρουν στα παιδιά τους περισσότερες εκπαιδευτικές επιλογές επιχειρούν τώρα να περιορίσουν αντίστοιχες δυνατότητες για οικογένειες με χαμηλότερα εισοδήματα.
Οι επικριτές αυτής της θέσης απαντούν ότι το ζήτημα δεν είναι οι προσωπικές επιλογές των πολιτικών, αλλά ο τρόπος με τον οποίο πρέπει να κατανέμονται οι δημόσιοι πόροι.
Δημόσιο χρήμα ή ιδιωτική επιλογή;
Η ουσία της διαφωνίας αφορά ένα θεμελιώδες ερώτημα:
Πρέπει τα χρήματα των φορολογουμένων να ακολουθούν τον μαθητή ή να χρηματοδοτούν αποκλειστικά το δημόσιο σχολικό σύστημα;
Οι υποστηρικτές των προγραμμάτων κουπονιών (vouchers) και φορολογικών κινήτρων θεωρούν ότι η χρηματοδότηση πρέπει να συνοδεύει την οικογένεια, δίνοντάς της τη δυνατότητα να επιλέξει το σχολείο που ανταποκρίνεται καλύτερα στις ανάγκες του παιδιού.
Αντίθετα, οι πολέμιοι αυτής της προσέγγισης υποστηρίζουν ότι κάθε δολάριο που κατευθύνεται προς την ιδιωτική εκπαίδευση αφαιρεί πόρους από τα δημόσια σχολεία, αυξάνοντας τις ανισότητες.
Η πολιτική διάσταση
Η αντιπαράθεση έχει αποκτήσει ιδιαίτερη σημασία τα τελευταία χρόνια.
Μετά τη θέσπιση ομοσπονδιακών φορολογικών κινήτρων για προγράμματα εκπαιδευτικής επιλογής, αρκετές πολιτείες έχουν επιλέξει να τα αξιοποιήσουν, ενώ άλλες τα απορρίπτουν, δημιουργώντας ένα ανομοιογενές εκπαιδευτικό τοπίο στις Ηνωμένες Πολιτείες.
Η εκπαίδευση εξελίσσεται έτσι σε ένα ακόμη πεδίο ιδεολογικής αντιπαράθεσης μεταξύ όσων δίνουν προτεραιότητα στην κρατική παροχή υπηρεσιών και όσων θεωρούν ότι η μεγαλύτερη ελευθερία επιλογής των πολιτών οδηγεί σε καλύτερα αποτελέσματα.
Πέρα από τα πρόσωπα
Ανεξάρτητα από την πολιτική ταυτότητα των πρωταγωνιστών, η συζήτηση αναδεικνύει ένα ευρύτερο ερώτημα που απασχολεί πολλές δημοκρατίες:
Μπορεί ένας πολιτικός να επιλέγει για τη δική του οικογένεια μια λύση που δεν θεωρεί σωστό να διευκολύνει για τους υπόλοιπους πολίτες;
Για τους υποστηρικτές της εκπαιδευτικής επιλογής, η απάντηση είναι αρνητική και συνιστά χαρακτηριστικό παράδειγμα πολιτικής ασυνέπειας.
Για τους επικριτές των ιδιωτικών επιδοτήσεων, αντίθετα, η προσωπική επιλογή δεν αναιρεί την υποχρέωση του κράτους να προστατεύει και να χρηματοδοτεί ένα ισχυρό δημόσιο εκπαιδευτικό σύστημα.
Η αντιπαράθεση αυτή δείχνει ότι το ζήτημα της εκπαίδευσης στις Ηνωμένες Πολιτείες δεν περιορίζεται πλέον στις σχολικές αίθουσες.
Έχει μετατραπεί σε μία από τις πιο έντονες ιδεολογικές συγκρούσεις της αμερικανικής πολιτικής, όπου οι προσωπικές επιλογές των ίδιων των πολιτικών γίνονται συχνά μέρος του δημόσιου διαλόγου.
Corey DeAngelis (The Washington Post)
Απόδοση/Προσαρμογή: Δ.Α.
Add comment
Comments