Μπροστά στο The Spirit of Detroit, το εμβληματικό χάλκινο άγαλμα στο κέντρο του Ντιτρόιτ, τις πρώτες πρωινές ώρες μιας Τετάρτης, ο Abdul El-Sayed δανείστηκε τα λόγια του Muhammad Ali.
"Ταρακουνήσαμε τον κόσμο", δήλωσε.
Και, τουλάχιστον για το Δημοκρατικό Κόμμα, δεν επρόκειτο για μεγάλη υπερβολή.
Ο 41χρονος πρώην αξιωματούχος δημόσιας υγείας είχε μόλις καταφέρει ένα εκλογικό νοκ άουτ απέναντι στο κομματικό κατεστημένο, επικρατώντας της βουλευτού Haley Stevens και εξασφαλίζοντας το χρίσμα των Δημοκρατικών για τη Γερουσία στο κρίσιμο Μίσιγκαν.
Δεν ήταν απλώς ακόμη μία επικράτηση ενός προοδευτικού υποψηφίου.
Το Μίσιγκαν δεν είναι Νέα Υόρκη. Δεν είναι μια ασφαλής, βαθιά "μπλε" εκλογική περιφέρεια όπου ο πραγματικός νικητής αναδεικνύεται ουσιαστικά στις προκριματικές εκλογές των Δημοκρατικών.
Είναι μία από τις σημαντικότερες αμφίρροπες πολιτείες των ΗΠΑ.
Και γι’ αυτό η νίκη του El-Sayed μπορεί να αποδειχθεί σημείο καμπής στη σύγκρουση για το μέλλον του Δημοκρατικού Κόμματος.
Ένα πρόγραμμα πολύ αριστερότερα από το κομματικό κατεστημένο
Ο El-Sayed δεν προσπάθησε να κρύψει τις πολιτικές του θέσεις για να προσελκύσει το κέντρο.
Αντίθετα, κατέβηκε στις εκλογές με μια σαφώς αριστερή πλατφόρμα: καθολική υγειονομική περίθαλψη, διακοπή της αμερικανικής στρατιωτικής βοήθειας προς το Ισραήλ και σαρωτική μεταρρύθμιση του τρόπου χρηματοδότησης των προεκλογικών εκστρατειών.
Απέναντί του βρισκόταν η μετριοπαθής Haley Stevens.
Σύμφωνα με αξιόπιστα στοιχεία, εξωτερικές οργανώσεις διέθεσαν περίπου $60 εκ. υπέρ της υποψηφιότητάς της, εκ των οποίων περίπου 30 εκατ. δολάρια προέρχονταν από την AIPAC και συνδεδεμένες οργανώσεις.
Και όμως, ο El-Sayed κέρδισε.
Αυτό ακριβώς είναι που ανησυχεί περισσότερο την παραδοσιακή ηγεσία των Δημοκρατικών.
Η πολιτική εξέγερση βγήκε από τη Νέα Υόρκη
Μέχρι πρόσφατα, το ισχυρότερο επιχείρημα απέναντι στην Αριστερά ήταν σχετικά απλό: Μπορεί να κερδίζει στο Μπρούκλιν, στο Μπρονξ ή σε άλλες ασφαλείς δημοκρατικές περιοχές, αλλά δεν μπορεί να κερδίσει εκεί όπου κρίνονται πραγματικά οι αμερικανικές εκλογές.
Η νίκη στο Μίσιγκαν αμφισβητεί αυτή την παραδοχή.
Η αριστερή εξέγερση μέσα στο Δημοκρατικό Κόμμα δεν περιορίζεται πλέον στις μεγάλες προοδευτικές πόλεις των δύο ακτών.
Έφτασε στην αμερικανική ενδοχώρα.
Και μάλιστα σε μια πολιτεία που μπορεί να κρίνει τόσο την προεδρία όσο και τον έλεγχο της Γερουσίας.
Ο Matt Duss, εκτελεστικός αντιπρόεδρος του Center for International Policy και πρώην σύμβουλος εξωτερικής πολιτικής του Bernie Sanders, περιγράφει αυτό που συμβαίνει ως μια ευρύτερη "αντισυστημική στιγμή".
Οι ψηφοφόροι, υποστηρίζει, είναι απογοητευμένοι από το status quo και από μια πολιτική ελίτ που θεωρούν ότι δεν αντιλαμβάνεται τα προβλήματά τους.
Και το φαινόμενο δεν αφορά μόνο τις ΗΠΑ.
Παρόμοια δυσπιστία απέναντι στις παραδοσιακές ελίτ εμφανίζεται σε δημοκρατίες σε ολόκληρο τον κόσμο.
Ο Trump άνοιξε τον δρόμο – αλλά όχι μόνο για τη Δεξιά
Η τελευταία δεκαετία της αμερικανικής πολιτικής καθορίστηκε σε μεγάλο βαθμό από τον δεξιό λαϊκισμό του Donald Trump.
Υπάρχει όμως και μια δεύτερη πολιτική ιστορία που εξελίσσεται παράλληλα. Ο αριστερός οικονομικός λαϊκισμός.
Και η αφετηρία του μπορεί να εντοπιστεί στην προεκλογική εκστρατεία του Bernie Sanders το 2016.
Ο Sanders έχασε τελικά το χρίσμα από τη Hillary Clinton και το κομματικό κατεστημένο.
Όμως η υποψηφιότητά του αποδείχθηκε πολύ σημαντικότερη από το εκλογικό αποτέλεσμα.
Ο Duss τη χαρακτηρίζει ως το "Big Bang της αναγέννησης της προοδευτικής Αριστεράς στις Ηνωμένες Πολιτείες".
Μέσα από εκείνη την εκστρατεία δημιουργήθηκαν δίκτυα ακτιβιστών, οργανώσεις, μηχανισμοί μικροχρηματοδότησης και μια νέα γενιά πολιτικών στελεχών.
Από bartender στο Κογκρέσο
Το πιο χαρακτηριστικό παράδειγμα ήταν η Alexandria Ocasio-Cortez.
Η AOC εργαζόταν ως bartender και είχε συμμετάσχει ως οργανώτρια στην καμπάνια του Sanders το 2016.
Δύο χρόνια αργότερα προκάλεσε μία από τις μεγαλύτερες εκπλήξεις στην πρόσφατη αμερικανική πολιτική ιστορία, νικώντας έναν ισχυρό εν ενεργεία Δημοκρατικό βουλευτή στην 14η περιφέρεια της Νέας Υόρκης.
Σε ηλικία 29 ετών έγινε η νεότερη γυναίκα που είχε εκλεγεί ποτέ στη Βουλή των Αντιπροσώπων.
Γύρω από αυτήν σχηματίστηκε σταδιακά μια μικρή αλλά ιδιαίτερα προβεβλημένη ομάδα αριστερών βουλευτών, γνωστή ως "The Squad".
Αυτό που το 2018 φαινόταν περισσότερο σαν πολιτική παραφωνία, σήμερα έχει εξελιχθεί σε οργανωμένο ρεύμα.
Διαβάστε ακόμα: Το κράτος θέλει να ελέγξει το μέλλον - Κανείς όμως δεν μπορεί
Ο Sanders έχασε ξανά – αλλά οι ιδέες του μπήκαν στον Λευκό Οίκο
Το 2020 ο Sanders διεκδίκησε ξανά το προεδρικό χρίσμα.
Ηττήθηκε από τον Joe Biden, όμως αυτή τη φορά η αριστερή πτέρυγα είχε αποκτήσει πολύ μεγαλύτερη επιρροή.
Στελέχη της ομάδας Sanders συμμετείχαν στη διαμόρφωση της πολιτικής ατζέντας και η κυβέρνηση Biden υιοθέτησε σε αρκετούς τομείς πιο προοδευτικές πολιτικές από εκείνες που πολλοί ανέμεναν όταν εξελέγη.
Ύστερα ήρθε το 2024.
Η αποτυχημένη προσπάθεια του Biden για δεύτερη θητεία, η ανάδειξη της Kamala Harris και τελικά η επιστροφή του Donald Trump στον Λευκό Οίκο αποκάλυψαν, σύμφωνα με τους επικριτές της ηγεσίας, το χάσμα ανάμεσα στον κομματικό μηχανισμό και τη βάση.
Για την Αριστερά των Δημοκρατικών, το συμπέρασμα ήταν σαφές: η επιστροφή στην προ-Trump κανονικότητα δεν αποτελεί πλέον πολιτικό σχέδιο.
Το «φαινόμενο Mamdani»
Η επόμενη μεγάλη ανατροπή ήρθε στη Νέα Υόρκη.
Τον Νοέμβριο, ο δημοκρατικός σοσιαλιστής Zohran Mamdani, έχοντας τοποθετήσει στο επίκεντρο της εκστρατείας του την ακρίβεια και το κόστος ζωής, νίκησε τον εκλεκτό του κομματικού κατεστημένου Andrew Cuomo και έγινε ο πρώτος μουσουλμάνος δήμαρχος της Νέας Υόρκης.
Στη συνέχεια υποστήριξε τρεις ακόμη αντικαθεστωτικούς υποψηφίους που κέρδισαν στις προκριματικές εκλογές των Δημοκρατικών στη Νέα Υόρκη.
Αλλά η επιρροή δεν σταμάτησε εκεί.
Το λεγόμενο "Mamdani effect" άρχισε να γίνεται αισθητό στο Κολοράντο, στο Ιλινόι, στο Μίσιγκαν, στο Νιου Τζέρσεϊ, στην Πενσιλβάνια, στην πολιτεία της Ουάσιγκτον, στο Ουισκόνσιν και στην Ουάσιγκτον DC.
Η νίκη του El-Sayed είναι ίσως η σημαντικότερη μέχρι σήμερα απόδειξη ότι το κύμα μπορεί να περάσει και έξω από τα παραδοσιακά προπύργια της Αριστεράς.
Ακρίβεια, Gaza και εταιρικό χρήμα
Τι τροφοδοτεί αυτή την εξέγερση;
Δεν υπάρχει ένας μόνο παράγοντας.
- Υπάρχει η αντίδραση στον Trump.
- Υπάρχει η ακρίβεια.
- Υπάρχει η στεγαστική κρίση.
- Υπάρχει η δυσπιστία απέναντι στο μεγάλο εταιρικό χρήμα στην πολιτική.
- Και υπάρχει πλέον το Ισραήλ και ο πόλεμος στη Γάζα.
Η μεταβολή της κοινής γνώμης μεταξύ των Δημοκρατικών είναι εντυπωσιακή.
Σύμφωνα με δημοσκόπηση Reuters/Ipsos, η θετική εικόνα του Ισραήλ μεταξύ των Δημοκρατικών υποχώρησε από 59% το 2018 σε μόλις 22% τον Μάιο του 2026.
Ιδιαίτερα στους νεότερους ψηφοφόρους, τα μεγάλα ποσά που διοχετεύει η AIPAC στις εκλογικές αναμετρήσεις έχουν εξελιχθεί από πλεονέκτημα για τους υποψηφίους που υποστηρίζει σε δυνητικό πολιτικό βάρος.
Γιατί το Μίσιγκαν ήταν η τέλεια καταιγίδα
Το Μίσιγκαν διαθέτει το υψηλότερο ποσοστό Αραβοαμερικανών σε σχέση με τον πληθυσμό του μεταξύ των αμερικανικών πολιτειών.
Ο El-Sayed, γιος Αιγύπτιων μεταναστών, έκανε το ζήτημα του Ισραήλ κεντρικό στην εκστρατεία του.
Κατηγόρησε το Ισραήλ για γενοκτονία και ζήτησε τον τερματισμό της άνευ όρων αμερικανικής στρατιωτικής βοήθειας.
Η θέση του τον έφερε σε ευθεία σύγκρουση με τη Stevens, η οποία υπερασπίστηκε την αμερικανοϊσραηλινή συμμαχία και είχε τη σημαντική οικονομική υποστήριξη της AIPAC.
Η επικράτηση του El-Sayed, μαζί με τις νίκες των αριστερών Will Lawrence και Donavan McKinney σε εκλογικές αναμετρήσεις για τη Βουλή στο Μίσιγκαν, δημιούργησε την αίσθηση μιας πραγματικής πολιτικής καμπής.
«Ο Trump ριζοσπαστικοποίησε τους Δημοκρατικούς»
Ο Larry Jacobs, διευθυντής του Center for the Study of Politics and Governance στο Πανεπιστήμιο της Μινεσότα, βλέπει πλέον μια γενικότερη ρήξη μέσα στο κόμμα.
Ένας παράγοντας είναι, κατά την άποψή του, η «"παλαιότητα" της σημερινής ηγεσίας.
Ο Chuck Schumer στη Γερουσία και ο Hakeem Jeffries στη Βουλή αντιπροσωπεύουν για πολλούς νεότερους ψηφοφόρους το παλιό κομματικό κατεστημένο. Και οι δύο είναι επίσης ένθερμοι υποστηρικτές του Ισραήλ.
Ο Jacobs θεωρεί ότι η Γάζα έχει μετατραπεί σε σημείο όπου συγκεντρώνονται πολλές διαφορετικές δυσαρέσκειες.
Υπάρχει όμως και κάτι βαθύτερο.
Ένα μέρος της βάσης θεωρεί ότι οι Δημοκρατικοί υπήρξαν υπερβολικά παθητικοί απέναντι στον Trump.
Όταν οι ψηφοφόροι ζητούν από το κόμμα να "αντεπιτεθεί", εννοούν ακριβώς αυτό.
Κατά τον Jacobs, "ο Donald Trump ριζοσπαστικοποίησε το Δημοκρατικό Κόμμα".
Χωρίς τον Trump, υποστηρίζει, αυτή η εσωτερική εξέγερση πιθανότατα δεν θα είχε συμβεί με την ίδια ένταση.
Αν η Δεξιά έχει το Project 2025, γιατί η Αριστερά να φοβάται τις μεγάλες ιδέες;
Η επιστροφή του Trump έχει επίσης διαλύσει αρκετές από τις παλιές συμβάσεις της αμερικανικής πολιτικής.
Για τους προοδευτικούς τίθεται πλέον ένα απλό ερώτημα: Εάν η αμερικανική Δεξιά μπορεί να σχεδιάζει ένα ριζικά διαφορετικό κράτος μέσα από προγράμματα όπως το Project 2025, γιατί η Αριστερά πρέπει να περιορίζεται σε μικρές, σταδιακές μεταρρυθμίσεις;
Η νέα προοδευτική ατζέντα μιλά για μεγαλύτερη αναδιανομή πλούτου, ισχυρότερα συνδικάτα, μεταρρύθμιση των δημοκρατικών θεσμών, καθολική υγειονομική περίθαλψη και διαφορετική εξωτερική πολιτική.
Δεν υπάρχει μεγάλη διάθεση επιστροφής στην πολιτική πραγματικότητα πριν από τον Trump.
Για τους υποστηρικτές αυτού του ρεύματος, άλλωστε, εκείνο ακριβώς το σύστημα δημιούργησε τις προϋποθέσεις για την εμφάνισή του.
Δέκα χρόνια μετά τον Sanders, η Αριστερά έχει πλέον υποδομές
Ο Joseph Geevarghese, εκτελεστικός διευθυντής του Our Revolution, της οργάνωσης που δημιουργήθηκε μετά την εκστρατεία Sanders του 2016, θεωρεί ότι το προοδευτικό κίνημα έχει πλέον ωριμάσει.
Δεν διαθέτει μόνο πολιτικές ιδέες.
Διαθέτει οργανώσεις, χρηματοδοτικούς μηχανισμούς, ακτιβιστές, εθελοντές, ψηφιακές πλατφόρμες και ανθρώπους με εμπειρία στις εκλογικές εκστρατείες.
Η υποδομή που κατασκευάστηκε μέσα σε μία δεκαετία αρχίζει πλέον να αποδίδει.
Παράλληλα, οργανώσεις όπως οι Democratic Socialists of America (DSA) ενισχύονται την ίδια στιγμή που η κεντρώα πτέρυγα των Δημοκρατικών περνά κρίση ταυτότητας.
Το πρόβλημα των μετριοπαθών
Στην εποχή του Trump, η πολιτική έχει γίνει πιο έντονη, πιο προσωποκεντρική και περισσότερο συγκρουσιακή.
Μέσα σε αυτό το περιβάλλον, οι κεντρώοι Δημοκρατικοί κατηγορούνται ότι εμφανίζονται ως διστακτικοί διαχειριστές μικρών αλλαγών.
Και, κυρίως, ότι δεν διαθέτουν πολιτικούς με την απήχηση ενός Mamdani, μιας Ocasio-Cortez ή πλέον ενός El-Sayed.
Οι αριστεροί προσθέτουν και μια δεύτερη κατηγορία.
Η εξάρτηση των μετριοπαθών από εταιρικούς χρηματοδότες, λένε, περιορίζει την πολιτική τους γλώσσα.
Δεν μπορούν να επιτεθούν με την ίδια ένταση στις μεγάλες επιχειρήσεις ή στα οικονομικά συμφέροντα όταν μέρος της χρηματοδότησής τους προέρχεται από αυτά.
Η Αριστερά, αντίθετα, παρουσιάζει τον εαυτό της ως δύναμη που μπορεί να καταγγείλει ανοιχτά την εταιρική επιρροή στην πολιτική και να τη συνδέσει με το κόστος ζωής των Αμερικανών.
Το κατεστημένο ετοιμάζεται να αντεπιτεθεί
Οι αριστεροί γνωρίζουν, πάντως, ότι η μάχη απέχει πολύ από το να έχει τελειώσει.
Η παραδοσιακή πτέρυγα του Δημοκρατικού Κόμματος εξακολουθεί να διαθέτει τεράστια πολιτική και οικονομική ισχύ, με ισχυρές σχέσεις στη Wall Street και στη Silicon Valley.
Ο Norman Solomon, διευθυντής του RootsAction και επικεφαλής του Institute for Public Accuracy, δηλώνει ενθουσιασμένος από τα αποτελέσματα στο Μίσιγκαν, αλλά ταυτόχρονα ανήσυχος για την αντίδραση των δυνάμεων που επί δεκαετίες είχαν συνηθίσει να ελέγχουν το εθνικό Δημοκρατικό Κόμμα.
Για να καταλάβει κανείς τη σημερινή σύγκρουση, πρέπει να επιστρέψει στις αρχές της δεκαετίας του 1990.
Από τον Bill Clinton στον «Τρίτο Δρόμο»
Το Democratic Leadership Council (DLC) δημιουργήθηκε με στόχο να μετακινήσει το Δημοκρατικό Κόμμα προς το πολιτικό κέντρο.
Ο Al From επέλεξε το 1989 τον Bill Clinton ως το πρόσωπο που θα μπορούσε να εκφράσει αυτή τη νέα κατεύθυνση.
Από εκεί γεννήθηκε ο αμερικανικός "Τρίτος Δρόμος", ο οποίος έπαιξε καθοριστικό ρόλο στη νίκη Clinton το 1992 και αργότερα επηρέασε τον Tony Blair στη Βρετανία.
Τρεις δεκαετίες αργότερα, αυτή ακριβώς η πολιτική παράδοση βρίσκεται υπό αμφισβήτηση.
Ο From το παραδέχεται χωρίς περιστροφές:
"Εμείς επικεντρωνόμασταν στο να νικήσουμε τους Ρεπουμπλικανούς και οι δημοκρατικοί σοσιαλιστές επικεντρώνονταν στο να νικήσουν εμάς. Πρέπει να αντεπιτεθούμε".
Η Αμερική του 2026 δεν είναι η Αμερική του Clinton
Όταν ο Clinton διεκδίκησε για πρώτη φορά την προεδρία, το 43% των Αμερικανών αυτοπροσδιοριζόταν ως μετριοπαθές, το 36% ως συντηρητικό και μόλις το 17% ως φιλελεύθερο.
Η πολιτική πόλωση των επόμενων δεκαετιών άλλαξε δραματικά αυτή την εικόνα.
Ο From εξακολουθεί να θεωρεί ότι η κεντρώα φόρμουλα παραμένει σωστή ως προς τις βασικές αρχές της.
Παραδέχεται, όμως, ότι η πλατφόρμα της δεκαετίας του 1990 δεν μπορεί να μεταφερθεί αυτούσια στη δεκαετία του 2030.
Οι κεντρώοι θα χρειαστούν νέες ιδέες.
Αυτό που αρνείται κατηγορηματικά είναι ότι οι Democratic Socialists αποτελούν φυσική συνέχεια της ιστορικής παράδοσης του Δημοκρατικού Κόμματος.
Κατά την άποψή του, επιδιώκουν ένα διαφορετικό σύστημα και μια διαφορετική ιδεολογική κατεύθυνση από εκείνη του κόμματος του Franklin D. Roosevelt.
Η πραγματική δοκιμασία του El-Sayed έρχεται τον Νοέμβριο
Υπάρχει, βέβαια, μια κρίσιμη λεπτομέρεια.
Ο κέρδισε το χρίσμα.
Δεν έχει κερδίσει ακόμη τη Γερουσία.
Ο Rhodes Scholar, γιατρός και γιος Αιγύπτιων μεταναστών θα αντιμετωπίσει τον Νοέμβριο τον πρώην Ρεπουμπλικανό βουλευτή Mike Rogers.
Η αναμέτρηση μπορεί να αποδειχθεί καθοριστική ακόμη και για τον έλεγχο της αμερικανικής Γερουσίας.
Και εκεί θα δοκιμαστεί στην πράξη το μεγάλο επιχείρημα της νέας Αριστεράς: Μπορεί ένας υποψήφιος με τόσο αριστερή πλατφόρμα να κερδίσει όχι μόνο τις προκριματικές εκλογές των Δημοκρατικών, αλλά και μια γενική εκλογική αναμέτρηση σε μια swing state;
Εάν η απάντηση είναι ναι, οι συνέπειες για το κόμμα θα είναι πολύ μεγαλύτερες από μία έδρα στη Γερουσία.
Προσωρινή ανακωχή για τις ενδιάμεσες εκλογές
Παρά την ιδιαίτερα σκληρή εσωκομματική εκστρατεία, μετά τη νίκη του ο El-Sayed έσπευσε να χαμηλώσει τους τόνους.
"Αυτά που μας ενώνουν είναι πολύ μεγαλύτερα από εκείνα που μας χωρίζουν", δήλωσε.
Η Stevens έσπευσε επίσης να τον υποστηρίξει.
Αυτό πιθανότατα αποτελεί πρόγευση όσων θα συμβούν σε εθνικό επίπεδο μέχρι τις ενδιάμεσες εκλογές.
Προοδευτικοί και μετριοπαθείς θα συνεχίσουν την ιδεολογική τους αντιπαράθεση, αλλά έχουν κοινό στόχο: να νικήσουν τους Ρεπουμπλικανούς.
Ο Trump και ο πρόεδρος της Βουλής Mike Johnson επιχειρούν ήδη να επαναφέρουν μια ρητορική που θυμίζει Ψυχρό Πόλεμο, χαρακτηρίζοντας τους δημοκρατικούς σοσιαλιστές "ριζοσπάστες μαρξιστές" και "άθεους κομμουνιστές".
Μπορούν οι δύο πτέρυγες να κυβερνήσουν μαζί;
Η Donna Brazile, πολιτική στρατηγικός αναλυτής και πρώην προσωρινή πρόεδρος της Democratic National Committee, θεωρεί ότι μπορούν.
Το ερώτημα, όπως το θέτει, είναι αν δύο διαφορετικές πτέρυγες του ίδιου κόμματος μπορούν να ενωθούν και να λειτουργήσουν ως κυβερνητική πλειοψηφία.
Η δική της απάντηση είναι καταφατική.
Υπάρχουν ζητήματα στα οποία μπορούν να συμφωνήσουν: οικονομία, βελτίωση της καθημερινότητας, αντιμετώπιση της ακρίβειας και αύξηση της αγοραστικής δύναμης.
Η λέξη-κλειδί είναι affordability.
Το κόστος ζωής μπορεί να αποτελέσει τη γέφυρα μεταξύ των δύο κόσμων του Δημοκρατικού Κόμματος.
Τουλάχιστον μέχρι το 2028.
Και μετά έρχεται το 2028
Εκεί η προσωρινή ανακωχή πιθανότατα τελειώνει.
Η κεντρώα οργάνωση Third Way σχεδιάζει, σύμφωνα με τους New York Times, μια νέα εκστρατεία ύψους $15 εκατ. με στόχο να αποδυναμώσει πολιτικά τον δημοκρατικό σοσιαλισμό μέχρι τις επόμενες προεδρικές εκλογές.
Οι κεντρώοι επιμένουν ότι η έκταση της προοδευτικής εξέγερσης υπερβάλλεται.
Οι αριστεροί έχουν κερδίσει ορισμένες ιδιαίτερα προβεβλημένες αναμετρήσεις, λένε, αλλά αυτές αποτελούν μόνο ένα μικρό μέρος των εκατοντάδων εκλογών που διεξάγονται σε ολόκληρη τη χώρα.
Η άλλη πλευρά βλέπει ακριβώς το αντίθετο.
Το Μίσιγκαν, υποστηρίζει, απέδειξε ότι ο διαθέσιμος πολιτικός χώρος για την Αριστερά μόλις έγινε πολύ μεγαλύτερος.
Ο οικονομικός λαϊκισμός ως εισιτήριο για τον Λευκό Οίκο
Ο Geevarghese θεωρεί ότι σχεδόν όλη η εκλογική ενέργεια και ο ενθουσιασμός μέσα στο Δημοκρατικό Κόμμα βρίσκονται σήμερα στην Αριστερά.
Και κάνει μια ακόμη πιο σημαντική πρόβλεψη.
Οποιοσδήποτε θέλει να είναι πραγματικά ανταγωνιστικός στις προεδρικές προκριματικές του 2028 θα πρέπει, κατά την άποψή του, να υιοθετήσει έναν σαφή και επιθετικό οικονομικό λαϊκισμό.
Όχι απαραίτητα να γίνει δημοκρατικός σοσιαλιστής.
Αλλά να μιλήσει για το κόστος ζωής, τις μεγάλες επιχειρήσεις, τους μισθούς, τη στέγαση, την οικονομική ανισότητα και την επιρροή του χρήματος στην πολιτική με πολύ πιο επιθετικό τρόπο από εκείνον της προηγούμενης γενιάς των Δημοκρατικών.
Αυτό, υποστηρίζει, είναι που μπορεί να αποτελέσει το πολιτικό αντίδοτο στον Trump.
Και αν η AOC διεκδικήσει την προεδρία;
Η συζήτηση έχει ήδη αρχίσει.
Ο Zohran Mamdani δεν μπορεί να διεκδικήσει την προεδρία επειδή γεννήθηκε εκτός Ηνωμένων Πολιτειών και ο ίδιος έχει δηλώσει ότι δεν ενδιαφέρεται.
Ο βουλευτής της Καλιφόρνιας Ro Khanna, ο οποίος έκανε εκστρατεία υπέρ του El-Sayed, αναφέρεται συχνά ως πιθανός υποψήφιος.
Όμως το μεγαλύτερο ενδιαφέρον συγκεντρώνεται σε ένα πρόσωπο.
Alexandria Ocasio-Cortez.
Σήμερα είναι 36 ετών.
Στις προεδρικές εκλογές του 2028 θα είναι 39.
Ο Henry Olsen, senior fellow στο Ethics and Public Policy Center της Ουάσιγκτον, θεωρεί ότι εάν η AOC θέλει πραγματικά να γίνει κάποτε πρόεδρος, η ευκαιρία μπορεί να είναι ακριβώς αυτή.
Η αριστερή πτέρυγα αναζητά ηγέτη.
Και η διεθνής πολιτική της τελευταίας δεκαετίας έχει δείξει ότι νέες γυναίκες πολιτικοί μπορούν να αποκτήσουν τεράστια απήχηση στην Αριστερά.
"Γιατί όχι μια 39χρονη AOC;", διερωτάται.
Η μάχη για την ψυχή των Δημοκρατικών μόλις άρχισε
Η νίκη του Abdul El-Sayed δεν σημαίνει ότι το Δημοκρατικό Κόμμα έγινε ξαφνικά σοσιαλιστικό.
Ούτε ότι οι κεντρώοι έχασαν τον έλεγχο.
Διαθέτουν ακόμη τεράστια θεσμική δύναμη, χρηματοδότηση, δίκτυα και μεγάλο αριθμό εκλεγμένων στελεχών.
Αλλά κάτι έχει αλλάξει.
Το 2016 ο Bernie Sanders έμοιαζε με έναν ιδεολογικό αντάρτη που αμφισβητούσε μόνος του ένα πανίσχυρο κομματικό κατεστημένο.
Δέκα χρόνια αργότερα υπάρχει ολόκληρη πολιτική υποδομή πίσω από τις ιδέες που τότε εκπροσωπούσε.
- Υπάρχουν οργανώσεις.
- Υπάρχουν χρηματοδότες μικρών ποσών.
- Υπάρχουν εκατομμύρια ψηφοφόροι.
- Υπάρχουν εκλεγμένοι βουλευτές.
- Υπάρχει ένας δήμαρχος της Νέας Υόρκης.
- Και τώρα υπάρχει ένας υποψήφιος για τη Γερουσία σε μία από τις σημαντικότερες swing states της Αμερικής.
Η τελική απάντηση θα δοθεί τον Νοέμβριο.
Εάν ο El-Sayed χάσει από τον Mike Rogers, οι κεντρώοι θα υποστηρίξουν ότι επιβεβαιώθηκε η βασική τους ένσταση: άλλο πράγμα να κερδίζεις τους Δημοκρατικούς και άλλο να κερδίζεις την Αμερική.
Εάν όμως κερδίσει, η συζήτηση θα αλλάξει δραματικά.
Γιατί τότε η Αριστερά δεν θα μπορεί πλέον να αντιμετωπίζεται ως ένα κίνημα περιορισμένο στις ασφαλείς δημοκρατικές περιφέρειες της Νέας Υόρκης και των ακτών.
Θα έχει αποδείξει ότι μπορεί να κερδίσει στην καρδιά μιας διχασμένης πολιτικά πολιτείας της αμερικανικής ενδοχώρας.
Και τότε το πραγματικό ερώτημα δεν θα είναι πλέον εάν η Αριστερά μπορεί να αλλάξει το Δημοκρατικό Κόμμα.
Θα είναι πόσο μακριά μπορεί να το μετακινήσει μέχρι τις προεδρικές εκλογές του 2028.
Add comment
Comments