"Υποθέτουν ότι η φιλοδοξία μου αφορά μια θέση. Υποθέτουν ότι η φιλοδοξία μου είναι ένας τίτλος ή ένα αξίωμα. Όμως η φιλοδοξία μου είναι πολύ μεγαλύτερη από αυτό. Η φιλοδοξία μου είναι να αλλάξω αυτή τη χώρα".
Η Αλεξάντρια Οκάσιο-Κορτέζ πρόφερε τις λέξεις αργά και με εμφανή αποφασιστικότητα. Το ακροατήριο, που είχε γεμίσει τα στασίδια του Rockefeller Memorial Chapel στο Πανεπιστήμιο του Σικάγο, ξέσπασε αυθόρμητα σε χειροκροτήματα.
Ήταν Μάιος. Τρεις μήνες αργότερα, η συζήτηση γύρω από τις πραγματικές φιλοδοξίες της 36χρονης βουλευτού της Νέας Υόρκης - τόσο για την ίδια όσο και για την Αμερική - έχει γίνει ακόμη εντονότερη.
Το ερώτημα ακούγεται πλέον ανοιχτά στην Ουάσιγκτον: Θα μπορούσε η AOC να είναι υποψήφια για την προεδρία των ΗΠΑ το 2028;
Τα άστρα ίσως αρχίζουν να ευθυγραμμίζονται
Φίλοι και αντίπαλοι αναρωτιούνται εάν δημιουργείται η ιδανική πολιτική συγκυρία για μια προεδρική υποψηφιότητα της Οκάσιο-Κορτέζ.
Υπάρχουν αρκετοί λόγοι.
Ένα σημαντικό τμήμα των Αμερικανών ψηφοφόρων εμφανίζεται εξοργισμένο με το πολιτικό κατεστημένο - και αυτό δεν αφορά μόνο τους Ρεπουμπλικανούς. Αφορά και τη γερασμένη ηγετική τάξη του Δημοκρατικού Κόμματος.
Παράλληλα, προοδευτικοί υποψήφιοι που επικεντρώνουν την ατζέντα τους στην οικονομική ανισότητα, στο κόστος ζωής και στην καθολική πρόσβαση στην υγειονομική περίθαλψη έχουν πετύχει σημαντικές νίκες σε δημοτικές εκλογές και προκριματικές αναμετρήσεις.
Και μετά υπάρχουν οι δημοσκοπήσεις.
Σύμφωνα με Granite State Poll του University of New Hampshire, η Οκάσιο-Κορτέζ βρέθηκε στην πρώτη θέση μεταξύ πιθανών υποψηφίων των Δημοκρατικών στο κρίσιμο New Hampshire.
Το σημαντικότερο ίσως είναι ότι διαθέτει κάτι που δύσκολα αγοράζεται με χρήματα: αναγνωρισιμότητα.
Μόνο στο Instagram διαθέτει σχεδόν 10 εκατ. ακολούθους, ενώ η επιρροή της εκτείνεται από τους Democratic Socialists of America (DSA) έως στελέχη της παραδοσιακής κομματικής ηγεσίας.
Ακόμη και η Νάνσι Πελόζι, πρώην πρόεδρος της Βουλής των Αντιπροσώπων και άλλοτε πολιτικά πολύ μακριά από την AOC, μιλά πλέον με θερμά λόγια για εκείνη.
Η Αμερική μετά τον Τραμπ
Οι αμερικανικές προεδρικές εκλογές έχουν αποδείξει ότι συχνά δεν κερδίζει απλώς ο υποψήφιος με το καλύτερο βιογραφικό.
Κερδίζει εκείνος που συναντά την κατάλληλη πολιτική στιγμή.
- Ο Μπαράκ Ομπάμα το έκανε το 2008.
- Ο Ντόναλντ Τραμπ το έκανε το 2016.
Η Οκάσιο-Κορτέζ ενδέχεται να πιστεύει ότι το 2028 μπορεί να δημιουργήσει τη δική της στιγμή.
Μια 36χρονη πολιτικός, με εξαιρετική επικοινωνιακή ικανότητα στα κοινωνικά δίκτυα και μια σαφώς σοσιαλιστική οικονομική ατζέντα, θα μπορούσε να αποτελέσει σχεδόν το απόλυτο πολιτικό αντίθετο του σημερινού, ογδοντάχρονου Τραμπ και του κινήματος MAGA.
Εάν η πολιτική λειτουργεί σαν εκκρεμές, τότε η AOC βρίσκεται πολύ κοντά στο άλλο άκρο του.
Ενδεικτική είναι δημοσκόπηση της Zogby Strategies: ένας υποθετικός υποψήφιος των δημοκρατικών σοσιαλιστών συγκεντρώνει 45%, έναντι 33% ενός υποθετικού υποψηφίου MAGA.
Δεν πρόκειται φυσικά για πρόβλεψη εκλογικού αποτελέσματος. Δείχνει όμως ότι πολιτικές ταυτότητες οι οποίες πριν από μία δεκαετία θεωρούνταν περιθωριακές μπορούν πλέον να αποκτήσουν πολύ μεγαλύτερη εκλογική απήχηση.
Από bartender στο Κογκρέσο
Η πολιτική ιστορία της Οκάσιο-Κορτέζ αποτελεί από μόνη της μέρος της δύναμής της.
Πριν εκλεγεί στο Κογκρέσο εργαζόταν ως bartender και σερβιτόρα.
Το 2016 συμμετείχε ως εθελόντρια στην πρώτη προεδρική εκστρατεία του Μπέρνι Σάντερς, η οποία μετέτρεψε τον όρο "δημοκρατικός σοσιαλισμός" από πολιτική παραδοξότητα σε αναγνωρίσιμο ρεύμα της αμερικανικής Αριστεράς.
Δύο χρόνια αργότερα αποφάσισε να θέσει η ίδια υποψηφιότητα.
Διέθετε ελάχιστα χρήματα, αλλά είχε την υποστήριξη αριστερών οργανώσεων όπως οι Brand New Congress και Justice Democrats.
Και τότε προκάλεσε έναν από τους μεγαλύτερους πολιτικούς σεισμούς των τελευταίων δεκαετιών.
Στις προκριματικές εκλογές του 2018 νίκησε τον Τζο Κρόουλι, βουλευτή δέκα θητειών, ισχυρό στέλεχος της ηγεσίας των Δημοκρατικών και πιθανό μελλοντικό πρόεδρο της Βουλής.
Η άγνωστη 28χρονη bartender είχε νικήσει έναν από τους ισχυρότερους ανθρώπους του κομματικού μηχανισμού.
Η AOC έγινε μέσα σε μία νύχτα εθνικό πολιτικό πρόσωπο.
«Τι θα διεκδικήσει μετά;»
Ο Κόρμπιν Τρεντ, πρώτος διευθυντής επικοινωνίας της στο Κογκρέσο και συνιδρυτής των Justice Democrats, θυμάται ότι μόλις λίγες ώρες μετά τη νίκη επί του Κρόουλι άρχισε να δέχεται τηλεφωνήματα.
Το ερώτημα ήταν παντού το ίδιο: Τι ακολουθεί; Γερουσία; Κυβερνήτης της Νέας Υόρκης; Προεδρία;
Για τον Τρεντ, αυτό αποκαλύπτει τον τρόπο με τον οποίο σκέφτεται η πολιτική Ουάσιγκτον: πρώτα η επόμενη θέση και μετά η πολιτική που μπορεί να εφαρμοστεί.
Η ίδια, σύμφωνα με ανθρώπους που συνεργάστηκαν μαζί της, δεν λειτουργούσε έτσι.
Όταν ο Τρεντ επιχείρησε να σχεδιάσει μια μακροπρόθεσμη στρατηγική που θα μπορούσε να την οδηγήσει κάποτε σε υποψηφιότητα για τη Γερουσία, εκείνη δεν έδειξε ιδιαίτερο ενδιαφέρον.
Δεν φαινόταν να διαθέτει έναν προσωπικό οδικό χάρτη που κατέληγε υποχρεωτικά στον Λευκό Οίκο.
Αυτό ακριβώς, παραδόξως, ίσως αποτελεί ένα από τα μεγαλύτερα πολιτικά της πλεονεκτήματα.
Το πολιτικό της όπλο: αυθεντικότητα
Η Οκάσιο-Κορτέζ διαθέτει κάτι που λείπει από πολλούς επαγγελματίες πολιτικούς: την ικανότητα να εμφανίζεται ως κανονικός άνθρωπος.
Ο Τρεντ επισημαίνει δύο χαρακτηριστικά.
Ενδιαφέρεται πραγματικά για τους ανθρώπους με τους οποίους συνομιλεί και, ταυτόχρονα, δεν φοβάται να αποκαλύπτει πράγματα για τον εαυτό της.
Η προσωπική της ιστορία βοηθά.
Η εμπειρία μιας νέας γυναίκας που εργαζόταν στην εστίαση για να τα βγάλει πέρα είναι πολύ πιο κοντά στις εμπειρίες εκατομμυρίων millennials από τη συνηθισμένη διαδρομή των πολιτικών της Ουάσιγκτον.
Ο πολιτικός στρατηγικός σύμβουλος Κρις Σκοτ, ο οποίος εργάστηκε στην προεδρική εκστρατεία της Κάμαλα Χάρις το 2024, θεωρεί ότι οι ψηφοφόροι - είτε συντηρητικοί είτε προοδευτικοί - στρέφονται ολοένα περισσότερο προς υποψηφίους των οποίων τις πραγματικές εμπειρίες μπορούν να αναγνωρίσουν.
Και σε αυτό το πεδίο η AOC διαθέτει σημαντικό πλεονέκτημα.
Από outsider σε insider;
Υπάρχει όμως ένα παράδοξο.
Η επαναστάτρια του 2018 βρίσκεται πλέον αρκετά χρόνια στην Ουάσιγκτον.
Η πολιτικός που επιτέθηκε στο κομματικό κατεστημένο, προώθησε το Green New Deal και έγινε σύμβολο της αριστερής πτέρυγας των Δημοκρατικών έχει αρχίσει να συνεργάζεται στενότερα με την κομματική ηγεσία.
Η Πελόζι την επαίνεσε πρόσφατα δημόσια, χαρακτηρίζοντας εξαιρετική τη συνεργασία μαζί της.
Για τους μετριοπαθείς Δημοκρατικούς αυτό αποτελεί ένδειξη πολιτικής ωρίμανσης. Για ένα τμήμα της ριζοσπαστικής Αριστεράς, όμως, γεννά ένα πολύ διαφορετικό ερώτημα: Μήπως το σύστημα κατάφερε τελικά να ενσωματώσει μία από τις ισχυρότερες επικρίτριές του;
Η Γάζα και η δύσκολη σχέση με την Αριστερά
Η πολιτική της απέναντι στο Ισραήλ αποτελεί χαρακτηριστικό παράδειγμα.
Η Οκάσιο-Κορτέζ έχει χαρακτηρίσει τις ενέργειες του Ισραήλ στη Γάζα "γενοκτονία" και ψήφισε πρόσφατα υπέρ της παρεμπόδισης αμερικανικής στρατιωτικής βοήθειας προς τη χώρα.
Ωστόσο, ορισμένοι αριστεροί ακτιβιστές δεν έχουν ξεχάσει την εμφάνισή της στο συνέδριο των Δημοκρατικών το 2024, όταν επαίνεσε τις προσπάθειες της Κάμαλα Χάρις για κατάπαυση του πυρός.
Για επικριτές όπως ο Τσενκ Ουίγκουρ, συνιδρυτής του The Young Turks, η στάση αυτή αποτέλεσε προσπάθεια προσαρμογής στην κομματική γραμμή.
Η πολιτική ωρίμανση που βλέπει το κέντρο, δηλαδή, μπορεί να ερμηνεύεται ως συμβιβασμός από την αριστερή βάση.
Και αυτή είναι μια ισορροπία που θα γίνει εξαιρετικά δύσκολη εάν η AOC αποφασίσει να διεκδικήσει την προεδρία.
Το «Woke One was crazy»
Ιδιαίτερο ενδιαφέρον προκάλεσε και μία πρόσφατη τοποθέτησή της.
Όταν ο δημοσιογράφος του ABC Τζόναθαν Καρλ τη ρώτησε για τις πολιτισμικές συγκρούσεις της εποχής της πανδημίας - συμπεριλαμβανομένου του συνθήματος "defund the police" - η Οκάσιο-Κορτέζ γέλασε και, δανειζόμενη τη φράση πολιτικού συμμάχου της στη Νέα Υόρκη, είπε:
"Woke One was crazy".
Η φράση ερμηνεύθηκε ως μια προσπάθεια να χαράξει διαχωριστική γραμμή ανάμεσα στις ουσιαστικές διεκδικήσεις για φυλετική δικαιοσύνη και στις υπερβολές της πολιτικής ταυτότητας που έδωσαν στη Δεξιά εύκολο πολιτικό στόχο.
Για ορισμένους αποτελεί απόδειξη ότι η AOC προετοιμάζεται για ένα πολύ μεγαλύτερο, εθνικό εκλογικό ακροατήριο.
Για άλλους είναι ακόμη μία ένδειξη μετακίνησης προς το πολιτικό κέντρο.
Η κατάψυξη ωαρίων και η προσωπική ζωή
Η ίδια έδωσε πρόσφατα δημοσιότητα και σε μια εξαιρετικά προσωπική απόφαση: ανακοίνωσε μέσω Instagram ότι προχωρά σε κατάψυξη ωαρίων, εξηγώντας ότι θέλει να αισθάνεται πως έχει μεγαλύτερο έλεγχο της ζωής της.
Αναγνώρισε ότι υπάρχει πολιτικό ρίσκο στο να συζητά δημόσια τόσο προσωπικές επιλογές οικογενειακού προγραμματισμού.
Υποστήριξε όμως ότι θέλει να συμβάλει στην κανονικοποίηση της συζήτησης γύρω από τις επαγγελματικές και προσωπικές πιέσεις που αντιμετωπίζουν οι γυναίκες.
Η ανακοίνωση τροφοδότησε παράλληλα εικασίες στο αμερικανικό διαδίκτυο σχετικά με την προσωπική της σχέση.
Δεν υπάρχει λόγος, ωστόσο, οι ανεπιβεβαίωτες εικασίες αυτές να αντιμετωπίζονται ως γεγονός.
Το μεγάλο πρόβλημα: οι μαύροι ψηφοφόροι
Υπάρχει όμως ένα πολύ σοβαρότερο εκλογικό εμπόδιο.
Οι κεντρώοι Δημοκρατικοί υποστηρίζουν εδώ και χρόνια ότι η δημοκρατική σοσιαλιστική πτέρυγα μπορεί να ενθουσιάζει νέους και λευκούς πτυχιούχους των μεγαλουπόλεων, αλλά δυσκολεύεται να οικοδομήσει αντίστοιχη σχέση με τμήματα της αφροαμερικανικής κοινότητας.
Σε μια προεδρική προκριματική αναμέτρηση αυτό μπορεί να αποδειχθεί καθοριστικό.
Ιδίως στη Νότια Καρολίνα, όπου οι μαύροι ψηφοφόροι αποτελούν κρίσιμο τμήμα του Δημοκρατικού εκλογικού σώματος.
Η Νίνα Τέρνερ, πρώην εθνική συμπρόεδρος της εκστρατείας του Μπέρνι Σάντερς το 2020, προειδοποιεί ότι υπάρχει δυσαρέσκεια σε τμήματα της μαύρης κοινότητας απέναντι τόσο στους DSA όσο και στο ευρύτερο αριστερό κίνημα.
Εάν η Οκάσιο-Κορτέζ θέλει πραγματικά τον Λευκό Οίκο, θα πρέπει να διευρύνει σημαντικά τον συνασπισμό της.
Και απέναντί της δεν θα βρίσκεται μόνο ο Τραμπισμός
Το πρώτο μεγάλο εμπόδιο θα είναι οι ίδιοι οι Δημοκρατικοί.
Οι προκριματικές του 2028 αναμένεται να είναι εξαιρετικά ανταγωνιστικές.
Σε ένα πιθανό πεδίο υποψηφίων θα μπορούσαν να εμφανιστούν ο επίσης αριστερός βουλευτής Ρο Κάνα, η Κάμαλα Χάρις, ο Πιτ Μπούτιτζετζ, ο κυβερνήτης της Καλιφόρνιας Γκάβιν Νιούσομ και ο γερουσιαστής Τζον Όσοφ.
Υπάρχει επιπλέον το τραύμα των Δημοκρατικών από τις ήττες της Χίλαρι Κλίντον το 2016 και της Χάρις το 2024.
Ορισμένα στελέχη και ψηφοφόροι μπορεί να αναρωτηθούν - δικαιολογημένα ή όχι - εάν η Αμερική είναι έτοιμη να εκλέξει την πρώτη γυναίκα πρόεδρο.
Εάν ξεπεράσει τις προκριματικές, τότε θα ακολουθήσει μια ακόμη σκληρότερη μάχη.
Η συντηρητική επικοινωνιακή μηχανή παρουσιάζει εδώ και χρόνια την AOC ως "ριζοσπάστρια σοσιαλίστρια" ή ακόμη και "κομμουνίστρια" που απειλεί τον αμερικανικό τρόπο ζωής.
Μια προεδρική υποψηφιότητα θα μετέτρεπε αυτή την επίθεση σε πολιτικό βομβαρδισμό πρωτοφανούς έντασης.
Ή μήπως πρώτα η Γερουσία;
Υπάρχει επομένως ένα εναλλακτικό σενάριο.
Αντί να επιχειρήσει το τεράστιο άλμα από τη Βουλή των Αντιπροσώπων στον Λευκό Οίκο, η Οκάσιο-Κορτέζ θα μπορούσε να διεκδικήσει την έδρα του Τσακ Σούμερ στη Γερουσία της Νέας Υόρκης.
Η πρώην Ρεπουμπλικανή επικοινωνιακή σύμβουλος Τάρα Σετμάγερ θεωρεί ότι αυτή θα ήταν η ασφαλέστερη στρατηγική.
Η AOC είναι ακόμη εξαιρετικά νέα. Θα μπορούσε να περάσει μία ή δύο θητείες στη Γερουσία, να αποκτήσει μεγαλύτερο θεσμικό βάρος και στη συνέχεια να διεκδικήσει την προεδρία.
Από την άλλη, η πολιτική ιστορία είναι γεμάτη από υποψηφίους που περίμεναν την "κατάλληλη στιγμή" τόσο πολύ ώστε τελικά την έχασαν.
Ο Ομπάμα έκανε το αντίθετο. Άρπαξε τη στιγμή.
Θα γίνει η νεότερη πρόεδρος στην ιστορία των ΗΠΑ;
Εάν η Οκάσιο-Κορτέζ κατέβαινε στις εκλογές του 2028 και κέρδιζε, θα έγραφε ιστορία.
Θα γινόταν η πρώτη γυναίκα πρόεδρος των Ηνωμένων Πολιτειών και, ταυτόχρονα, η νεότερη πρόεδρος στην αμερικανική ιστορία, ξεπερνώντας τόσο τον Θίοντορ Ρούζβελτ όσο και τον Τζον Φ. Κένεντι.
Αλλά ίσως το πιο ενδιαφέρον στοιχείο βρίσκεται στην ίδια τη δήλωση με την οποία ξεκίνησε η συζήτηση.
Η Οκάσιο-Κορτέζ επιμένει ότι η φιλοδοξία της δεν είναι μια καρέκλα ή ένας τίτλος.
Είναι να αλλάξει τη χώρα.
Και αυτή ακριβώς η φιλοδοξία μπορεί κάποια στιγμή να καταστήσει δύσκολο να αγνοήσει το μοναδικό αξίωμα από το οποίο θα μπορούσε πραγματικά να επιχειρήσει κάτι τέτοιο.
Ο πολιτικός αναλυτής Κερτ Μπαρντέλα τη θεωρεί φυσική διάδοχο του πολιτικού συνασπισμού που οικοδόμησαν ο Μπέρνι Σάντερς και η Ελίζαμπεθ Γουόρεν.
Κυρίως όμως επισημαίνει το χαρακτηριστικό που τη διαφοροποιεί από μεγάλο μέρος της σημερινής πολιτικής τάξης: η AOC προκαλεί έντονα συναισθήματα.
Άλλοι τη λατρεύουν και άλλοι την αποστρέφονται.
Σχεδόν κανείς όμως δεν την αγνοεί.
Και στην εποχή της πολιτικής των social media και της μάχης για κάθε δευτερόλεπτο της δημόσιας προσοχής, αυτό μπορεί να αποδειχθεί ένα εξαιρετικά ισχυρό πλεονέκτημα.
Το 2028 βρίσκεται ακόμη μακριά. Η Οκάσιο-Κορτέζ δεν έχει ανακοινώσει υποψηφιότητα και μια πιθανή εκστρατεία παραμένει προς το παρόν σενάριο.
Όμως για πρώτη φορά από τότε που η άγνωστη 28χρονη bartender ανέτρεψε έναν από τους ισχυρότερους Δημοκρατικούς της Νέας Υόρκης, το ερώτημα δεν είναι πλέον αν η AOC διαθέτει αρκετή πολιτική δύναμη για να σκεφτεί τον Λευκό Οίκο.
Είναι εάν θα αποφασίσει ότι το 2028 είναι η στιγμή να τη χρησιμοποιήσει.
Add comment
Comments