Για σχεδόν έναν χρόνο βρέθηκε μέσα σε ένα από τα πιο αμφιλεγόμενα κυβερνητικά πειράματα των Ηνωμένων Πολιτειών. Ο Tyler Hassen, στέλεχος του πετρελαϊκού κλάδου από το Χιούστον, πέρασε 11 μήνες στο Department of Government Efficiency (DOGE), την πρωτοβουλία που συνδέθηκε με τον Έλον Μασκ και είχε ως αποστολή να περιορίσει τη γραφειοκρατία, τις δημόσιες δαπάνες και το μέγεθος της ομοσπονδιακής κυβέρνησης.
Από την Elizabeth Dwoskin | The Washington Post
Απόδοση – δημοσιογραφική επιμέλεια: Κίρκη | Greece2Day
Τώρα θέλει, όπως λέει, να παρουσιάσει τη δική του εκδοχή για όσα συνέβησαν πίσω από τις κλειστές πόρτες. Σε συνέντευξή του στη Washington Post, ενόψει της έκδοσης βιβλίου για την εμπειρία του, ο Hassen περιγράφει έναν κόσμο όπου επιχειρηματίες, μηχανικοί της Silicon Valley και κυβερνητικοί αξιωματούχοι βρέθηκαν ξαφνικά αντιμέτωποι με δύο εντελώς διαφορετικές αντιλήψεις για το πώς πρέπει να λειτουργεί το κράτος.
Και η σύγκρουση ήταν σχεδόν αναπόφευκτη.
Η παράξενη πρόσκληση που τον οδήγησε στο DOGE
Η είσοδος του Hassen στο DOGE έμοιαζε περισσότερο με διαδικασία επιλογής σε startup παρά με πρόσληψη στην ομοσπονδιακή κυβέρνηση. Όπως αφηγείται, έλαβε ασαφείς οδηγίες να παρουσιαστεί σε μια άγνωστη διεύθυνση στην Ουάσιγκτον. Έβαλε βιαστικά τρεις βαλίτσες στο αεροπλάνο και ταξίδεψε από το Χιούστον. Όταν έφθασε, ανακάλυψε ότι το κτίριο στο οποίο είχε κληθεί ανήκε στη SpaceX του Έλον Μασκ. Ο ίδιος εμφανίστηκε με κοστούμι. Γύρω του βρίσκονταν μηχανικοί με hoodies, απορροφημένοι στους φορητούς υπολογιστές τους.
Ήταν η πρώτη εικόνα μιας πολιτισμικής σύγκρουσης που, σύμφωνα με την αφήγησή του, θα χαρακτήριζε ολόκληρη την εμπειρία του στο DOGE.
Η Silicon Valley συναντά την Ουάσιγκτον
Η βασική φιλοσοφία του DOGE ήταν σχετικά απλή: να αντιμετωπιστεί η ομοσπονδιακή κυβέρνηση περίπου όπως μια τεράστια και αναποτελεσματική εταιρεία που χρειάζεται ριζική αναδιάρθρωση. Στον επιχειρηματικό κόσμο, όταν μια διαδικασία είναι αργή ή ακριβή, την καταργείς ή την αλλάζεις. Όταν ένα τμήμα δεν αποδίδει, το αναδιοργανώνεις. Όταν μια θέση εργασίας θεωρείται περιττή, την περικόπτεις. Στο κράτος όμως τα πράγματα είναι πολύ πιο περίπλοκα.
Υπάρχουν νόμοι, δικαστικές αποφάσεις, κανόνες δημοσίων προμηθειών, προστασία εργαζομένων, αρμοδιότητες του Κογκρέσου και υπηρεσίες που δεν μπορούν απλώς να κλείσουν επειδή κάποιος θεωρεί ότι δεν είναι αρκετά αποδοτικές. Εκεί ακριβώς εμφανίστηκε η μεγάλη σύγκρουση.
Το DOGE ήθελε ταχύτητα. Η ομοσπονδιακή διοίκηση λειτουργούσε με διαδικασίες.
Διαβάστε ακόμα: Είναι τα έξοδα, ηλίθιε!
«Κινηθείτε γρήγορα» μέσα σε έναν μηχανισμό που σχεδιάστηκε να κινείται αργά
Η ομάδα του DOGE έφερε στην Ουάσιγκτον μια νοοτροπία που θυμίζει έντονα Silicon Valley. Οι άνθρωποί της ήθελαν να αποκτήσουν γρήγορα πρόσβαση σε δεδομένα, να εντοπίσουν σπατάλες, να καταργήσουν συμβάσεις και να μειώσουν το κόστος. Αλλά η ταχύτητα αυτή δημιούργησε αντιδράσεις. Δημόσιοι υπάλληλοι αντιμετώπισαν με καχυποψία τους νεοφερμένους. Υπήρχαν φόβοι για το ποιος αποκτούσε πρόσβαση σε κυβερνητικά συστήματα και προσωπικά δεδομένα, αλλά και έντονες αντιδράσεις για τις περικοπές θέσεων και προγραμμάτων.
Για τους ανθρώπους του DOGE, πολλά από αυτά αποτελούσαν αντίσταση ενός συστήματος που δεν ήθελε να αλλάξει. Για τους επικριτές του DOGE, αντίθετα, η ομάδα προσπαθούσε να αναδιαμορφώσει θεμελιώδεις κρατικές λειτουργίες χωρίς την προσοχή και τη θεσμική διαδικασία που απαιτούσε το εγχείρημα.
Ο Hassen υπερασπίζεται την αποστολή - όχι κάθε απόφαση
Η αφήγηση του Hassen έχει ιδιαίτερο ενδιαφέρον επειδή δεν παρουσιάζει το DOGE ούτε ως απόλυτη επιτυχία ούτε ως απλή καταστροφή. Υπερασπίζεται την κεντρική ιδέα ότι η αμερικανική κυβέρνηση έχει πραγματικά προβλήματα αναποτελεσματικότητας και ότι υπάρχει σημαντικό περιθώριο για εξοικονόμηση πόρων. Θεωρεί ότι μεγάλο μέρος της δημόσιας εικόνας του DOGE δεν αποτύπωσε όσα προσπαθούσαν να κάνουν οι άνθρωποι που εργάζονταν στο εσωτερικό του.
Ταυτόχρονα, όμως, η εμπειρία του αποκαλύπτει πόσο δύσκολο είναι να μεταφερθούν αυτούσιες οι μέθοδοι του ιδιωτικού τομέα στο κράτος. Και κυρίως πόσο πολιτικά εκρηκτικές μπορούν να γίνουν οι αποφάσεις όταν πίσω από τους αριθμούς υπάρχουν πραγματικοί εργαζόμενοι, δημόσιες υπηρεσίες και κοινωνικές παροχές.
Οι περικοπές και η μεγάλη διαμάχη για τις «εξοικονομήσεις»
Ένα από τα βασικά επιχειρήματα του DOGE ήταν ότι μπορούσε να εξοικονομήσει τεράστια ποσά για τον Αμερικανό φορολογούμενο. Αυτό έγινε ταυτόχρονα και μία από τις μεγαλύτερες πηγές αντιπαράθεσης. Οι δημόσιες ανακοινώσεις για το ύψος των εξοικονομήσεων αμφισβητήθηκαν επανειλημμένα, ενώ μεταγενέστεροι έλεγχοι έθεσαν ερωτήματα σχετικά με το εάν ορισμένες από τις περικοπές απέφεραν πράγματι τα ποσά που είχαν αρχικά ανακοινωθεί. Το πρόβλημα ανέδειξε μια θεμελιώδη δυσκολία: άλλο η ονομαστική αξία μιας σύμβασης που ακυρώνεται και άλλο τα χρήματα που πραγματικά εξοικονομεί τελικά το Δημόσιο.
Μια πολυετής σύμβαση, για παράδειγμα, μπορεί να έχει τεράστια συνολική αξία, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι ολόκληρο το ποσό θα είχε οπωσδήποτε δαπανηθεί. Η διάκριση αυτή έγινε κρίσιμη στη δημόσια συζήτηση γύρω από το DOGE.
Η αντίδραση ήταν πολύ μεγαλύτερη απ' όσο περίμεναν
Ο Hassen περιγράφει την περίοδο ως συναρπαστική αλλά ταυτόχρονα χαοτική και, σε ορισμένες στιγμές, τρομακτική. Το DOGE εξελίχθηκε γρήγορα σε σύμβολο μιας πολύ μεγαλύτερης πολιτικής σύγκρουσης. Για τους υποστηρικτές του, ήταν μια προσπάθεια να αντιμετωπιστεί ένα διογκωμένο και αναποτελεσματικό κράτος. Για τους επικριτές του, αποτελούσε μια πρωτοφανή προσπάθεια αποδόμησης δημόσιων θεσμών και υπηρεσιών. Και οι άνθρωποι που εργάζονταν στο πρόγραμμα βρέθηκαν στο επίκεντρο αυτής της αντιπαράθεσης.
Αυτό που ξεκίνησε ως τεχνοκρατική προσπάθεια περιορισμού δαπανών μετατράπηκε σε εθνική πολιτική θύελλα.
Το πραγματικό ερώτημα πίσω από το DOGE
Πέρα από τον Έλον Μασκ, τις απολύσεις, τις αντιπαραθέσεις και τις αμφισβητούμενες εξοικονομήσεις, η ιστορία του DOGE θέτει ένα πολύ μεγαλύτερο ερώτημα: Μπορεί ένα κράτος να διοικηθεί όπως μια επιχείρηση; Η πρώτη απάντηση φαίνεται εύκολη. Μια κυβέρνηση, όπως κάθε οργανισμός, πρέπει να αποφεύγει τη σπατάλη, να αξιολογεί τις δαπάνες της και να χρησιμοποιεί αποτελεσματικά τα χρήματα των φορολογουμένων. Υπάρχει όμως μια κρίσιμη διαφορά.
Μια εταιρεία έχει ως βασικό στόχο να δημιουργεί αξία για τους ιδιοκτήτες και τους πελάτες της. Το κράτος πρέπει ταυτόχρονα να παρέχει δημόσια αγαθά, να εφαρμόζει τους νόμους, να προστατεύει δικαιώματα και να παρέχει υπηρεσίες ακόμη και όταν αυτές δεν μπορούν να δικαιολογηθούν με έναν απλό υπολογισμό κέρδους και ζημίας. Εκεί βρίσκεται ίσως και η σημαντικότερη κληρονομιά του πειράματος DOGE.
Απέδειξε πόσο μεγάλη μπορεί να είναι η απόσταση ανάμεσα στο "αυτό είναι αναποτελεσματικό" και στο "μπορούμε πράγματι να το καταργήσουμε".
Έντεκα μήνες που άλλαξαν την εικόνα του για την κυβέρνηση
Ο Hassen μπήκε στο DOGE ως άνθρωπος του ιδιωτικού τομέα. Έντεκα μήνες αργότερα βγήκε έχοντας δει από κοντά τόσο τις αδυναμίες της αμερικανικής γραφειοκρατίας όσο και την πολυπλοκότητα της προσπάθειας να την αλλάξεις. Τώρα επιχειρεί μέσω του βιβλίου του να καταγράψει τη δική του εκδοχή της ιστορίας. Και ίσως αυτή να είναι η πιο ενδιαφέρουσα πλευρά της μαρτυρίας του.
Το DOGE ξεκίνησε με την υπόσχεση ότι θα εφαρμόσει την επιχειρηματική αποτελεσματικότητα στο αμερικανικό κράτος. Στην πορεία, όμως, οι άνθρωποί του ανακάλυψαν ότι η κυβέρνηση δεν είναι απλώς μια πολύ μεγάλη εταιρεία. Και ότι η μεταρρύθμιση ενός κράτους μπορεί να αποδειχθεί πολύ δυσκολότερη από την αναδιάρθρωση ακόμη και της μεγαλύτερης επιχείρησης.
Add comment
Comments