Συμπληρώθηκαν 30 χρόνια από τον θάνατο του Ανδρέα Παπανδρέου και σύσσωμη η ηγεσία του ΠΑΣΟΚ πήγε στο Α' νεκροταφείο, πήρε ύφος τεθλιμμένου συγγενή και συμμετείχε στο μνημόσυνο.
Ο συγγενής πέραν του ότι πρέπει να δείχνει τεθλιμμένος, έχει και τον φόβο της κληρονομιάς. Γιατί βλέπετε στο μεσοδιάστημα προέκυψαν κάποιοι εξ "αγχιστείας" συγγενείς, οι οποίοι φαίνονται αποφασισμένοι να προσβάλλουν την εξ αδιαθέτου κληρονομιά και να διεκδικήσουν γερό μερτικό από τον "θησαυρό του μακαρίτη". Έστω τη νόμιμη μοίρα.
Έτσι μαζεύτηκαν άπαντες και άπασες για να τιμήσουν μετά από 30 χρόνια τον λαοπρόβλητο ηγέτη, αφήνονταν και ένα καυτό δάκρυ να κυλήσει απρόσκοπτα στο τροφαντό τους μάγουλο.
Βέβαια, θα μου πείτε ότι ο από 30ετίας μεταστάς, υπήρξε ο ιδρυτής του κόμματος εις το οποίο ηγούνται σήμερα οι τεθλιμμένοι. Αναμφισβήτητα. Και ο Καραμανλής όμως ο πρεσβύτερος ίδρυσε τη ΝΔ, δεν δύναμαι όμως να φανταστώ την εκάστοτε ηγεσία του εν λόγω κόμματος να τρέχει στα κοιμητήρια για να δοξάσει τον εθνάρχη.
Η μνήμη δεν σβήνει, όμως η ζωή προχωρά και το παρελθόν μένει στις κιτρινισμένες σελίδες της ιστορίας περιμένοντας μετά από 100-150 χρόνια κάποιον μελετητή να το αποτιμήσει.
Από την άλλη, ίσως η ΝΔ να μην προσεύχεται ενώπιων των κρύων μαρμάρων γιατί δεν έχει εμφανιστεί - ακόμα - επιβουλεύς της κληρονομιάς. Αλλά και να εμφανιστεί, η κληρονομιά σου είναι αυτό που αφήνεις, όχι αυτό που - δικαίως ή αδίκως - κληρονόμησες.
Άλλωστε, για να πας μπροστά, δεν αρκεί να κραδαίνεις σαν σημαία αυτό που συγκυριακά ευρέθη στην βραχύβια ιδιοκτησία σου. Ούτε να το θεοποιείς ούτε να το προσκυνάς σαν την "άφθαρτη" δεξιά χείρα αγίου σε παρεκκλήσι.
Πρέπει να το αντιμετωπίζεις στην ιστορική του βαρύτητα, να το αξιολογείς, να το κρίνεις, να εντοπίζεις τις αδυναμίες του, να προβάλλεις το πως το μετέβαλλες, το βελτίωσες, το εκσυγχρόνισες. Δεν γίνεται να ζεις σαν βαμβακερό ζιβάγκο στη ναφθαλίνη.
Ο Ανδρέας Παπανδρέου, μπορεί ως αποθανὼν να δεδικαίωται απὸ της αμαρτίας, όμως οι "αμαρτίες" των πολιτικών του επιλογών δεν έχουν το πλεονέκτημα της αφέσεως.
Διαβάστε ακόμα: Η κρίση ταυτότητας της Ευρωπαϊκής Δεξιάς
Χωρίς να επιθυμούμε να μηδενίσουμε το σύνολο των πολιτικών του, δεν μπορούμε να ξεχάσουμε ότι είχε αντιταχθεί σθεναρά στην είσοδο της χώρας στην Ε.Ε., τη μεγαλύτερη κατάκτηση της νεότερης ιστορίας.
Υπεσχέθη δε στους αφελείς, ότι άμα τη αναλήψει της εξουσίας θα προκήρυσσε δημοψήφισμα. Τελικά και εξελέγη και δημοψήφισμα δεν έκανε, και κωλοτούμπα έκανε, και δεν ήταν τόσο ανόητος να αφήσει τα διάφορα πακέτα Ντελόρ. Ένας Τσίπρας πριν από τον Τσίπρα.
Έκανε "κοινωνική πολιτική" ήτοι μοίρασε λεφτά που δεν είχε, αλλά ούτε και η οικονομία είχε. Έτσι για να μοιράσει δανείστηκε. Το χρέος της χώρας, σε 8 χρόνια αυξήθηκε από τα 630 δις δρχ στα 9 τρις δραχμές. Αν προσθέταμε και τα χρέη των διεφθαρμένων συνεταιρισμών που ο ίδιος έφτιαξε, το συνολικό χρέος έφτασε τα 11 τρις!!!
Χρειάστηκαν μόνο 8 χρόνια διακυβέρνησής του για να βρεθεί η χώρα στον προθάλαμο του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου.
Πολλαπλασίασε τους δημοσίους υπαλλήλους, κομματικοποιώντας το κράτος. Έφτιαξε τον Οργανισμό Ανασυγκρότησης Προβληματικών Επιχειρήσεων, όπου εκεί έχωνε κάθε σαπάκι/εταιρεία που ήταν για κλείσιμο (αφού πρώτα την κρατικοποιούσε), και πληρώναμε για δεκαετίες πολλά δις αυτή την ανοησία.
Προσπάθησε να ελέγξει τον τύπο πρώτα μέσω του Πώποτα και μετά μέσω του Κοσκωτά, και κάθε προσπάθεια ανοίγματος της ενημέρωσης πέραν των προπαγανδιστικών κρατικών μέσων, την αντιμετώπιζε στέλνοντας τα ΜΑΤ του περιβόητου Αρκουδέα. Ένας Τσίπρας πριν από τον Τσίπρα.
Σταματάμε εδώ γιατί αν συνεχίζαμε στον μακρύ κατάλογο των πολιτικών "ανομημάτων" θα χρειαζόμασταν πολλές πολλές ηλεκτρονικές σελίδες.
Τα υπενθυμίζουμε εμείς γιατί το κόμμα του, αρέσκεται αντί της γόνιμης κριτικής σε τρισάγια.
Αν θα μπορούσα να εκφέρω άποψη για τον πολύπαθο αυτόν πολιτικό χώρο, θα έλεγα ότι ο Τσίπρας ως επιβουλεύς της κληρονομιάς εξ αγχιστείας συγγενής, έχει δίκιο. Ένας αγιοποιημένος Ανδρέας, ένας Ανδρέας με φωτοστέφανο σε εικονοστάσι, σε αυτόν ανήκει. Αποκλειστικά. Και του ανήκουν και οι παρωπιδιασμένοι πιστοί του αγίου αυτού σκηνώματος.
Στο ΠΑΣΟΚ θα μπορούσαν να ανήκουν όσοι θα προσέδιδαν στην όποια κληρονομιά τη δημιουργική αξία των λαθών που λειτουργούν ως πολύτιμα μαθήματα. Των αστοχιών που σε προστατεύουν από το να περάσεις από τον ίδιο δρόμο με τις λακούβες.
Όμως, το ΠΑΣΟΚ, δεν μπορεί, ούτε και θέλει να σηκώσει κεφάλι.
Γιατί είναι φτιαγμένο μόνο για μνημόσυνα.
Add comment
Comments