Η χθεσινή ημέρα επιφύλαξε νέες ιστορικές ήττες για την κεντροδεξιά στη Γερμανία. Στο Μεγδεμβούργο μάλιστα, έλαβε το χαμηλότερο ποσοστό που έχει λάβει ποτέ στην ιστορία της σε περιφερειακές εκλογές κρατιδίων, συγκεντρώνοντας λιγότερο από 5% και μένοντας χωρίς κοινοβουλευτική εκπροσώπηση!!
Από τον Κέλσο | Συντακτική ομάδα Greece2Day
Το αποτέλεσμα προφανώς δεν συνιστούσε κάποια έκπληξη. Πάμπολλες δημοσκοπήσεις εδώ και μήνες μας είχαν προϊδεάσει, το αποτέλεσμα δε ιδιαίτερα στη Σαξονία - Άνχαλτ, δεν άφηνε ουδεμία αμφιβολία περί του προς τα που κινείται η πολιτική ζωή στη μεγαλύτερη οικονομία της Ευρωζώνης. Αυτό που δεν είχε αποτυπωθεί μέχρι πρόσφατα, ήταν μια δυναμική τάση επί της ουσία αντικατάστασης της Γερμανικής κεντροδεξιάς από την εξτρεμιστική δεξιά στον συντηρητικό πολιτικό χώρο της Γερμανίας.
Ούτε ψύλλος στον κόρφο του Μερτς επί της ουσίας. Ο σημερινός καγκελάριος, ένας άνθρωπος χωρίς ιδιαίτερο επικοινωνιακό χάρισμα και χωρίς ορατές ηγετικές ικανότητας, ανέλαβε να διαχειριστεί έναν όγκο προβλημάτων που δεν δημιούργησε, όμως κλονίζουν το μέχρι πρότινος στιβαρό γερμανικό οικοδόμημα. Επιτακτικά δημοσιονομικά προβλήματα, μείωση της ανταγωνιστικότητας της Γερμανικής βιομηχανίας, κατάρρευση ενός συγκριτικού πλεονεκτήματος που διέθετε και αφορούσε τη φθηνή ενέργεια, κλείσιμο εργοστασίων, ανεργία, μείωση εισοδημάτων, πληθωριστικές πιέσεις.
Διαβάστε ακόμα: Ο λαϊκισμός ξανάρχεται
Ευθύνεται για όλα αυτά το πολιτικό σύστημα; Άμοιρο ευθυνών δεν είναι, όμως και τα λάθη είναι μέσα στο παιχνίδι, και στις διεθνείς αγορές δεν "παίζεις" μόνος σου. Και σήμερα η Γερμανία των 80 εκ. έχει να αντιμετωπίσει τον ανταγωνισμό ενός κράτους 1 δις κατοίκων, που το κράτος ξοδεύει ασύστολα για να δημιουργήσει μεγάλα μεγέθη, οικονομίες κλίμακας και σαφές ανταγωνιστικό πλεονέκτημα. Δύσκολες συναρτήσεις.
Ο Μερτς, όπως και κάθε μετριοπαθής ηγέτης δεν τάζει λαγούς με πετραχήλια. Δεν είναι στο στυλ του, είναι στοιχείο που δεν συντροφεύει την κουλτούρα που πολιτικού χώρου που πρεσβεύει. Στον Γερμανό που δοκιμάζεται, του λέει πως η χώρα είναι αντιμέτωπη με την καταστροφή γιατί για δεκαετίες ζούσε πέρα από τις δυνατότητές της. Όσοι τα έλεγαν αυτά στην Ελλάδα, δεν έβρισκαν την ψήφο τους.
Ετοιμάζει μεταρρύθμιση για το συνταξιοδοτικό που αυξάνει τα όρια ηλικίας, πιθανότατα θα αυξηθούν οι ώρες εργασίας από 35 σε 40 σε συγκεκριμένους κλάδους της βιομηχανίας, ζητάει μεταρρυθμίσεις "Ελληνικού τύπου" που κάποια στιγμή ενδέχεται να ξαναβγάλουν τη χώρα στο ξέφωτο. Όλα αυτά είναι συνταγές οικονομικής επιτυχίας. όμως ταυτόχρονα είναι συνταγές πολιτικής, κομματικής και εκλογικής αποτυχίας.
Οι εξτρεμιστές δεν έχουν πρόβλημα να τάζουν σε όλους τα πάντα. Να εντοπίζουν τα προβλήματα και να μην αποδίδουν σε αυτά τις σωστές - όμως πολυσύνθετες για το μεγάλο κοινό - αιτίες, αλλά να ανακαλύπτουν επιφανειακές αιτίες που επιλύονται και εύκολα. Ο Μερτς ζητάει δουλειά, σφίξιμο του ζωναριού και υπομονή να αποδώσουν σε κάποια χρόνια οι μεταρρυθμίσεις. Οι εξτρεμιστές έχουν τις εύκολες λύσεις στο τσεπάκι. Την επομένη της εκλογής τους θα διώξουν τους μετανάστες, θα σταματήσουν την πράσινη μετάβαση στην ενέργεια, θα εγκαταλείψουν τους Ουκρανούς, θα τα ξαναβρούν με τον Πούτιν και τα προβλήματα θα επιλυθούν μεμιάς. Άμεσα, γρήγορα, ανώδυνα.
Διαβάστε ακόμα: Ο λαϊκισμός στην εξουσία
Είναι παράδοξο που μεταξύ των 2 εναλλακτικών πολλοί επιλέγουν τη δεύτερη; Στη Γερμανία γίνεται ένα λάθος που γίνεται εν πολλοίς παντού στην Ευρώπη. Πρόκειται για το περιβόητο "τείχος προστασίας" που εμποδίζει τους εξτρεμιστές να αναλάβουν κυβερνητικές ευθύνες, όσο ποσοστό και αν λάβουν. Αυτό το "τείχος" δεν τους εμποδίζει, τους γιγαντώνει. Πάνω σε αυτό το "τείχος" χτίζουν το αφήγημα πως είναι η μόνη αντισυστημική δύναμη που όλοι οι άλλοι "του συστήματος" την πολεμούν, για να μην τα βάλει με τα μεγάλα συμφέροντα που στηρίζουν και αναπαράγουν τον "συστημισμό". Αποτέλεσμα; Του αφήνουν χωρίς κυβερνητική συμμετοχή και στο τέλος θα πάρουν την εξουσία όντας αυτοδύναμοι.
Λύση υπάρχει; Ναι, να σταματήσει ο αποκλεισμός. Που οι εξτρεμιστές μπήκαν στην κυβέρνηση και τελικά ωφελήθηκαν; Στην Ολλανδία, κυβέρνησαν ελάχιστα και μετά στραπατσαρίστηκαν εκλογικά. Στην Ιταλία για να διασωθούν μεταλλάχτηκαν σε μετριοπαθή κεντροδεξιά δύναμη. Στη Σουηδία συμμετείχαν - έστω και δια της στήριξης - στην κυβέρνηση και στις επόμενες εκλογές ήταν το κόμμα με τη μεγαλύτερη φθορά.
Όσο είναι απ' έξω μπορούν να τραγουδάνε ό,τι τραγούδι θέλει να ακούσει ο ψηφοφόρος. Και να κατηγορούν όλους τους άλλους. Όταν όμως αναλαμβάνεις κυβερνητικές ευθύνες το τραγούδι αλλάζει. Και από λα ματζόρε γίνεται λα μινόρε. Και ο ψηφοφόρος αντιλαμβάνεται ότι εύκολες λύσεις τελικά δεν υπάρχουν.
Αφήστε τους να κυβερνήσουν έστω και μόνο σε επίπεδο κρατιδίων. Είναι η σίγουρη συνταγή της αποδυνάμωσής τους.
Add comment
Comments