Η επιστροφή του πληθωρισμού, η άνοδος των αποδόσεων των ομολόγων και η γεωπολιτική αβεβαιότητα δημιουργούν ένα από τα δυσκολότερα περιβάλλοντα για έναν επενδυτή: εκείνο στο οποίο μπορούν να πιεστούν ταυτόχρονα μετοχές και ομόλογα. Υπάρχει πραγματικά ασφαλές καταφύγιο;
Από τους Αληκτώ και Ίκαρο | Συντακτική ομάδα Greece2Day
Για δεκαετίες, μία από τις βασικότερες αρχές της διαχείρισης χαρτοφυλακίου ήταν σχετικά απλή. Οι μετοχές αναλαμβάνουν τον κίνδυνο και προσφέρουν την ανάπτυξη. Τα ομόλογα λειτουργούν ως σταθεροποιητής όταν η οικονομία και οι αγορές δυσκολεύονται. Πάνω σε αυτή τη λογική χτίστηκε και το κλασικό χαρτοφυλάκιο 60/40: περίπου 60% μετοχές και 40% ομόλογα.
Τι συμβαίνει όμως όταν το ίδιο οικονομικό σοκ μπορεί να πλήξει και τα δύο; Αυτό ακριβώς είναι το ερώτημα που επιστρέφει σήμερα στις διεθνείς αγορές.
Και αυτή τη φορά δεν πρόκειται για ένα θεωρητικό σενάριο.
Η μεγάλη αλλαγή του Σεπτεμβρίου
Μέσα σε λίγες εβδομάδες, το επενδυτικό περιβάλλον άλλαξε δραματικά. Η νέα έξαρση της γεωπολιτικής έντασης στη Μέση Ανατολή έστειλε ξανά την ενέργεια σε πολύ υψηλά επίπεδα. Στις 21 Σεπτεμβρίου το Brent εξακολουθεί να κινείται λίγο πάνω από τα $100 το βαρέλι, παρά την τελευταία αποκλιμάκωση. Ταυτόχρονα, ο πληθωρισμός στις ΗΠΑ αποδεικνύεται επίμονος.
Και στις 16 Σεπτεμβρίου η Federal Reserve έκανε κάτι που μέχρι πριν από λίγο καιρό ελάχιστοι επενδυτές θεωρούσαν πιθανό: αύξησε ξανά τα επιτόκια κατά 25 μονάδες βάσης, στο 3,75%-4,00%. Η ίδια η Fed αναγνωρίζει πλέον ότι ο πληθωρισμός παραμένει υψηλός και προβλέπει PCE inflation 3,7% για το 2026, ενώ η διάμεση πρόβλεψη των αξιωματούχων της τοποθετεί το federal funds rate στο 4,1% στο τέλος του έτους.
Η Ευρώπη βρίσκεται αντιμέτωπη με παρόμοιο δίλημμα. Στις 10 Σεπτεμβρίου η ΕΚΤ αύξησε επίσης τα τρία βασικά επιτόκιά της κατά 25 μονάδες βάσης, ανεβάζοντας το επιτόκιο καταθέσεων στο 2,50%. Παράλληλα προβλέπει πληθωρισμό 3,0% για το 2026 και μόλις 0,9% ανάπτυξη. Έχουμε επομένως έναν ιδιαίτερα δύσκολο συνδυασμό: υψηλότερος πληθωρισμός + υψηλότερα επιτόκια + υψηλά bond yields + γεωπολιτικός κίνδυνος + σχετικά ασθενής ανάπτυξη.
Και αυτό είναι ακριβώς το περιβάλλον στο οποίο η παραδοσιακή διαφοροποίηση ενός χαρτοφυλακίου μπορεί να αρχίσει να δυσλειτουργεί.
Η αλυσίδα που φοβούνται οι αγορές
Το πρόβλημα ξεκινά από μια σημαντική διαπίστωση: δεν είναι όλες οι οικονομικές κρίσεις αποπληθωριστικές. Ένας πόλεμος ή μια σοβαρή διαταραχή στις διεθνείς εμπορικές και ενεργειακές ροές μπορεί να αυξήσει τις τιμές του πετρελαίου, του φυσικού αερίου, των μεταφορών και των πρώτων υλών. Η αλυσίδα μπορεί τότε να εξελιχθεί ως εξής: Το γεωπολιτικό ή ενεργειακό σοκ οδηγεί σε σημαντική αύξηση την ενέργεια και το κόστος παραγωγής, με αποτέλεσμα να καλλιεργούνται πληθωριστικές πιέσεις, οι κεντρικές τράπεζες να διατηρούν ή να αυξάνουν τα επιτόκια, να αυξάνονται οι αποδόσεις των ομολόγων και αναπόφευκτα να υποχωρούν οι τιμές τους.
Αλλά το πρόβλημα δεν σταματά στην αγορά ομολόγων.
Γιατί τα υψηλότερα yields χτυπούν και τις μετοχές
Η αξία μιας επιχείρησης, σε τελική ανάλυση, είναι η σημερινή αξία των χρηματικών ροών που αναμένεται να παράγει στο μέλλον. Όταν όμως αυξάνεται το risk-free rate, αυξάνεται και το προεξοφλητικό επιτόκιο με το οποίο προεξοφλούνται αυτές οι μελλοντικές χρηματικές ροές. Αυτό οδηγεί σε μείωση της παρούσας αξίας των μελλοντικών εταιρικών ταμειακών ροών άρα και πτώση στη θεωρητική αξία των μετοχών.
Αυτό έχει ιδιαίτερη σημασία για τις λεγόμενες long-duration equities: επιχειρήσεις των οποίων μεγάλο μέρος της σημερινής αποτίμησης βασίζεται σε κέρδη που αναμένονται πολλά χρόνια στο μέλλον.
Μια εταιρεία μπορεί επομένως να συνεχίζει να αναπτύσσεται και παρ' όλα αυτά η μετοχή της να αξίζει λιγότερο, επειδή η αγορά προεξοφλεί τα ίδια μελλοντικά κέρδη με υψηλότερο επιτόκιο.
Και υπάρχει ένα δεύτερο χτύπημα: τα εταιρικά κέρδη
Μέχρι εδώ έχουμε μόνο την επίδραση στην αποτίμηση. Υπάρχει όμως και η επίδραστη στην κερδοφορία. Όταν η ενέργεια, τα τρόφιμα και άλλα βασικά αγαθά ακριβαίνουν, μειώνεται το πραγματικό διαθέσιμο εισόδημα των νοικοκυριών. Ο καταναλωτής έχει λιγότερα χρήματα για μη απαραίτητες αγορές. Ταυτόχρονα, τα υψηλότερα επιτόκια αυξάνουν το κόστος στεγαστικών δανείων, καταναλωτικής πίστης και επιχειρηματικής χρηματοδότησης. Δημιουργείται έτσι μια δεύτερη αλυσίδα: ο πληθωρισμός μειώνει το πραγματικό διαθέσιμο εισόδημα των νοικοκυριών, άρα και την κατανάλωση, στενεύει τις προϋποθέσεις της οικονομικής ανάπτυξης και συμπιέει τα εταιρικά κέρδη.δών ↓
Οι μετοχές επομένως μπορούν να δεχθούν ταυτόχρονα δύο χτυπήματα: χαμηλότεροι πολλαπλασιαστές αποτίμησης και ασθενέστερα εταιρικά κέρδη. Και αυτό είναι πολύ πιο επικίνδυνο από μια απλή χρηματιστηριακή διόρθωση που προκαλείται από αλλαγή του επενδυτικού κλίματος.
Διαβάστε ακόμα: Γιατί ο χρυσός παραμένει ελκυστική επένδυση
Γιατί δεν αγοράζουμε απλώς ομόλογα;
Εδώ βρίσκεται η μεγάλη παγίδα. Σε μια κλασική ύφεση που προκαλείται από κατάρρευση της ζήτησης, ο πληθωρισμός συνήθως υποχωρεί. Οι κεντρικές τράπεζες μπορούν τότε να μειώσουν τα επιτόκια, οι αποδόσεις των κρατικών ομολόγων πέφτουν και οι τιμές των υφιστάμενων ομολόγων ανεβαίνουν. Γι' αυτό ιστορικά τα κρατικά ομόλογα αποτέλεσαν τόσο αποτελεσματικό αντίβαρο στις μετοχές. Όταν όμως το σοκ είναι πληθωριστικό, η σχέση αλλάζει.
Οι κεντρικές τράπεζες δεν έχουν την ίδια ελευθερία να μειώσουν τα επιτόκια. Μπορεί μάλιστα να χρειαστεί να τα αυξήσουν ενώ η ανάπτυξη ήδη επιβραδύνεται. Και τότε ο επενδυτής βρίσκεται μπροστά στο δυσάρεστο ενδεχόμενο: μετοχές και ομόλογα υποχωρούν ταυτόχρονα.
Η λέξη - κλειδί είναι «duration»
Γι' αυτό πρέπει να σταματήσουμε να μιλάμε γενικά για "ομόλογα". Ένα Treasury τριών μηνών και ένα Treasury 30 ετών είναι εντελώς διαφορετικές επενδύσεις. Όσο μεγαλύτερη είναι η διάρκεια ενός ομολόγου τόσο μεγαλύτερη είναι η ευαισθησία της τιμής του στις μεταβολές των επιτοκίων. Χονδρικά, ένα ομόλογο με duration 10 ετών μπορεί να χάσει περίπου 10% της αξίας του εάν οι αποδόσεις αυξηθούν κατά μία ποσοστιαία μονάδα - πριν ληφθούν υπόψη άλλες επιδράσεις. Άρα ο επενδυτής δεν αποφασίζει απλώς "ομόλογα ή όχι;". Αποφασίζει επίσης "πόσο duration θέλω να αναλάβω;".
Και σε ένα περιβάλλον αβέβαιου πληθωρισμού αυτή είναι ίσως η σημαντικότερη απόφαση από άποψης σταθερού εισοδήματος.
Πού μπορεί λοιπόν να στραφεί ο επενδυτής;
Η απάντηση είναι λιγότερο βολική από όσο θα θέλαμε: δεν υπάρχει ένα ασφαλές asset για όλα τα σενάρια. Υπάρχουν όμως περιουσιακά στοιχεία που προστατεύουν από διαφορετικούς κινδύνους.
1. Cash, money-market funds και βραχυπρόθεσμα κρατικά ομόλογα
Για πολλά χρόνια τα μετρητά θεωρούνταν σχεδόν νεκρό κεφάλαιο. Με τα επιτόκια κοντά στο μηδέν, το κόστος ευκαιρίας ήταν τεράστιο. Αυτό έχει αλλάξει. Τα βραχυπρόθεσμα κρατικά χρεόγραφα και τα money-market εργαλεία μπορούν να προσφέρουν σημαντική ονομαστική απόδοση χωρίς να απαιτούν από τον επενδυτή να αναλάβει μεγάλο κίνδυνο duration. Εάν τα επιτόκια συνεχίσουν να αυξάνονται, ένα μακροπρόθεσμο ομόλογο μπορεί να υποστεί μεγάλη κεφαλαιακή ζημιά. Ένα έντοκο μικρής διάρκειας λήγει γρήγορα και το κεφάλαιο μπορεί να επανεπενδυθεί στα νέα επιτόκια.
Αλλά υπάρχει και ένα δεύτερο πλεονέκτημα: optionality. Το cash επιτρέπει στον επενδυτή να αγοράσει risk assets εάν παρουσιαστεί μεγάλη διόρθωση. Δεν είναι επομένως απλώς "χρήματα που δεν επενδύονται". Σε περιόδους υψηλής αβεβαιότητας μπορεί να αποτελεί ενεργό μέρος της στρατηγικής του χαρτοφυλακίου. Το μειονέκτημα είναι προφανές: εάν η απόδοση του cash βρίσκεται χαμηλότερα από τον πληθωρισμό, η πραγματική αγοραστική δύναμη εξακολουθεί να μειώνεται.
2. Ομόλογα συνδεδεμένα με τον πληθωρισμό
Μία δεύτερη λύση είναι τα ομόλογα των οποίων η αξία συνδέεται με τον πληθωρισμό, όπως τα αμερικανικά TIPS. Ο επενδυτής ουσιαστικά αγοράζει ενσωματωμένη προστασία απέναντι σε απροσδόκητη αύξηση του πληθωρισμού. Υπάρχει όμως μία σημαντική λεπτομέρεια. προστασία από τον πληθωρισμό δεν σημαίνει και επιτοκιακή προστασία. Ένα μακροπρόθεσμο ομόλογο συνδεδεμένο με τον πληθωρισμό εξακολουθεί να έχει duration. Εάν αυξηθούν απότομα τα πραγματικά επιτόκια, η τιμή του μπορεί να υποχωρήσει.
Επομένως ακόμη και εδώ η διάρκεια έχει σημασία.
3. Χρυσός: περισσότερο ασφάλιση παρά επένδυση ανάπτυξης
Ο χρυσός έχει ένα χαρακτηριστικό που τον διαφοροποιεί θεμελιωδώς από μετοχές και ομόλογα. Δεν αποτελεί υποχρέωση κάποιου άλλου. Δεν υπάρχει επιχείρηση που πρέπει να παράγει κέρδη ούτε κράτος που πρέπει να εξυπηρετήσει το χρέος. Γι' αυτό μπορεί να αποκτά ιδιαίτερη αξία όταν η κρίση αφορά όχι μόνο την οικονομική ανάπτυξη αλλά και την εμπιστοσύνη στα νομίσματα, τη δημοσιονομική πολιτική ή το χρηματοπιστωτικό σύστημα.
Η συμπεριφορά των επενδυτών το 2026 είναι χαρακτηριστική. Μόνο τον Αύγουστο, τα παγκόσμια gold ETFs προσέλκυσαν περίπου $18 δισ., τη δεύτερη μεγαλύτερη μηνιαία εισροή σε αξία που έχει καταγραφεί. Οι συνολικές κατοχές τους έφθασαν σε ιστορικό υψηλό 4.189 τόνων. Αλλά ούτε ο χρυσός αποτελεί τέλειο καταφύγιο. Η αντίδρασή του μετά την τελευταία αύξηση της Fed είναι χαρακτηριστική: αρχικά πιέστηκε από τα υψηλότερα yields και το ισχυρότερο δολάριο και στη συνέχεια ανέκαμψε όταν αυτά υποχώρησαν.
Άρα ο χρυσός δεν ταυτίζεται με εγγυημένο κέρδος σε κάθε κρίση. Έχει περισσότερο νόημα ως ασφάλιση χαρτοφυλακίου.
4. Commodities: προσοχή στη γενίκευση
"Αγοράζω commodities για προστασία από τον πληθωρισμό". Ακούγεται λογικό. Αλλά υπάρχει ένα πρόβλημα: δεν υπάρχει ένα ενιαίο commodity trade. Πετρέλαιο, φυσικό αέριο, χαλκός, σιτάρι και χρυσός αντιδρούν σε διαφορετικές δυνάμεις. Σε ένα γεωπολιτικό σοκ προσφοράς, το πετρέλαιο μπορεί να εκτιναχθεί. Αυτό ακριβώς είδαμε τις τελευταίες εβδομάδες. Όμως εάν το ίδιο ενεργειακό σοκ οδηγήσει τελικά την παγκόσμια οικονομία σε ύφεση, η ζήτηση για ενέργεια και βιομηχανικά μέταλλα μπορεί να μειωθεί.
Άρα τα commodities μπορεί να είναι εξαιρετικό hedge απέναντι στο πρώτο στάδιο ενός πληθωριστικού σοκ προσφοράς και πολύ χειρότερη επένδυση στο δεύτερο στάδιο, εάν ακολουθήσει ύφεση.
5. Μετοχές - αλλά ποιες μετοχές;
Η αύξηση του equity risk δεν σημαίνει απαραίτητα ότι ένας μακροπρόθεσμος επενδυτής πρέπει να εγκαταλείψει τις μετοχές. Σημαίνει όμως ότι η ποιότητα της επιχείρησης αποκτά μεγαλύτερη σημασία. Σε ένα περιβάλλον υψηλότερων επιτοκίων, ιδιαίτερο ενδιαφέρον έχουν επιχειρήσεις με:
- ισχυρές ελεύθερες ταμειακές ροές,
- χαμηλό καθαρό δανεισμό,
- υψηλά περιθώρια κέρδους,
- περιορισμένες ανάγκες ναχρηματοδότησης,
- σταθερή ζήτηση,
- υψηλή απόδοση επί του επενδεδυμένου κεφαλαίου,
- και κυρίως pricing power.
Το τελευταίο είναι εξαιρετικά σημαντικό. Μια επιχείρηση που μπορεί να αυξήσει τις τιμές της χωρίς να χάσει σημαντικό μέρος των πελατών της διαθέτει έναν φυσικό μηχανισμό προστασίας απέναντι στον πληθωρισμό. Αντίθετα, μια υπερχρεωμένη επιχείρηση με χαμηλά περιθώρια κέρδους και αποτίμηση βασισμένη σε κέρδη που αναμένονται πολλά χρόνια στο μέλλον βρίσκεται ακριβώς στην αντίθετη πλευρά της εξίσωσης.
6. Υποδομές και real assets
Υποδομές, δίκτυα, ορισμένα utilities και άλλα real assets μπορούν επίσης να έχουν θέση. Δεν είναι άτρωτα απέναντι στα υψηλότερα επιτόκια. Το αντίθετο: πολλά assets υποδομών είναι εντάσεως κεφαλαίου και επομένως ιδιαίτερα ευαίσθητα στο κόστος χρηματοδότησης. Όμως ορισμένα διαθέτουν ένα πολύτιμο χαρακτηριστικό: έσοδα συνδεδεμένα με τον πληθωρισμό ή δυνατότητα αναπροσαρμογής τιμών. Διόδια, δίκτυα, ενεργειακές υποδομές και ορισμένες ρυθμιζόμενες δραστηριότητες μπορούν υπό προϋποθέσεις να μετακυλίσουν μέρος της αύξησης του κόστους.
Το κριτήριο επομένως δεν είναι απλώς "είναι real asset;". Είναι: "μπορεί να μεταφέρει τον πληθωρισμό στον πελάτη;"
7. Floating-rate credit: η ενδιαφέρουσα εξαίρεση
Εδώ βρίσκεται μία από τις πιο ενδιαφέρουσες περιπτώσεις. Στα ομόλογα σταθερής απόδοσης, όταν τα επιτόκια ανεβαίνουν, το παλιό χαμηλό κουπόνι γίνεται λιγότερο ελκυστικό και η τιμή του ομολόγου υποχωρεί. Στα floating-rate loans (δάνεια κυμαινόμενου επιτοκίου) το επιτόκιο αναπροσαρμόζεται. Θεωρητικά λοιπόν με αυξημένο το επιτόκιο, αυξάνεται και το κουπόνι, αντί για την περίπτωση όπου τα επιτόκια ανεβαίνουν ενώ στα κουπόνια παραμένουν σταθερά χαμηλά.
Αυτό περιορίζει σημαντικά το duration risk. Όμως δεν εξαφανίζει τον κίνδυνο. Απλώς τον μεταφέρει. Όσο αυξάνεται το επιτόκιο τόσο αυξάνεται και το κόστος εξυπηρέτησης του χρέους για τον δανειζόμενο. Και εάν ακολουθήσει ύφεση υπάρχει κίνδυνος επισφαλειών. Το floating-rate/private credit μπορεί επομένως να είναι αποτελεσματικό απέναντι στον interest-rate risk, αλλά όχι απαραίτητα απέναντι στον credit/default risk.
Και γι' αυτό η ποιότητα του δανειζόμενου και η εξασφάλιση αποκτούν τεράστια σημασία.
Το πραγματικό ερώτημα δεν είναι «τι αγοράζω;»
Εδώ βρίσκεται ίσως το σημαντικότερο συμπέρασμα. Ο επενδυτής δεν πρέπει πρώτα να ρωτήσει "ποιο asset θα ανέβει;". Πρέπει να ρωτήσει: "ποιον κίνδυνο προσπαθώ να αντισταθμίσω;". Γιατί κάθε asset προστατεύει από διαφορετικό κίνδυνο.
Ο πίνακας δεν αποτελεί πρόβλεψη αποδόσεων. Περιγράφει τη διαφορετική οικονομική ευαισθησία κάθε κατηγορίας περιουσιακών στοιχείων. Και αποκαλύπτει κάτι εξαιρετικά σημαντικό: δεν υπάρχει πράσινη γραμμή παντού.
Δεν υπάρχει δηλαδή ένα asset που να προστατεύει ταυτόχρονα από πληθωρισμό, αύξηση πραγματικών επιτοκίων, ύφεση, πιστωτική κρίση και γεωπολιτικό σοκ.
Τρία διαφορετικά σενάρια απαιτούν τρία διαφορετικά χαρτοφυλάκια
Ας υποθέσουμε τρία πιθανά μονοπάτια.
Σενάριο Α: Ο πληθωρισμός επιμένει
Η ενέργεια παραμένει ακριβή, η ανάπτυξη αντέχει και οι κεντρικές τράπεζες αναγκάζονται να κρατήσουν τα επιτόκια υψηλά. Σε αυτό το περιβάλλον αποκτούν μεγαλύτερη σχετική αξία: μετρητά, ομόλογα μικρής διάρκειας, τίτλοι συνδεδεμένοι με τον πληθωρισμό, χρυσός, επιλεγμένα εμπορεύματα και μετοχές εταιρειών με ισχυρή τιμολογιακή δύναμη.
Το long duration παραμένει επικίνδυνο.
Σενάριο Β: Στασιμοπληθωρισμός
Αυτό είναι ίσως το δυσκολότερο σενάριο. Ο πληθωρισμός παραμένει υψηλός αλλά η ανάπτυξη εξασθενεί. Οι κεντρικές τράπεζες δεν μπορούν εύκολα να μειώσουν επιτόκια, ενώ τα εταιρικά κέρδη πιέζονται. Εδώ η διαφοροποίηση πρέπει να είναι πολύ μεγαλύτερη. μετρητά, τίτλοι συνδεδεμένοι με τον πληθωρισμό, χρυσός και ορισμένα real assets μπορούν να αποτελέσουν διαφορετικές γραμμές άμυνας.
Σενάριο Γ: Το πληθωριστικό σοκ καταλήγει σε ύφεση
Εάν τελικά η αύξηση των τιμών και των επιτοκίων προκαλέσει απότομη πτώση της ζήτησης, τότε το παιχνίδι αλλάζει. Ο πληθωρισμός μπορεί να αρχίσει να υποχωρεί. Οι κεντρικές τράπεζες αποκτούν περιθώριο να μειώσουν τα επιτόκια. Και τότε το asset που προηγουμένως αποτελούσε κίνδυνο μπορεί ξαφνικά να γίνει εξαιρετικά ελκυστικό: το κρατικό ομόλογο μεγάλης διάρκειας.
Αυτό δείχνει γιατί η χρονική ακολουθία έχει τεράστια σημασία. Το καλύτερο asset στο πρώτο στάδιο της κρίσης μπορεί να είναι εντελώς διαφορετικό από το καλύτερο asset στο δεύτερο.
Το μεγαλύτερο asset ίσως είναι η optionality
Και εδώ φτάνουμε σε κάτι που συχνά υποτιμάται. Ένας επενδυτής με ρευστότητα δεν έχει απλώς χαμηλότερη μεταβλητότητα. Έχει δικαίωμα επιλογής. Εάν οι μετοχές υποχωρήσουν σημαντικά, μπορεί να αγοράσει. Εάν οι εποδόσεις των ομολόγων ανέβουν ακόμη περισσότερο, μπορεί να κλειδώσει υψηλότερες αποδόσεις. Εάν η οικονομία περάσει από το πληθωριστικό σοκ σε ύφεση, μπορεί να αυξήσει τη διάρκεια.
Εάν παρουσιαστεί credit stress, μπορεί να αποκτήσει ποιοτικό εταιρικό χρέος σε πολύ μεγαλύτερα spreads. Το cash επομένως έχει και μία αξία που δεν εμφανίζεται άμεσα στην απόδοση: την αξία του να μην είσαι αναγκασμένος να κάνεις τίποτα.
Από το TI NA στο TARA
Για μεγάλο μέρος της περιόδου μετά την παγκόσμια χρηματοπιστωτική κρίση κυριάρχησε στις αγορές το περίφημο:
TINA — There Is No Alternative (δεν υπάρχει εναλλακτική). Με τα επιτόκια κοντά στο μηδέν, ο επενδυτής που ήθελε πραγματική απόδοση σχεδόν εξαναγκαζόταν να αναλάβει περισσότερο κίνδυνο. Σήμερα η πραγματικότητα είναι διαφορετική. Υπάρχουν ξανά αποδόσεις στα βραχυπρόθεσμα κρατικά χρεόγραφα. Υπάρχουν money-market εργαλεία. Υπάρχουν inflation-linked securities. Υπάρχει χρυσός. Υπάρχει floating-rate credit. Υπάρχουν quality equities. Υπάρχουν πραγματικά assets. Από το TINA έχουμε περάσει περισσότερο σε ένα περιβάλλον: TARA — Υπάρχουν λελογοσμένες εναλλακτικές.
Και αυτό αλλάζει τον τρόπο με τον οποίο πρέπει να βλέπουμε ακόμη και τις μετοχές.
Το risk-free rate ανεβάζει τον πήχη για κάθε επένδυση
Όταν το risk-free rate βρίσκεται στο μηδέν, μια αναμενόμενη απόδοση 6% ή 7% από μια επικίνδυνη επένδυση μπορεί να φαίνεται ελκυστική. Όταν όμως ο επενδυτής μπορεί να πάρει σημαντική απόδοση χωρίς equity risk, η ερώτηση αλλάζει. Δεν αρκεί πλέον μια μετοχή να φαίνεται "καλή". Πρέπει να προσφέρει αρκετά υψηλότερη αναμενόμενη απόδοση ώστε να αποζημιώνει για:
- τον επιχειρηματικό κίνδυνο,
- τη μεταβλητότητα,
- την πιθανότητα πτώσης των κερδών,
- και τον κίνδυνο συμπίεσης των πολλαπλασιαστών.
Το ίδιο ισχύει για το real estate, το private equity, το high-yield credit και κάθε άλλο risk asset. Όσο ανεβαίνει το risk-free rate, ανεβαίνει ο πήχης που πρέπει να περάσει κάθε επένδυση.
Και τι πρέπει τελικά να κάνει ο επενδυτής;
Ίσως η σημαντικότερη αλλαγή νοοτροπίας είναι να εγκαταλείψει την ιδέα ότι πρέπει να προβλέψει με ακρίβεια τι θα συμβεί. Κανείς δεν γνωρίζει εάν το επόμενο στάδιο θα είναι:
- νέα πληθωριστική έξαρση,
- στασιμοπληθωρισμός,
- ομαλή αποκλιμάκωση,
- ή ύφεση.
Και ένα χαρτοφυλάκιο που είναι τέλεια κατασκευασμένο για ένα μόνο από αυτά τα σενάρια μπορεί να αποδειχθεί πολύ ευάλωτο στα υπόλοιπα. Η λύση επομένως δεν είναι απαραίτητα να βρούμε το επόμενο asset που θα εκτοξευθεί. Είναι να δημιουργήσουμε ένα χαρτοφυλάκιο που δεν εξαρτάται από μία και μοναδική μακροοικονομική πρόβλεψη.
- Λίγη duration.
- Λίγη προστασία από τον πληθωρισμό.
- Ρευστότητα.
- Επιλεγμένα real assets.
- Ποιοτικές επιχειρήσεις.
- Και αρκετή optionality ώστε, εάν οι αγορές προσφέρουν πραγματικά ελκυστικές τιμές, να υπάρχει κεφάλαιο για να τις εκμεταλλευτούμε.
Γιατί σε τέτοιες περιόδους ίσως το μεγαλύτερο λάθος δεν είναι να χάσει κανείς ένα μέρος της ανόδου μιας αγοράς. Είναι να έχει τοποθετήσει όλο το χαρτοφυλάκιό του πάνω σε μία πρόβλεψη για το μέλλον. Ο στόχος δεν είναι να γνωρίζουμε ποιο θα είναι το επόμενο μακροοικονομικό καθεστώς.
Είναι να είμαστε ακόμη στο παιχνίδι όταν αυτό φανεί.
Add comment
Comments