Ζούμε σε μια δυστοπία του λαϊκισμού. Οι ακραίες εξτρεμιστικές φωνές, εκμεταλλευόμενες την πίεση που δέχονται τα εισοδήματα των νοικοκυριών διεθνώς, επιβάλλουν μια ατζέντα συνολικής αμφισβήτησης των πάντων. Στόχος να αμφιβάλλει ο πολίτης για τα πάντα, ακόμα και για όσα θεωρούσε μόλις κιόλας χθες ως δεδομένα.
Από τον Κέλσο | Συντακτική ομάδα Greece2Day
Ακόμα και η ιατρική επιστήμη, η βιοτεχνολογία, η παγκόσμια έρευνα για την αντιμετώπιση χρόνιων ασθενειών, βρίσκονται στο στόχαστρο της αμφισβήτησης. Την ίδια στιγμή που η τεχνολογία MRNA φαίνεται ότι κάνει άλματα στην αντιμετώπιση του καρκίνου, ο σπόρος του αγριόχορτου του λαϊκισμού, οδηγεί τους ανθρώπους σε "εναλλακτικές" θεραπείες", σκιτζήδες, παλιάτσους και κβαντικούς απατεωνίσκους. Γιατί; Γιατί κάτι μας κρύβουν για να πλουτίζουν οι πολυεθνικές.
Και όταν βέβαια κάποιος την πατάει και πέφτει θύμα της αφέλειάς του, φταίνε οι κυβερνώντες που δεν τον προστάτευσαν. Μόνο που "προστασία" σημαίνει να καθοδηγείς τον πολίτη στον δρόμο της λογικής και της επιστήμης, δρόμο που οι φωνασκούντες λαϊκιστές υποσκάπτουν συνειδητά.
Μέσα στα πλαίσια αυτής της συνολικής αμφισβήτησης των πάντων, αμφισβητούνται και οι δημοσκοπήσεις. Εδώ υπάρχει και μπόλικο ψωμί, τεράστια δυνατότητα ανάπτυξης συνωμοσιολογικών θεωριών. Η αμφισβήτηση αυτή δεν είναι καινούργια γιατί είχε την "τύχη" να συναντηθεί διαχρονικά με μια "φίλια" δύναμη: Το κομματικό συμφέρον. Αν η δημοσκόπηση δεν μας κάνει, τόσο το χειρότερο για τον δημοσκόπο. Τον "δημοκόπο" όπως τους χαρακτήριζε ο σύντροφος Αλέξης πριν του έρθει το 17% κατακούτελα.
Όταν πχ το ΠΑΣΟΚ ήταν πίσω και από την Κωνσταντοπούλου, οι δημοσκοπήσεις ήθελαν να σταθούν εμπόδιο στην προσπάθεια του κινήματος να βρεθεί με μια ψήφο μπροστά από τη ΝΔ. Σήμερα όλοι στο ΠΑΣΟΚ επικαλούνται τις δημοσκοπήσεις του Σεπτεμβρίου που δίνουν μια κάποια δημοκοπική ανάσα στο κόμμα. Συμπέρασμα: Οι δημοσκοπήσεις είναι στημένες όταν δεν μας ευνοούν. Όταν μας ευνοούν συνιστούν ωφέλιμο επιστημονικό εργαλείο.
Γκρίνια για τις δημοσκοπήσεις άκουγεται και από ΕΛΑΣ μεριά, γιατί δείχνουν ένα φρένο στη δυναμική του κόμματος Τσίπρα. Τον Μάιο, ήταν καλές και "τίμιες" όταν με τη μία είχαν καταστήσει τον Αλέξη αρχηγό της αξιωματικής αντιπολίτευσης. Ιδού πεδίο δόξης λαμπρόν λοιπόν για ένα μαζικό κοινό που έχει μάθει να ζει στη φαντασίωση της συνολικής αμφισβήτησης, και να μετακινείται από τον Κασσελάκη στην Κωνσταντοπούλου και από την Καρυστιανού στον Τσίπρα για να σωθεί από τις "ελίτ" που το κοροϊδεύουν.
Είναι όμως στημένες; Και γιατί ξαφνικά τόσες πολλές δημοσκοπήσεις; Ας ξεκινήσουμε από το δεύτερο.
Εν αντιθέσει προς το παρελθόν και λόγω της τεχνολογικής υποστήριξης, μια δημοσκόπηση συνεπάγεται υποπολλαπλάσιο κόστος. Είναι εν ολίγοις φθηνή στη διεξαγωγή της, άρα με χαμηλό κόστος για όποιον τη διεξάγει και με χαμηλή τιμή αγοράς για όποιον την παραγγέλνει. Και γιατί τις παραγγέλνουν μαζικά τα media; Απλά λόγω τιμής; Όχι, έχουν παρατηρήσει ότι κάθε φορά που προαναγγέλλουν μια δημοσκόπηση βλέπουν να τσιμπάνε τα ποσοστά τηλεθέασης. Με μικρό κόστος τραβάνε την προσοχή του κοινού.
Αν η Ελληνική κοινωνία επιθυμεί λιγότερες δημοσκοπήσεις, απλά όταν βλέπει μία σε ένα κανάλι, να αλλάζει κανάλι. Τόσο απλά. Όσο δεν το αλλάζει αλλά κάθεται. τη βλέπει και μετά τη σχολιάζει, ο αριθμός τους θα παραμένει υψηλός, μην αυξηθεί κιόλας.
Είναι όμως στημένες; Προσωπικά μία εταιρεία γνωρίζω που έκανε εντελώς στημένες δημοσκοπήσεις. Τη Vox Pop. Είχε έναν εργαζόμενο και έδειχνε τον ΣΥΡΙΖΑ μισή μονάδα πίσω από τη ΝΔ, και τελικά βρέθηκε να την κοιτάει με τα κιάλια στις εκλογές. Ποια όμως η διαφορά της Vox Pop από τις άλλες γνωστές εταιρείες; Υπήρχε έτσι ώστε ο μοναδικός της εργαζόμενος (και διευθύνων σύμβουλος του εαυτού του) να διενεργεί αποκλειστικά πολιτικές έρευνες. Οι άλλες εταιρείες δεν περιορίζονται σε αυτό μόνο το αντικείμενο. Και αυτό έχει όλη τη σημασία του κόσμου.
Μια εταιρεία δεν περιμένει για να ζήσει να της παραγγείλει μια έρευνα το Χ κανάλι μια φορά τον μήνα ή το δίμηνο. Έχει να πληρώσει εργαζόμενους, νοίκια, ρεύματα, φόρους και με μια έρευνα τις 60 μέρες δεν σου φτάνουν ούτε για κουλούρι. Οι εταιρείες αυτές κυρίως διεξάγουν έρευνες για εταιρείες. Focus Groups, έρευνες αγοράς, έρευνες μετά το λανσάρισμα ενός προϊόντος, έρευνες για τον ανταγωνισμό κοκ. Από εκεί έρχεται η συντριπτική πλειοψηφία των εσόδων τους.
Σκεφτείτε μια εταιρεία που βρίσκει ας πούμε τη ΝΔ στο 18%. Παίρνει στην Πειραιώς, τους το λέει και του ζητάνε το 18% να το παρουσιάσει 30%. Για να πάρει πχ κάποιο έργο. Το έργο θα το πάρει, όμως έχοντας μια τέτοια γιγαντιαία αποτυχία πρόβλεψης, "χαλάει" το όνομά της στην πιάτσα. Και το βασικό asset μιας τέτοια εταιρείας είναι το "όνομα". Δεν έχουν ούτε κτίρια, ούτε εργοστάσια, ούτε μηχανήματα. Μόνο ένα κούτελο. Αν λερωθεί υπάρχει πρόβλημα. Αν είχατε μια εταιρεία με λουκούμια, θα αναθέτατε στον ερευνητή αυτόν μια έρευνα αγοράς για το που θα τοποθετήσετε το προϊόν σας, όταν προέβλεπε 30% και ήρθε 18%;
Ε καλά, δεν πειράζονται καθόλου τα νούμερα; Κοιτάξτε, αν είσαι στο 19,3% και θες να δείξεις για λόγους καθαρά επικοινωνιακούς ότι έπιασες το 20%, ναι μπορεί να σου κάνουν τη χάρη. Άλλωστε η διακύμανση είναι στο 2,5% πάνω κάτω. Κανείς δεν θα πει τίποτα σε μια εταιρεία γιατί προέβλεψε 20,1% και ήρθε 19,2%. Αλλά μέχρι εκεί. Να κάνει το 19%, 33% απλά δεν παίζει.
Καταλαβαίνω ότι πολλοί θα θεωρήσουν ότι είμαι υποτακτικός των ελίτ και θέλω να κρύψω τεχνηέντως τις "πομπές τους". Λυπάμαι, αν διαψεύδω το βολικό αφήγημα, όμως απλά σκέφτομαι με κάτι που με προίκισε η φύση και πιστέψτε με , μας προίκισε όλους: Με τη λογική.
Add comment
Comments