Η δυσανεξία που προκλήθηκε στην Αμαλίας από τα αποτελέσματα όλων των δημοσκοπήσεων του Σεπτεμβρίιου, ανάγκασαν τον σύντροφο Αλέξη να παίξει μια ριψοκίνδυνη ζαριά κατά του ΠΑΣΟΚ. Να προσπαθήσει να το απαξιώσει, να το εκμηδενίσει σε όρους πολιτικής αξίας, για να απομείνει στο συνειδητό των ψηφοφόρων ως ο μόνος αντίπαλος της κυβέρνησης στις επικείμενες εκλογες.
Από τον Κέλσο | Συντακτική ομάδα Greece2Day
Η ΔΕΘ επιφύλασσε αρνητικές εκπλήξεις για το νέο rebranding εγχείρημα του Τσίπρα. Υπήρχε η προσδοκία ότι το 17% των πρώτων εκτιμήσεων για το κόμμα του, θα μπορούσε με τις γνωστές μαξιμαλιστικές και ακοστολόγητες υποσχέσεις να αποκτήσει δυναμική, και μέσα στον Σεπτέμβριο να "γράψει" το "2" μπροστά. Άνθρακες ο θησαυρός. Ακόμα και η Real Polls που του είχε απονείμει το επιθυμητό "2" ήδη από τον Ιούλιο, τον προσγείωσε απότομα στο 17%.
Και το χειρότερο: Την ώρα που η ΕΛΑΣ στερείται δυναμικής και δείχνει να κινδυνεύει να μπει σε πορεία φθοράς, το ΠΑΣΟΚ δείχνει να ανακάμπτει. Και σε αυτό βοήθησε η ΔΕΘ. Ο Τσίπρας - που βιάστηκε να μιλήσει και πρώτος!!! - προσπάθησε να το "παίξει" ολίγον μετριοπαθής και δημοσιονομικά "υπεύθυνος" (τηρουμένων των αναλογιών πάντα), και έτσι έδωσε τη δυνατότητα στον Ανδρουλάκη - αφού τον είχε ήδη ακούσει - να μαξιμαλίσει ο ίδιος. Αφού ο Αλέξης δεν έδωσε τη 13η σύνταξη, την έδωσε ο Ανδρουλάκης. Τώρα γιατί ο Αλέξης προτίμησε να ανοίξει όλα του τα χαρτιά πριν από τον Ανδρουλάκη, οι Γαλλικές πολυεθνικές της επικοινωνίας το ξέρουν. Και τα λεφτά σου δίνεις και τη δουλειά σου δεν κάνεις τελικά.
Διαβάστε ακόμα: Ένα καθοριστικό πολιτικό και επικοινωνιακό λάθος
Παράλληλα το ΠΑΣΟΚ με μια επικοινωνιακή αντεπίθεση κατάφερε να περάσει την εικόνα ότι διαθέτει ολοκληρωμένο και δημοσιονομικά εφικτό πρόγραμμα (ό,τι δηλώσεις είσαι τελικά), να προβάλει τα στελέχη του που έχουν επίσης επικοινωνιακό προβάδισμα, αφήνοντας την ΕΛΑΣ να πελαγοδρομεί με διάφορους πολιτικά νεοσύλλεκτους που τη μία μετράνε τα τζουβαέρια στις θυρίδες και την άλλη υπολογίζουν τα χρήματα των Ελλήνων πλουσίων σε ανύπαρκτες "παγκόσμιες βάσεις δεδομένων". Εν ολίγοις, στράβωσε η δουλειά.
Η κίνηση Τσίπρα εξέφρασε όχι απλά την εύλογη ανησυχία. Εξέφρασε πανικό. Δεν είναι μόνο η πρόθεση τη ψήφου που πόνεσε, είναι κυρίως οι ποιοτικές μετρήσεις που δείχνουν μια αντίστροφη τάση. Και αποφάσισε να παρέμβει μέσα στη θολούρα αυτού του πανικού. Ουσία είπε στο κοινό που αλληθωρίζει μεταξύ ΠΑΣΟΚ και ΕΛΑΣ "σταματήστε να λοξοκοιτάτε προς Χαριλάου Τρικούπη, μόνο εμείς υπάρχουμε".
Ο πανικός όμως είναι κακός σύμβουλος. Πιο έμπειροι στο ΠΑΣΟΚ, τον απέφυγαν, όταν οι πρώτες μετρήσεις του Μαΐου τους έστελναν σε μονοψήφια νούμερα κάτω και από την Καρυστιανού. Στην περίπτωση Καρυστιανού άφησαν απλά τον χρόνο να δουλέψει για λογαριασμού τους. Στην περίπτωση Τσίπρα οργάνωσαν άμυνες.
Διαβάστε ακόμα: Αλέξη, τι έχουν τα έρμα και ψοφάνε…
Αυτό που δεν αντιλαμβάνεται ο Τσίπρας είναι ότι στην Ελλάδα δεν υπάρχουν (ακόμα;) οι προϋποθέσεις πολιτικών ανατροπών που βλέπουμε σε καθημερινή σχεδόν βάση να επισυμβαίνουν στην Ευρώπη. Εκεί, καινούργιες δυνάμεις που αυτοσυστήνονται ως "αντισυστημικές", με νέα πρόσωπα, νέα συνθήματα, νέα ονόματα, πρωταγωνιστούν στην οικοδόμηση μιας νέας (επικίνδυνης ίσως, ναι) πραγματικότητας. Ο σύντροφος Αλέξης στερείται το βασικό ζητούμενο χαρακτηριστικό του "καινούργιου".
Έφτιαξε νέο κόμμα, βρήκε άλλο όνομα, άλλα χρώματα, άλλα πρόσωπα, όμως ο πυρήνας, ο σκελετός, η βάση είναι παλιά. Και όλα αυτά είναι ο ίδιος ο Τσίπρας. Τίποτα δεν μπορεί να περάσει στο υποσυνείδητο των πολιτών ως καινούργιο, όταν φάτσα πρώτη μούρη στη βιτρίνα έχει το παλιό εμπόρευμα. Τον Αλέξη. Τον Αλέξη που τιμωρήθηκε εκλογικά Back to back 5-6 φορές για αυτό που είναι. Και αυτό που είναι δεν αλλάζει αν πεταχτείς μέχρι το Παρίσι και σε πλακώσουν στα επικοινωνιακά (ίσως και όχι μόνο) μπότοξ και στις κρέμες της Ασλάν.
Τι προσπαθεί να ρίξει σήμερα τον Μητσοτάκη; Η δεκαετία του 2010-2019. Από τη μία ο Τσίπρας και από την άλλη ένα άλλο πολιτικό φάντασμα της περασμένης τραγικής δεκαετίας, ο Αντώνης Σαμαράς. Φωνές από το παρελθόν, ένα παρελθόν κιόλας που θέλουμε να ξεχάσουμε. Απουσία νέων - πολιτικά αξιόλογων όχι κβαντικών - πολιτικών κινημάτων, εξακολουθεί το πολιτικό σκηνικό να βασίζεται στις υπάρχουσες δυνάμεις. Και στις δυνάμεις αυτές, ο Μητσοτάκης, χωρίς να εκπροσωπεί κάτι επικοινωνιακά καινούργιο, είναι πιο νέο από την προηγούμενη δεκαετία και αξιολογείται και ως πιο χρήσιμο, αποτελεσματικό και ωφέλιμο. Συγκριτικά με τους λοιπούς τουλάχιστον.
Άρα στο δίλημμα του πανικού "Ή εμείς ή κανείς", ο κίνδυνος δεν είναι να σου πουν ο Ανδρουλάκης. Είναι να σου απαντήσουν "Κανείς".
Απλά και μόνο αν θέλετε, γιατί λείπει ο Χατζηπετρής.
Add comment
Comments